Γνώση που δεν μοιράζεται

Οι συζητήσεις και οι έντονοι διαξιφισμοί σχετικά με το μάθημα της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, με αφορμή τις δηλώσεις της βουλευτού της ΔΗΜΑΡ κυρίας Ρεπούση, απέδειξαν ότι τα γλωσσικά ζητήματα εξακολουθούν να διχάζουν την ελληνική κοινωνία και ανέδειξαν μια σειρά προβλημάτων, κυρίως συμπεριφοράς.

Ανέδειξαν όμως και μια κοινή αγωνία όλων για την γλώσσα, την διάσωση του πλούτου της και την εξάπλωσή της. Συμβαδίζει όμως με αυτή την αγωνία η συλλογική μας συμπεριφορά ή το επίπεδο γνώσης της γλώσσας; Υποστηρίζεται με πράξεις ή μένει στα μεγάλα λόγια και στον εντυπωσιασμό των χρονογραφημάτων;

Ας ρίξουμε μια ματιά στο ελληνικό διαδίκτυο. Κανείς σοβαρός ερευνητής, μελετητής, φοιτητής, μαθητής ή απλά περίεργος φιλομαθής δεν θα επιμείνει περισσότερο από δέκα λεπτά αναζητώντας λίγη περισσότερη από την επιφανειακή πληροφορία πάνω σε ένα οποιοδήποτε θέμα. Σπάνια - και μάλλον με τη βοήθεια της τύχης - θα μπορέσει να ανακαλύψει κάτι χρήσιμο, εκτενές ή λεπτομερές. Εφόσον γνωρίζει αγγλικά - και οι περισσότεροι πλέον γνωρίζουν - θα καταφύγει στον ωκεανό της ξενόγλωσσης πληροφορίας και το μόνο του μέλημα θα είναι η αξιολόγηση ή η ταξινόμησή της.

Πάρτε για παράδειγμα την γουικιπίντια, ένα εγχείρημα που παγκόσμια κατακτά τον σεβασμό των χρηστών που αναζητούν μερικές βασικές έστω πληροφορίες στα γρήγορα. Ρίξτε μια ματιά έπειτα στην ελληνική της έκδοση και βιώστε την πλήρη απογοήτευση: ακόμα και ελληνικά λήμματα είναι απλά μια κακή μετάφραση των αντίστοιχων της αγγλικής.

Φαντάζεστε που οδηγεί αυτό: όταν οι Έλληνες, ειδικά η νέα γενιά, αναζητά τη γνώση σε κείμενα γραμμένα στα αγγλικά, τότε η ελληνική γλώσσα οδεύει ταχύτατα προς τον θάνατό της - τον ορισμό της νεκρής γλώσσας αναζητήστε τον στο διαδίκτυο.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν μπορώ να βρω όσο κι αν ψάχνω πρωτογενή δεδομένα για την βροχόπτωση κάποιας περιοχής; Κλιματικά δεδομένα; Την παροχή ενός ποταμού; Την στρεμματική απόδοση του σιταριού στην Θεσσαλία; Την διακύμανση της τιμής του φυσικού αερίου; Τα διοικητικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν από την τάδε υπηρεσία; Τις επιχειρήσεις και το είδος τους που αδειοδοτήθηκαν από την Διεύθυνση Υγιεινής μιας περιφερειακής ενότητας;

Μια απάντηση είναι ότι πολλά από αυτά τα δεδομένα απλά δεν υπάρχουν. Μια δεύτερη ότι υπάρχουν σε δεκάδες στατιστικά δελτία, μελέτες, εργασίες, αυτοψίες αλλά κανείς δεν τα κωδικοποιεί και δεν τα δημοσιεύει. Μια τρίτη ότι θεωρούνται πολύτιμη γνώση από την οποία κάποιοι ελπίζουν να βγάλουν κέρδος.

Όποια κι αν είναι η δικαιολογία το γεγονός παραμένει ένα: το ελληνικό διαδίκτυο είναι πάμφτωχο σε εγγραφές. Αλωνίζουν μόνοι τους οι συνωμοσιολόγοι της δεκάρας, οι κουτσομπόληδες, οι προπαγανδιστές.

Οι λοιποί επιμένουμε να θεωρούμε τη γνώση κτήμα μας και να την κρατάμε σαν πολύτιμο θησαυρό. Ακόμα και όταν έχουμε πληρωθεί από το δημόσιο για να την παράγουμε. Μόνο που ξεχνάμε ότι γνώση που δεν μοιράζεται, δεν είναι γνώση. 

Πέλετ: θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά;

Το πέλετ ως επένδυση

Α. Γιατί έχει αγοραστικό κοινό;

·        Καλύπτει μια βασική ανάγκη, αυτή της οικιακής θέρμανσης.

·      Η τιμή του είναι άκρως ανταγωνιστική, συγκρινόμενη με τους κυρίαρχους της αγοράς (πετρέλαιο και φυσικό αέριο).

·       Το κόστος αρχικής εγκατάστασης, όταν μιλάμε για σύστημα κεντρικής θέρμανσης, είναι στο ίδιο ύψος με τις ομοειδείς μεθόδους.

Β. Τι θα φρενάρει την διείσδυση στην αγορά;

·        Πρωτίστως το κόστος εγκατάστασης. 

·       Δευτερευόντως η έλλειψη εμπιστοσύνης στη επάρκεια της αγοράς και στην διατήρηση της χαμηλής τιμής του προϊόντος.

·        Τρίτο, η ελλιπής κοινή γνώση σχετικά με το προιόν.

Γ.  Τι μπορεί να γίνει;

Αυτό που ενδιαφέρει είναι να μειωθούν οι αντιστάσεις της αγοράς στην προσπάθεια πώλησης του προϊόντος. Πρέπει να πεισθεί ο πελάτης ότι θα βρίσκει πάντα και παντού τις ποσότητες που χρειάζεται, στις ίδιες ανταγωνιστικές τιμές και πρέπει να του παρασχεθεί με ειλικρίνεια κάθε πληροφορία που θα ζητήσει ή που θα κριθεί ότι πρέπει να του δοθεί σχετικά με το προϊόν και την αγορά.

Δ. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα του πέλετ;

·         Τιμή:  το μισό του ισοδύναμου πετρελαίου

·         Οικογενειακή οικονομία:  πάνω από 1.000 € το χρόνο

·         Εθνική οικονομία: εξοικονόμηση συναλλάγματος

·         Οικολογία: ανανεώσιμη πηγή ενέργειας

·         Περιβάλλον : λιγότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα

Ε.  Ποια είναι τα μειονεκτήματα;

·         Απαιτείται αλλαγή καυστήρα - λέβητα

·         Προβληματική η προμήθεια - διανομή

·         Προβληματική αποθήκευση

·         Προβληματική η τροφοδοσία του καυστήρα

·         Έλεγχος ποιότητας καυσίμου

·         Παραγωγή και διάθεση στάχτης

·         Καυσαέρια

Μια σοβαρή επιχειρηματική πρόταση πρέπει να δίνει απάντηση ή να αφαιρεί από τον πίνακα ένα – ένα τα παραπάνω μειονεκτήματα.

Εκτός ίσως από το 1^ο, όλα τα υπόλοιπα είναι απλά προκλήσεις.

Ένα Επιχειρηματικό Σχέδιο

1.       Εγκατάσταση μικρών  μονάδων παραγωγής μέχρι 10.000 τόνων πέλετ ετησίως για κάθε περιοχή με πληθυσμό 40.000 έως 50.000 κατοίκους. Η κάθε μονάδα μπορεί να εξυπηρετήσει έως 2.000 νοικοκυριά ή περί τις 6.000 άτομα. Αυτό σημαίνει ότι επιδιώκεται μερίδιο κατά μέγιστο 15% της αγοράς καυσίμων ανά περιοχή.  Δεν είναι ανέφικτος ένας στόχος δημιουργίας 30 μονάδων σε βάθος δεκαετίας.

2.      Επιδίωξη είναι η δημιουργία 8 έως 11 θέσεων εργασίας ανά μονάδα, οι οποίες θα καλυφθούν με προσλήψεις και μερικές θέσεις με αυτοαπασχόληση των μετόχων. Η εταιρεία θα ακολουθεί τέτοια πολιτική ώστε ο εργαζόμενος να είναι ταυτόχρονα πολλαπλασιαστής – πωλητής.

3.       Η κάθε εγκατάσταση χρησιμοποιεί κυρίως τοπικές πρώτες ύλες, εφόσον αυτές είναι σύμφωνες με συγκεκριμένα κριτήρια. Στόχος είναι η δημιουργία τοπικών οικονομιών κλίμακας που συντηρούνται και ενισχύονται από την λειτουργία της εταιρείας.  Η εταιρεία εξασφαλίζει σταθερό αγροτικό εισόδημα  σε κάθε προμηθευτή της συνάπτοντας 3ετή συμβόλαια μαζί του. Ενδεικτικά, σε περιοχές προωθεί την καλλιέργεια αγριοαγκινάρας ενώ σε άλλες συλλέγει τις βαμβακιές και σε τρίτες τα κλαδέματα των δέντρων.

4.    Προφανώς, όλες οι μονάδες έχουν κοινή εταιρική εικόνα και ενιαία πολιτική σε πανελλαδική κλίμακα.  Η εταιρεία πρωτοστατεί στη δημιουργία ελληνικού επιμελητηρίου βιομάζας. Μέχρι τότε πιστοποιεί η ίδια τα προϊόντα της και χτίζει την αξιοπιστία της με υψηλής ποιότητας προϊόντα και υπηρεσίες. Η εταιρεία δημιουργεί κέντρο έρευνας και ανάπτυξης προϊόντων και υπηρεσιών στο χώρο της ενέργειας και των καυσίμων.

5.    Κάθε μονάδα δημιουργεί το δικό της δίκτυο διανομής πέλετ  για την περιοχή δραστηριοποίησής της. Η μονάδα διανέμει κατ’ οίκον το πέλετ στην ποσότητα που συμφωνήθηκε με τον πελάτη. Το γεγονός αυτό τη διαφοροποιεί  με τον όποιο ανταγωνισμό. Η εταιρεία επιδιώκει να συνάπτει τριετή ή πενταετή συμβόλαια αποκλειστικής προμήθειας και σταθερής τιμής με κάθε πελάτη. Η λιανική τιμή καθορίζεται σε …. €/tn και θα είναι σταθερή για την επόμενη τριετία. 

6.  Η εταιρεία συντηρεί τους καυστήρες των πελατών της σε τιμές κατά 40% τουλάχιστον χαμηλότερες από τις ισχύουσες στην αγορά. Για την συντήρηση χρησιμοποιεί εκπαιδευμένους και πιστοποιημένους από την ίδια συντηρητές οι οποίοι εγγυώνται εγγράφως την εργασία τους και λογοδοτούν σε αυτή. Η εταιρεία διαθέτει στην αγορά αυτόματους σύγχρονους καυστήρες υψηλής απόδοσης και χαμηλής κατανάλωσης σε ιδιαίτερα ανταγωνιστικές τιμές.

7.       Η εταιρεία κατασκευάζει και διαθέτει υψηλής ποιότητας, αντοχής και ασφάλειας συστήματα αποθήκευσης βιομάζας και τροφοδοσίας του καυστήρα τα οποία προστατεύουν το υλικό από σκόνη, υγρασία, μηχανική τριβή. Τα συστήματα αυτά διαθέτει στην Ελληνική και όχι μόνο αγορά σε πραγματικά  προσιτές τιμές.

Είκοσι Λεπτά

        

         

Δεν θυμόμουν που μου είπε να στρίψω κι έστριψα όπως βολεύτηκα: δεξιά. Χρειάστηκε να κάνω καμιά δεκαπενταριά μέτρα πριν συνειδητοποιήσω ότι περιστοιχίζομαι από πόρνες, μπράβους, νταβατζήδες και την πολύχρωμη πελατεία τους. Έκανα μεταβολή προς απογοήτευση των εμπόρων σάρκας, διέσχισα την φαρδιά κεντρική λεωφόρο παίζοντας μιαν ιδιότυπη ταυρομαχία με την μεγάλου κυβισμού μηχανή και τον φουσκωτό της αναβάτη, που αγνόησε προκλητικά το φανάρι και ανέβηκε το ίδιο προκλητικά και με θόρυβο στον πεζόδρομο.

Αριστερά, πέρασα από ένα περιφραγμένο με ψηλές λαμαρίνες οικόπεδο, ένα ετοιμόρροπο παλιό κτίριο που περιστοιχίζονταν από σκαλωσιές, την πλαϊνή πλευρά ξενοδοχείου με την πρόσοψη στην φαρδιά λεωφόρο. Ύστερα πολλά και πολύχρωμα μαγαζιά με την πραμάτεια τους απλωμένη στα στενά και ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια. Επιγραφές σε περίεργες εξωτικές γλώσσες, μουσικές πιο εξωτικές και μυρωδιές από γωνιακά φαγάδικα που όμοιές τους δεν είχα ξανασυναντήσει. Τουλάχιστον όχι αυτό το μίγμα. Παλιά αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα κάπου στο δρόμο και το πεζοδρόμιο, τρίκυκλες μοτοσυκλέτες παντού και τα σήματα της τροχαίας δεν είχαν καμιά ισχύ εδώ. Ούτε κάποιος κώδικας κυκλοφορίας.

Ανατολίτες της κίτρινης φυλής, μελαψοί βορειοαφρικάνοι, Άραβες, Ινδοί, μαύροι αφρικανοί μιλούσαν δυνατά και χειρονομούσαν έντονα ενώ έτσι, χωρίς πρόγραμμα και ξαφνικά στήθηκε μια υπαίθρια λαϊκή όταν κατέβηκαν καφάσια από ημιφορτηγά και τρίκυκλα με λαχανικά, και διάφορα άλλα φαγώσιμα που δεν θα ήθελα ούτε να ρωτήσω ούτε να μάθω τι ήταν. Ξυπόλητοι μπαρμπέρηδες στεκόταν στην πόρτα των μαγαζιών τους, πόρνες με ορθάνοιχτα τα πόδια σε πλατύσκαλα στο βάθος σκοτεινών εισόδων, τσιλιαδόροι σε γωνίες και σε μπαλκόνια, πορτιέρηδες σε αποθήκες πίσω από σκοτεινές τζαμαρίες από όπου κατά διαστήματα έφευγαν κούτες άγνωστης προέλευσης προς άγνωστους προορισμούς.

Στον παραπάνω παράλληλο, γυαλικά, εργαλεία, λαμαρινάδικα, είδη προικός και οικιακά ανάκατα με παλιοκαιρίσια μπακίρια, λιναρόσχοινα, κινέζικα ηλεκτρονικά μπαχαρικά και βότανα. Υπερήλικες ασορτί με τις πραμάτειες των καταστημάτων, στηριγμένοι σε τσάντες με ρόδες βαδίζουν αργά στη μέση οδό. Ύστερα, η αγορά με τους λογής πάγκους γεμάτους με τακτικά στοιβαγμένα φρούτα και λαχανικά εποχής. Η ξανθιά καλλίγραμμη βορειοευρωπαία με το κοντό λευκό φουστάνι και τα στιλπνά σταρένια πόδια έγινε βορά στα πεινασμένα μάτια των μελαψών νεαρών που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους.

Λίγα μέτρα πιο πάνω οι βιτρίνες αλλάζουν, το ίδιο και το πλήθος μπροστά από αυτές. Εδώ, τα βλέμματα των αρσενικών είναι μεν το ίδιο αδηφάγα αλλά πιο προσεκτικά. Οι φωνές παραμένουν οι ίδιες, οι μουσικές και οι μυρωδιές έντονες, περιορισμένου όμως φάσματος. Σταδιακά, τα καταστήματα και τα κτίρια αλλάζουν και μαζί τους το πλήθος στα πεζοδρόμια. Μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω από εκεί που δίστασα να στρίψω και μόλις είκοσι λεπτά μετά, βρίσκομαι σε ψυχρές βιτρίνες καταστημάτων τραπεζών, σε ανθρώπους γκρίζους, σε κτίρια φροντισμένα, σε ήχους και μυρωδιές οικείες, σε γωνίες με κούτες αστέγων, σε φανάρια και τροχονόμους και βιαστικούς, αγχωμένους οδηγούς.

Είκοσι λεπτά. Ένα ταξίδι στον κόσμο σε είκοσι λεπτά. Ασία, Ευρώπη, Αφρική σε μερικές εκατοντάδες μέτρα. Ομόνοια, Πειραιώς, Γερανιου, Σοφοκλέους, Σωκράτους, Αγορά, Ευρυπίδου, Κλαυθμώνος, Κοραή. Ένα ταξίδι σε μια άλλη Αθήνα στην καρδιά της Αθήνας. 

Το φλος του Αντωνη

Κοντεύει χρόνος από τις εκλογές του Ιούνη του 2012 και τα πάντα μοιάζουν να είναι σε τέλμα. Από τις πάμπολλες αλλαγές που έπρεπε να γίνουν ποιες έγιναν; Θυμίζω ενδεικτικά: ταχύτητα στην απονομή δικαιοσύνης, μείωση της γραφειοκρατίας, διαφάνεια, επιτάχυνση και εξορθολογισμός του τρόπου αδειοδοτήσεων, περιορισμός του κράτους (να μην συγχέεται με την συρρίκνωση του δημόσιου τομέα), αντιμετώπιση μονοπωλιακών καταστάσεων, μείωση δαπανών στην υγεία.

Θα πει κάποιος ότι είναι δύσκολα θέματα. Θα απαντήσω ότι αυτό το ακούω τέσσερα χρόνια. Μπούκωσα. Το μόνο εύκολο τελικά σε αυτή τη χώρα είναι οι μειώσεις μισθών, οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα και η διαρκής υπερφορολόγηση;

Τοποθετήθηκαν Υπουργοί για να επιτελέσουν συγκεκριμένο έργο, όχι για να μερεμετίσουν το ερείπιο. Θα ήθελα λοιπόν να δω έναν υπουργό να βγαίνει στο γυαλί και να λέει: ολοκληρώσαμε αυτό το πρότζεκτ και αναμένουμε ετούτο το αποτέλεσμα.

Αντ' αυτού, καλλιεργήθηκε ένα ψεύτικο κλίμα ότι όλα πάνε καλά, ότι οι θυσίες έπιασαν ήδη τόπο, ότι, να, μας λένε μπράβο, ότι θα μας βοηθήσουν λίγο ακόμα και ξεφύγαμε οριστικά. Ένα κλίμα που ευνοεί την ήσσονα προσπάθεια αλλά εγκυμονεί κινδύνους. Αν δεν καταφέρεις να «πνίξεις» τη φωτιά με τα ξερόκλαδα, το αποτέλεσμα θα είναι μια μεγαλύτερη φωτιά.

Όταν οι μυωπικές προβλέψεις διαψεύστηκαν, όταν τα λεφτά από τις πωλήσεις δεν ήρθαν, τότε αποκαλύφθηκε η έλλειψη σχεδίου. Από πού θα αντλούσαν τα χρήματα που δεν ήρθαν από τις ιδιωτικοποιήσεις; Πως θα καλυπτόταν οι στόχοι στον προϋπολογισμό; Ποιος θα αναλάμβανε την ευθύνη ανακοίνωσης νέων μέτρων;

Ο Σαμαράς σκέφτηκε τη θέση του σε μια πιθανή πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Τι θα έλεγε στο λαό; Το αντιμνημονιακό χαρτί, το έπαιξε και του βγήκε. Το μνημονιακό το έχει κάψει.
Αυτό που του έκατσε σαν ιδέα ήταν η ΕΡΤ! Θα έστελνε σαφές μήνυμα σε όλο τον συντηρητικό χώρο, θα άγγιζε τις ευαίσθητες χορδές των κεντροδεξιών μεταρρυθμιστών, θα έδειχνε πυγμή και θα αιφνιδίαζε τους μονίμως ζαλισμένους της απέναντι, πλευράς.
Κανείς δεν είχε σε εκτίμηση την ΕΡΤ (μη συγχέετε την ΕΡΤ με τις εκπομπές της), κανείς δεν πλήρωνε την εισφορά ευχάριστα, σε κανέναν δεν άρεσαν οι ονομαστικά υψηλές αμοιβές των συνεργατών της. 
Ήξερε ότι μια εντυπωσιακή κίνηση εκεί, θα συναντούσε έντονες αντιδράσεις και θα ξυπνούσε τα αριστερά αντανακλαστικά των συνεταίρων του στην κυβέρνηση. Αυτό ήθελε. Ήξερε επίσης ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων θα στεκόταν από αδιάφορα ως θετικά απέναντι στην πρωτοβουλία του. Δεν έπεσε έξω σε τίποτα. 

......

Τώρα, είτε τον ρίξουν είτε όχι, ο Σαμαράς είναι αυτός που προσπαθεί και οι άλλοι αυτοί που τον καθυστερούν.  Τώρα, τις αμφιθυμίες της κυβέρνησης, τις χρεώνονται στο σύνολό τους οι ελάσσονες εταίροι του σχήματος. Τώρα, ένας χρόνος απραξίας, χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους άλλους.

Αν δεν πάμε τώρα σε εκλογές, θα απομένει ο χειρισμός της επόμενης αξιολόγησης της Τρόικας. Τότε που θα τεθεί το ζήτημα της κάλυψης της τρύπας που προέκυψε από την μη ευτυχή ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ και της σταθερά επανερχόμενης τρύπας από το χώρο της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας. Μέχρι τότε κάτι θα σκεφτεί ο Σαμαράς και το επιτελείο του. Για τώρα, απολαμβάνουν τα αποτελέσματα της κίνησής τους. 

Κοινωνική Δημοκρατία

Είναι ένα χωριουδάκι χαμένο στα ορεινά Χάσια. Πενήντα κάτοικοι όλοι κι όλοι, γέροι στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Ένα λεωφορείο πηγαινοέρχεται από την Καλαμπάκα ως εκεί, δυο φορές την ημέρα. Σχεδόν πάντα άδειο. Τις καθημερινές, τρεις επιβάτες είναι μόνιμοι. Μαθητές γυμνασίου, κατεβαίνουν στην πόλη, στο κοντινότερο σχολείο. Συνοδεύονται περιστασιακά από έναν ή περισσότερους που κατεβαίνουν στους γιατρούς, στην τράπεζα, στην αγορά. Τα Σαββατοκύριακα τα δρομολόγια σταματούν.

Το κράτος πληρώνει στο ΚΤΕΛ ένα σημαντικό ποσό κάθε μήνα για να κρατήσει ζωντανή αυτή την γραμμή. Δεν είναι απλά ένα δρομολόγιο, είναι ο σωλήνας που τροφοδοτεί με οξυγόνο το χωριό. Αν κοπεί, το χωριό θα σβήσει.

Για να κρατηθεί ζωντανή η γραμμή, για να κρατηθεί ζωντανό το χωριό πληρώνουμε, μέσω της φορολογίας, όλοι εμείς. Λιγότερο από όλους, μπορεί και καθόλου, πληρώνουν οι κάτοικοι του χωριού. Αυτό σημαίνει όμως «κοινωνία»: να στηρίζει το σύνολο όλα τα επί μέρους μέλη του. Η κοινωνία δεν παρέχει τις υπηρεσίες της ανάλογα με το ποσό που πληρώνει ο κάθε πολίτης, γι αυτό δεν κάνει προαιρετική την φορολόγηση. Την κάνει όμως αναλογική ώστε να είναι το δυνατό δικαιότερη. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τους νόμους: δεν είναι προαιρετική η ισχύς τους.

Προσωπικά, αν είχα την ευχέρεια, θα έδινα επιπλέον χρήματα ώστε τέτοιες γραμμές – άγονες γραμμές νησιών, γραμμές λεοφωρείων ΚΤΕΛ που αγκομαχούν σε ορεινούς φιδογυριστούς δρόμους, να μην σβήσουν ποτέ. Αυτό όμως είναι αλληλεγγύη. Το άλλο, είναι οργανικό κομμάτι της "κοινωνίας".

Δεν θέλω να σβήσουν αυτές οι γραμμές. Ακόμα κι αν ήταν μόνο οι μαθητές οι επιβάτες. Αξίζουν τα χρήματα.

Υ.Γ. Στο χωριό που έχω υπόψη, οι μαθητές είναι Αλβανοί. Μετανάστες. Μπορεί λαθραίοι, μπορεί νόμιμοι, σίγουρα υπέροχοι. Τις σπουδές τους πληρώνουν και οι χρσαβγίτες. Αυτή είναι η γλυκιά εκδίκηση της Δημοκρατίας. Αυτή η Δημοκρατία με κάνει να νοιώθω περήφανος. 

Οι άγνωστες "Σκουριές"

Λίμνη τυρογάλακτος στην περιοχή Φαλάνης, Λάρισας

Γι’ αυτά δεν θα γράφουν επί μέρες οι εφημερίδες και δεν θα γυριστούν τηλεοπτικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ και συζητήσεις. Δεν θα πέσουν μολότοφ, δεν θα κινητοποιηθούν ΜΑΤ και δεν θα εκδράμουν διαδηλωτές από κάθε γωνιά της Ελλάδος. Δεν θα γίνουν πολυσέλιδα αφιερώματα σε περιοδικές εκδόσεις ούτε θα αναδειχθούν λαϊκοί ήρωες. Δεν θα αποκλειστούν δρόμοι, δεν θα καούν λάστιχα, δεν θα ονομασθούν χωριά «Γαλατικά». Δεν θα ξεσηκωθούν αγανακτισμένοι οικολόγοι, δεν θα ξεσπαθώσουν επαγγελματίες της διαμαρτυρίας, δεν θα διχασθεί η επιστημονική και ακαδημαϊκή κοινότητα ούτε θα απασχολήσουν διχαστικά τοπικές κοινωνίες που αβαντάρονται πολιτικά από κόμματα και επαγγελματίες ακτιβιστές.

Κι όμως, τα νερά – υπόγεια, επιφανειακά, γλυκά, αλμυρά – κινδυνεύουν εξίσου, επικερδείς δραστηριότητες, όπως ο τουρισμός, πλήττονται, το κράτος δεν έχει κάποιο άμεσο όφελος, οι τοπικές κοινωνίες δεν ερωτήθηκαν ποτέ, η υγεία δεν προστατεύεται και οι υγειονομικοί κανόνες δεν τηρούνται. Κι όμως το φυσικό περιβάλλον δέχεται βαρύτατα και συνεχή πλήγματα.

Δεν γίνεται λόγος για μια ή δύο ή τρεις περιπτώσεις. Ούτε καν για μερικές δεκάδες. Δεν περιορίζονται γεωγραφικά σε μια περιοχή και έχουν επίσης εθνική σημασία. Απλώνονται από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα και ρυπαίνουν παντού.
Που συμβαίνουν αυτά; Δίπλα μας. Περισσότερα από τρεις χιλιάδες ελαιοτριβεία, ελαιουργεία και τυροκομεία σε κάθε γωνία της Ελλάδας, σε βουνά, πεδιάδες και ακτές αποθέτουν τα σχεδόν ανεπεξέργαστα απόβλητά τους σε ρέματα, ποτάμια, λίμνες και θάλασσες, στο έδαφος, σε σκάμματα, σε πηγάδια και γεωτρήσεις. Τόνοι ρυπαντικού φορτίου και ελαίων δεσμεύουν οξυγόνο, σαπίζουν και όζουν, προκαλούν ευτροφισμό και αργό θάνατο οικοσυστημάτων, κάνουν αβίωτο τον βίο περιοίκων, ξεραίνουν καλλιέργειες, δηλητηριάζουν το χώμα, ρυπαίνουν υπόγειους υδροφορείς και προκαλούν έμμεσα ανυπολόγιστες οικονομικές καταστροφές.

Γιατί αλήθεια; Γιατί συμβαίνει από την μια και γιατί σιωπούν αιδημόνως οι πάντες από την άλλη;

Η αλήθεια είναι ότι πάρα πολλές από τις χιλιάδες αυτές παραγωγικές μονάδες, διαθέτουν εξοπλισμό επεξεργασίας αποβλήτων. Η αλήθεια επίσης είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία του εξοπλισμού αυτού αδυνατεί να επεξεργαστεί τα απόβλητα όπως η νομοθεσία, οι διεθνείς συμβάσεις και η άδεια λειτουργίας της κάθε μονάδας επιτάσσει. Με απλά λόγια, πολλά από τα ελαιοτριβεία ή τυροκομεία, διαθέτουν εγκαταστάσεις επεξεργασίας αποβλήτων οι οποίες δεν λειτουργούν. Εγκαταστάσεις για τις οποίες ξόδεψαν δεκάδες ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.

Τα παράλογα δεν τελειώνουν εδώ. Αντίθετα γίνονται περισσότερα και περισσότερο παράλογα. Οι μελετητές, οι υπηρεσίες αδειοδότησης και οι κατασκευαστές των εγκαταστάσεων γνωρίζουν ότι αυτό που μελετούν, αδειοδοτούν, κατασκευάζουν δεν πρόκειται να δουλέψει. Δέχονται όμως να παίξουν το ρόλο τους σε ένα θέατρο. Και το κάνουν επ’ αμοιβή. Όχι για ψίχουλα, όχι. Πληρώνονται αδρά ώστε να κατασκευάσουν κάτι άχρηστο. Θα πληρώνατε ποτέ για ένα ψυγείο που δεν ψύχει; Για έναν φούρνο που δεν ψήνει; Παράλογη ερώτηση αλλά σε παράλογες εποχές ζούμε.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Παλιότερα υπήρχε η άποψη ότι έτσι είναι. Ότι δεν υπάρχει λύση. Ότι το τυρόγαλο και ο κατσίγαρος (το απόβλητο των τυροκομείων και των ελαιοτριβείων αντίστοιχα) δεν αποδομούνται, ότι το μικρό μέγεθος των εγκαταστάσεων και η εποχικότητα των δραστηριοτήτων έχουν ως τίμημα την ρύπανση.

Τίποτα χειρότερο από μια μικρή αλήθεια τυλιγμένη σε ένα τεράστιο ψέμα. Είναι αλήθεια ότι το μέγεθος και η εποχικότητα είναι ανασταλτικοί παράγοντες αλλά σαφώς όχι απαγορευτικοί. Γιατί τότε επικρατεί το ψέμα; Γιατί η πολιτεία και οι πολίτες ανέχονται περισσότερες από 3.000 σημειακές πηγές έντονης ρύπανσης σε όλη τη χώρα;

Διότι γύρω από αυτά τα τρεις χιλιάδες και πλέον σημεία έχει στηθεί ένα πλέγμα διαπλοκής ανάμεσα σε πολιτικούς, ανθρώπους της αυτοδιοίκησης, υπηρεσιακούς παράγοντες, επαγγελματικούς συλλόγους, πανεπιστημιακούς κύκλους, επιχειρηματίες. Ένα σύστημα το οποίο αυτοσυντηρείται και αναπαράγεται στην πλάτη της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας η οποία αδυνατεί να αντιδράσει επειδή δεν γνωρίζει τον τρόπο, επειδή άγεται και φέρεται από επιτήδειους οι οποίοι της παρουσιάζουν το έλασσον ως μείζον και αντίστροφα, ανάλογα με τα συμφέροντα που ο καθένας από τους διαμορφωτές άποψης υπηρετεί. Μιας κοινωνίας που εκπαιδεύεται ώστε να καταναλώνει τα εύκολα και να προσπερνά τα σοβαρά.

Ας αποφασίσουμε να βάλουμε ένα τέλος ΚΑΙ σε αυτόν τον παραλογισμό. Μια οριστική και αμετάκλητη τελεία με απλές αποφάσεις οι οποίες θα έχουν στόχο όχι τη διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων αλλά την επίλυση προβλημάτων.

Το θρίλερ στο δρόμο του ΟΑΕΕ

Έχει συσταθεί κάπου μια ΕΠΕ. Καλά να πάθει θα πείτε αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Εις εκ των εταίρων, που λένε κι οι δικηγόροι – ναι, αυτοί που έχουν δικό τους ολόκληρο υπουργό – αποφασίζει να μεταβιβάσει ολόκληρο το εταιρικό του μερίδιο, να διαγραφεί από τον ΟΑΕΕ και να τραβήξει τον δρόμο της αρετής. Χα! θα πείτε αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Μετά βασάνων, ο εις, καταφέρνει κάποια στιγμή να τελειώσει με εφορίες, συμβολαιογράφους, κατάθεση τροποποίησης στο ΕΒΕΑ, να πάρει την σχετική βεβαίωση για διαγραφή από ΟΑΕΕ. Το ημερολόγιο έδειχνε 29/4/2013

Στα χέρια του έχει όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά προς ΟΑΕΕ πλην ενός: του ΤΑΠΕΤ ή ΦΕΚ. Η καλή κυρία στον ΟΑΕΕ, η υπεύθυνη για τις διαγραφές του Ζωγράφου – του Δήμου, όχι του Τσαρούχη -  κάνει δεκτό το αίτημα με την επιφύλαξη προσκόμισης του ΤΑΠΕΤ ή ΦΕΚ. Αυτά τα αρκτικόλεξα πάντα τον τρόμαζαν τον εις εκ των εταίρων, που λένε οι δικηγόροι κτλ, και όποτε μπορούσε τα άφηνε να προσπερνούν. Έτσι και τώρα: μπήκε στο διαδίκτυο, γκουγκλάρισε και κατάλαβε ότι μπορούσε να περιμένει την έκδοση του ΦΕΚ το οποίο χρειάζεται περί το εικοσαήμερο να δημοσιευτεί.

Όταν κόντευε μήνας και η αναζήτηση στο Εθνικό Τυπογραφείο του έβγαζε μηδέν αποτέλεσμα, ανησύχησε. Τηλεφώνησε λοιπόν στο ΕΤ και ακριβώς εδώ ξεκινά η πορεία στη λεωφόρο με τις λεύκες του ελληνικού δημοσίου – στενού, ευρύτερου, μακρύφαρδου, ψηλόλιγνου ό,τι επιθυμείτε.

Από το ΕΤ, χθες, τον πληροφόρησαν ότι στο όνομα της ΕΠΕ δεν έχει φτάσει κανένα αίτημα δημοσίευσης από το ΕΒΕΑ, οπότε λογικά δεν έχει ούτε ΦΕΚ, ούτε ΤΑΠΕΤ (αριθμός πρωτοκόλλου εθνικού τυπογραφείου). Κρύος ιδρώτας τον έλουσε…

Σήμερα το πρωί, στο ΕΒΕΑ, του είπαν ότι, για λόγους που δεν τον αφορούν, η αποστολή των τροποποιήσεων καταστατικών ΕΠΕ προς το Εθνικό ακολουθεί έναν αργό ρυθμό. Στην απελπισμένη ερώτηση «Τι φταίω εγώ ρε παιδιά;» του απάντησαν ότι «σύμφωνα με το άρθρο 15 του Ν. 3419/2005, εφόσον η τροποποίηση έχει ΚΑΚ και ΓΕΜΗ, δεν χρειάζεται ΤΑΠΕΤ και ΦΕΚ». Αυτό ήταν! Αρκτικόλεξα! Σαν να πετάς κρυπτονίτη στον σούπερμαν. Βρήκαν το αδύνατό σημείο του και τον χτυπάνε κάτω σαν χταπόδι.

Μάζεψε όσες δυνάμεις του απέμειναν και σύρθηκε ως απέναντι από το ΕΒΕΑ στον ΟΑΕΕ. Προσευχήθηκε – άθεος ων - να έχουν τελειώσει τα αρκτικόλεξα και ανέβηκε ως την καλή κυρία που έχει τον Δήμο Ζωγράφου ή κάποια σχετική. Εξήγησε τέλος πάντων στην πρώτη διαθέσιμη καλή κυρία ότι από απέναντι του είπαν ότι δεν χρειάζεται όλα αυτά που του ζητάνε επειδή ο νόμος τάδε λέει αυτά.

«Κύριε, εγώ δουλεύω με εγκυκλίους και όχι με Νόμους». Κεραυνός. Αστραπή. Αστέρια και πουλάκια άρχισαν να κάνουν βόλτες γύρω από το κεφάλι του. «Δεν υπάρχει κανείς υπεύθυνος εδώ μέσα;» ψέλλισε. «Ο κύριος Ρωμανάς, στο βάθος δεξιά» άκουσε ή νόμιζε ότι άκουσε. Αλήθεια έχετε παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι υπεύθυνοι είναι σαν τους κήπους, στο βάθος; Μόνο που οι υπεύθυνοι είναι και δεξιά αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

«Το ξέρω αγαπητέ μου το πρόβλημα και το έχω θέσει στους από πάνω» έκανε και έδειξε προς το ταβάνι. Κοίταξε ασυναίσθητα και ο εις αλλά πάρεξ ένα γυμνό φωτιστικό σωλήνα και ένα μικρό ξεφλούδισμα της μπογιάς, ουδέν είδε. «Το πρόβλημα είναι ότι εμάς μας δεσμεύει το ΠΔ 258/05 και όχι ο Ν. 3419 του ιδίου έτους» είπε και αυτή την φορά ανασήκωσε τους ώμους και χαμογέλασε με νόημα. Ίδιος ο Μητσοτάκης σκέφθηκε ο εις και μια ανατριχίλα διέτρεξε την σπονδυλική του στήλη από τον αυχένα ως τα οπίσθια.

Έφυγε ηττημένος, αποκαμωμένος. Καληνύχτα ΔΗΜΑΡ (και ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αλλά η πρώτη ταιριάζει ηχητικά) αυτή η χώρα δεν θα αλλάξει ποτέ.