Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Ξυπνήστε!!!


Είναι τραγικό Υπουργοί της κυβέρνησης να φέρονται σαν να μην έχουν κατανοήσει την κρισιμότητα της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει. Είναι τραγικό, ενώ δεν έφεραν καμιά αντίρρηση στις ισοπεδωτικές οριζόντιες πολιτικές, όπως η μείωση των αμοιβών των χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων, να παριστάνουν τώρα τους επαναστάτες χάρη των ισχυρών συντεχνιών και συνδικαλιστικών φέουδων.  
Επί τέλους, αν κάποιοι δεν θέλουν να καταλάβουν, αν μερικοί θέλουν να πουν στο λαό ότι οι μέχρι τώρα αλλά και οι αυριανές του θυσίες θα πάνε στο βρόντο γιατί κάποιοι είναι απλά ανόητοι ή σκέφτονται μόνο την επανεκλογή τους,  ας το κάνουν φανερά ή ας τους ξεμπροστιάσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Αν δεν μπορεί να το κάνει, ας πάμε σε εκλογές! Ναι, γνωρίζω ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση (τι δυστυχία για την πατρίδα μου...) αλλά προκειμένου να τελειώσει αυτή η μη δράση που κάνει τους κερδοσκόπους να στήνουν πάρτι καθημερινά πάνω από το ελληνικό κουρέλι, ας ξαναψηφίσουμε. Ότι είναι να γίνει, ας γίνει σύντομα, τώρα. 
Έχουμε καταντήσει ανέκδοτο. Μας κρατάνε ζωντανούς με μηχανήματα και ενέσεις κι εμείς αντί να παλέψουμε να σωθούμε βρίζουμε τα μηχανήματα και τους γιατρούς. Για κλάματα, όχι για γέλια. Αντικαταστήσαμε την πολιτική, τη σκέψη τις προτάσεις, με Σπίθες, στρακαστρούκες και συνωμοσιολογίες. Αντί να αναζητούμε εφικτές λύσεις στα διαρθρωτικά προβλήματα που μας ταλανίζουν επί χρόνια, αντιστεκόμαστε στις αλλαγές άπλα για το ονόρε της αντίστασης. Γραφικοί; Όχι. Επικίνδυνοι. Γραφικοί μπορεί να είναι όσοι θέλουν να στήσουν τσαντίρι στο Σύνταγμα. Οι υπουργοί δεν έχουν δικαίωμα να είναι τίποτα λιγότερο από αποτελεσματικοί.
Υ.Γ.1  Νομίζω πραγματικά ότι είναι κουτόφραγκοι οι  εταίροι μας. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς την εμμονή τους να σώσουν κάποιους που δείχνουν να μη θέλουν να σωθούν. Και μην ακούσω τίποτα για εκμετάλλευση του πλούτου μας ή για την θέληση να καταβάλουν το επικίνδυνα ελεύθερο φρόνημά μας...
Υ.Γ. 2  Με εξέπληξε ευχάριστα ο Λοβέρδος. Δεν το περίμενα. Επίκαιρος.

Κοινωνική Αλληλεγγύη


Η κοινωνική αλληλεγγύη είναι ό μόνος δρόμος ώστε ένας λαός και μια χώρα να περάσουν μια κρίση με τις λιγότερες δυνατές απώλειες και να βγουν από αυτή με σφυρηλατημένες τις δομές που θα μπορέσουν να δώσουν την απαραίτητη για την ανάπτυξη ώθηση.
Δεν είναι κοινωνική αλληλεγγύη η άκριτη στήριξη αιτημάτων, δεν είναι κοινωνική αλληλεγγύη η έκδοση ψηφισμάτων συμπαράστασης, δεν είναι η φιλανθρωπία. Δεν είναι η άρνηση πληρωμών αλλά ο έλεγχος της διαχείρισης. Δεν είναι η καταστροφή αλλά η υπεράσπιση της κοινωνικής περιουσίας. Δεν είναι η άρνηση αλλά η κριτική. Δεν είναι τα συνθήματα αλλά ο διάλογος.
Η κοινωνική αλληλεγγύη προϋποθέτει υψηλού βαθμού κατανόηση της έννοιας της κοινωνικής ευθύνης, υιοθέτηση της αρχής ότι το «κοινό καλό» υπερισχύει του ατομικού χωρίς να το παραγνωρίζει, κριτική εφαρμογή των νόμων, έμπρακτη στήριξη των αδυνάτων, παροχή σε όλους των γνώσεων και εκμάθηση των δεξιοτήτων ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της κάθε εποχής.
Κοινωνική αλληλεγγύη σημαίνει πάταξη του καρκινώματος της διαφθοράς σε κάθε της μορφή, κάθε εμφάνιση, κάθε μέγεθος.
Κοινωνική αλληλεγγύη σημαίνει ανάληψη του μεριδίου της ευθύνης που αναλογεί στον Πολίτη στην τήρηση των νόμων. Η ανοχή στην παρανομία είναι η ασφαλέστερη οδός προς την κοινωνική χρεοκοπία.
Κοινωνική αλληλεγγύη είναι η απαίτηση για δημόσια λογοδοσία σε τακτά χρονικά διαστήματα όλων των αιρετών αντιπροσώπων μας. Είναι η επιλογή αυτών που πραγματικά υπηρετούν το κοινό καλό και δεν χαϊδεύουν αυτιά.
Κοινωνική αλληλεγγύη είναι ο έλεγχος όλων όσων πωλούν αγαθά ή παρέχουν υπηρεσίες. Έλεγχος ως προς την ποιότητα και τις τιμές. Έλεγχος ώστε να επιτυγχάνεται η υψηλότερη ποιότητα στη χαμηλότερη τιμή.
Κοινωνική αλληλεγγύη, στις συγκεκριμένες συνθήκες, είναι η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής και η μείωση της κατανάλωσης εισαγόμενης υπεραξίας.
Η κοινωνική αλληλεγγύη προϋποθέτει γνώση γι’ αυτό απαιτεί η γνώση να μοιράζεται, η πληροφορία να διαχέεται. Προϋποθέτει οργάνωση στην πολυκατοικία, τη γειτονιά, τη συνοικία την πόλη.
Η κοινωνική αλληλεγγύη προϋποθέτει συμμετοχή. Όταν αφήνεις άλλους να κάνουν οτιδήποτε για σένα, μάλλον θα απογοητευθείς.
Μόνο αλληλέγγυοι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση κι αντιμετώπιση δεν είναι η άρνηση της ύπαρξης της κρίσης αλλά η συντονισμένη προσπάθεια ώστε ποτέ στο μέλλον καμιά γενιά να μην φτάσει ξανά σε αυτό το σημείο. 

Κυριακή 8 Μαΐου 2011

Πού αλήθεια πάμε;


Όσο περνούν οι μήνες και η Ελλάδα δείχνει ανίκανη να ξεπεράσει τις παθογένειές της και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να αφήσει την κρίση πίσω της, τόσο περισσότερο δύσκολη θα είναι η επιστροφή στις αγορές και τόσο θα γίνεται περισσότερο πιθανό το ενδεχόμενο της χρεωκοπίας. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις πολλών εκ των αναλυτών, ήμουν – και παραμένω – με το μέρος των αισιόδοξων που λένε ότι η κρίση μπορούσε και μπορεί ακόμα να ξεπεραστεί με πολιτικά μέσα και διαρθρωτικές αλλαγές χωρίς να χρειαστεί η χώρα να μπει στην περιπέτεια μιας πτώχευσης με άγνωστες συνέπειες ή αβέβαιη εξέλιξη. Θεωρώ ανόητη, ηττοπαθή και εθνικά επιζήμια την άποψη της άμεσης και επιθετικής χρεωκοπίας, ως αντίδραση μιας αναπόφευκτης εξέλιξης. Θεωρώ επίσης παιδαριώδη την άποψη ότι η προσπάθεια αποφυγής της χρεωκοπίας οδηγεί σε εκπτώσεις σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Είναι βέβαιο ότι η οικονομική εξάρτηση μειώνει δραματικά την διαπραγματευτική ικανότητα, το ίδιο όμως και ίσως εντονότερα συμβαίνει και σε περιπτώσεις οικονομικής δυσπραγίας.
Η πίστη στις δυνατότητες της Ελλάδας, όμως, δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι κανείς μπορεί να παραβλέψει τα γεγονότα τα οποία προς το παρόν δείχνουν ότι οι προσπάθειες δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Μπορεί η κυβέρνηση να διατείνεται, και εν μέρει είναι αλήθεια, ότι έκανε πολλά αλλά προφανώς δεν έκανε αρκετά. Μπορεί να προγραμματίζει να κάνει και άλλα, αλλά μάλλον αργεί και οι αγορές δεν περιμένουν. Σε κάθε περίπτωση, οι πιθανές πορείες που θα κληθεί η χώρα να ακολουθήσει, θα είναι καλό να μας είναι γνωστές από πριν. Αν λοιπόν το πλέον αισιόδοξο σενάριο αυτή τη στιγμή μιλά για παράταση της περιόδου αποπληρωμής του χρέους με επαναδιαπραγμάτευση των όρων αλλά και συνέχιση του μνημονίου, τότε το χειρότερο σενάριο ποιό είναι;
Είναι πολλοί αυτοί που διατείνονται ότι το χρέος στην Ελλάδα είναι πλέον μη βιώσιμο κι αυτό γιατί με την αδυναμία επίτευξης συγκεκριμένων στόχων, η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια εσωτερική υποτίμηση της τάξης του 30 ή και 40 τοις εκατό. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο να συμβεί στα πλαίσια της νομισματικής ένωσης ή είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς η χώρα να έχει τον νομισματικό έλεγχο. Αυτό λοιπόν που προτείνουν είναι η οικειοθελής αποχώρηση από τη ζώνη του ευρώ και η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος σε μια ισοτιμία 1 προς 500 σε σχέση με το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Σε μια τέτοια όμως περίπτωση δεν θα αποφευχθεί η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος οπότε η εθνικοποίηση του συνόλου των τραπεζών θα είναι μονόδρομος. Μια τέτοια εξέλιξη θα ακολουθήσει μακρά περίοδος υψηλότατου πληθωρισμού και μια δύσκολη πορεία ανάκαμψης με χαμηλό σημείο εκκίνησης. Εάν η λύση αυτή επιλεγεί σε συνεννόηση με τους εταίρους μας, η προσφυγή στις αγορές θα μπορούσε να γίνει ενωρίτερα από ότι στην περίπτωση μιας επιθετικής αποχώρησης.
Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα αφήσει αλώβητη την υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι βέβαιο ότι οι πιστωτές μας και το τραπεζικό σύστημα θα περάσουν δύσκολες μέρες αλλά άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι το μερίδιο εκείνο της αγοράς που θα πάει ταμείο μ, θα ηρεμήσει για λίγο αναζητώντας τοποθετήσεις που θα μπορούσαν να αποφέρουν κέρδη στο καινούργιο τοπίο. Το πλήγμα στο ευρώ μπορεί να φέρει παράπλευρα χαμόγελα στο σύνολο της ευρωζώνης καθώς θα ενισχύσει τις εξαγωγές και θα εκτονώσει τις πιέσεις του δολαρίου που στοχεύει στη διατήρηση της πολιτικής εξουσίας των ΗΠΑ στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και όχι στην διόγκωση της οικονομίας.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα οικονομικά προβλήματα είναι πολυπαραγοντικά και η σχέση ανάμεσα σε αίτιο και αποτέλεσμα δεν είναι πάντα αμφιμονοσήμαντη στον πολύπλοκο κόσμο της παγκόσμιας αγοράς, αυτό που θα συμβεί με την Ελλάδα το επόμενο χρονικό διάστημα θα κινηθεί κάπου ενδιάμεσα στο καλύτερο και χειρότερο σενάριο. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ’ εκείνο το σημείο όπου το χειρότερο σενάριο είναι η μοναδική λύση.  Φοβάμαι όμως ότι εάν η πλειοψηφία των πολιτικών μας εξακολουθήσει να μην κατανοεί την σοβαρότητα των στιγμών θα χρειαστεί να αλλάξει προς το χειρότερο και το χειρότερο σενάριο.
Ένα είναι βέβαιο. Ο λαός και η χώρα καλούνται να πληρώσουν δυσβάσταχτο τίμημα τα επόμενα χρόνια. Η πορεία μας θα είναι δύσκολη. Χωρίς αλληλεγγύη θα είναι αδύνατη.  

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Το θρίλερ της Παρασκευής

Το θρίλερ της Παρασκευής δεν είναι ούτε το μοναδικό ούτε το τελευταίο που βίωσε ή θα βιώσει η ελληνική κυβέρνηση και πολλοί από εμάς. Το επόμενο, άγνωστης διάρκειας, χρονικό διάστημα το συγκεκριμένο θρίλερ αναμένεται να επαναληφθεί ή να επαναλαμβάνεται αρκετά συχνά. Είναι φανερό πλέον, τόσο σε Ευρωπαίους πολιτικούς όσο και σε αναλυτές και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ότι η ελληνική πολιτική θα εξακολουθήσει να είναι απρόβλεπτη και κατά συνέπεια αναξιόπιστη ώστε να μπορέσει να στηριχτεί πάνω της ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης. Όταν αναφέρομαι στην ελληνική πολιτική δεν εννοώ μόνο, ούτε καν αποκλειστικά την ελληνική κυβέρνηση αλλά την πολιτική σκηνή σαν σύνολο, σαν σώμα, σαν σύστημα. Περιλαμβάνω, δηλαδή τόσο το σύνολο των κοινοβουλευτικών ή μη κομμάτων όσο και την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος ή φορέων των παραγωγικών τάξεων.  Οι εξάρσεις άνωθεν του επιπέδου της μετριότητας στο οποίο κινείται όλο το παραπάνω σύνολο, είναι ελάχιστες ώστε να αποτελέσουν ένδειξη έστω ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη.

Ακόμα και η ίδια η κυβέρνηση παρουσιάζει ελάχιστη συνοχή με εχθρικές πλέον σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της. Η απόσταση που χωρίζει τον πρωθυπουργό ή τις πολιτικές που εκείνος θέλει να εφαρμόσει από μέρος της κυβέρνησής του και πολλών βουλευτών του κόμματός του φαίνεται να μεγαλώνει μέρα τη μέρα. Η πολυσυλλεκτικότητα που χαρακτήριζε το κυβερνών κόμμα και που ήταν η μεγάλη του δύναμη, φανέρωσε το αρνητικό της πρόσωπο την πλέον ακατάλληλη χρονική στιγμή. Ίσως  οι ευθύνες της ηγετικής ομάδας να είναι μεγάλες γι’ αυτή την εξέλιξη αλλά κανείς – πλην των ανοήτων - δεν ασκεί κριτική στις αποφάσεις του στρατηγού στην κορύφωση της μάχης.
Η αξιωματική αντιπολίτευση επέλεξε να σταθεί απέναντι σε μια προσπάθεια που θα έπρεπε να είναι εθνική για να είναι αποτελεσματική. Ακόμα κι αν είχε αντίρρηση στο σχεδιασμό, είχε υποχρέωση να παράσχει την κριτική της στήριξη παρά να οδηγεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού σε βαυκαλιστικές απόψεις περί αναίμακτης εξόδου από την κρίση χωρίς την έξωθεν στήριξη ή βοήθεια. Σε περιόδους κρίσης, η στροφή ή η διολίσθηση προς τον λαϊκισμό μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη. Η παράβλεψη αυτού του γεγονότος είναι τραγικό λάθος το οποίο όμως αφήνει αδιάφορη την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Τα κόμματα της αριστεράς, με προφανή την ιδεολογική αδυναμία εξήγησης των φαινομένων που βιώνουμε και αξιολόγησης των προοπτικών ή των λύσεων, επιδίδονται σε μια μάχη ποιο θα βαδίσει μακρύτερα πάνω στον λεπτό πάγο του λαϊκισμού χωρίς να πέσει στα νερά του εφιάλτη του φασισμού. Δεν ξέρω πόσες φορές έχουν γίνει τα στελέχη τους μούσκεμα μέχρι σήμερα.
Η πλειοψηφία των ηγεσιών των συνδικαλιστικών παρατάξεων, συνεπικουρούμενη από κομματικούς μηχανισμούς του συνόλου του πολιτικού φάσματος, δεν στάθηκε ούτε στιγμή στο παρασκήνιο αυτοκριτικά.  Δεν στάθηκε καν να σταθμίσει το ρόλο που θα μπορούσε να παίξει σε μια πιθανή προσπάθεια ανόρθωσης της οικονομίας κύρια αλλά και έμμεσα του κύρους, της αξιοπιστίας και άρα της ανεξαρτησίας της χώρας. Αντίθετα, θέτοντας εαυτόν ξεδιάντροπα εκτός αυτών οι οποίοι ευθύνονται για την πορεία προς τον εξευτελισμό της χώρας επιδίδονται σε έναν αγώνα διατήρησης κεκτημένων κρύβοντας από τα μέλη τους το προφανές: οποιαδήποτε «συνδικαλιστική νίκη αυτή τη στιγμή δεν θα είναι απλά πύρρειος αλλά μεγαλοπρεπής εθνική ήττα με τραγικές συνέπειες.
Ο επιχειρηματικός κόσμος παγιδευμένος στον κρατισμό του, αδυνατεί να βρει πορεία απεμπλοκής από επιδοτήσεις και χρηματοδοτήσεις. Φοβικός, μίζερος, με λογικές νεόπλουτου, σπεύδει να κρύψει ό,τι μέχρι χθες επιδείκνυε: έναν πλούτο που στις περισσότερες των περιπτώσεων αποκτήθηκε με δραστηριοποίηση στη γκρίζα ζώνη μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας όπου ανέκαθεν συναγελάζεται μερίδα των πολιτικών και επιχειρηματιών.
Αυτό που βλέπει παρατηρώντας τη χώρα ο τεχνοκράτης που καλείται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να βρει λύση σε ένα πολύπλοκο ζήτημα είναι όχι μια συντονισμένη και αποφασιστική κίνηση  προς τα εμπρός αλλά μια χαοτική κίνηση προς κάθε κατεύθυνση με σαφείς αντίρροπες προς τη σωτηρία τάσεις.
Αν κανείς νομίζει ότι η εικόνα που φτάνει στους πιστωτές είναι ακηλίδωτη και λαμπρή, μάλλον ζει σε άλλο σύμπαν. Αν επίσης κανείς νομίζει ότι υπάρχει η πολυτέλεια των μακροσκελών, ανέξοδων και αδιέξοδων συζητήσεων καφενείου με όσους προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα «υπερχρέωση χωρών της ΕΕ» μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσει σύντομα τις απόψεις του. Στις  συζητήσεις όλης της ευρωπαϊκής σκηνής πρώτης γραμμής, πολιτικής και επιχειρηματικής, αυτό που επικρατεί είναι η ανάγκη επίλυσης (με την έννοια της δρομολόγησης της λύσης) του προβλήματος το συντομότερο δυνατό. Η κατανόηση των αιτιών που οδήγησαν μέχρι εδώ ή η αποδοχή και λήψη υπόψη ιδιαιτεροτήτων, αφήνει παγερά αδιάφορο τον καθένα. Δεν θα μπορούσε καν να γίνει αλλιώς.
Στο πλαίσιο αυτής της λογικής και αυτής της προσέγγισης του προβλήματος, προσωπικά λέω ότι είναι θαύμα -  που οφείλεται στους πολιτικούς και όχι στους τεχνοκράτες  - ότι ακόμα η Ευρώπη ανέχεται καμώματα της Ελληνικής πολιτείας που μεταφράζονται σε αναποφασιστικότητα, ατολμία, ασυνεννοησία, αναβλητικότητα, απραξία. Δεν ξέρω όμως για πόσο ακόμα η πολιτική βούληση θα επικρατεί του τεχνοκρατικού ορθολογισμού. Αν η ισορροπία αυτή αντιστραφεί κανείς δεν θα πρέπει να θεωρήσει έκπληξη επώδυνες αποφάσεις που μπορεί να φτάσουν μέχρι και την αποπομπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Να είστε βέβαιοι ότι καμιά ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν πρόκειται να εμποδίσει μια τέτοια πράξη εάν η πολιτική απόφαση είναι ειλημμένη.
Μέχρι τότε, ας είμαστε προετοιμασμένοι για θρίλερ της Παρασκευής.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Σώστε την Κάρλα


Εικόνα από τον ταμιευτήρα της Κάρλας

 Πληθαίνουν οι πληροφορίες καθώς και τα δεδομένα από την λίμνη Κάρλα και την ευρύτερη περιοχή επιρροής της που θα έπρεπε να κάνουν πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους. Ο κίνδυνος το καμάρι της πανευρωπαϊκής πρωτιάς αποκατάστασης να εξελιχθεί σε τραγωδία είναι μεγάλος.
«Δεν είναι εικόνα νερού λίμνης αυτή»
Τα λόγια του ανθρώπου που εξετάζει δείγματα από τη λίμνη ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μου. Μια σειρά μικροοργανισμών, πληθώρα θρεπτικών συστατικών, μεγάλες ποσότητες οργανικού φορτίου,  χαμηλός δείκτης διαύγειας. Οι οσμές δεν θα αργήσουν να έρθουν.
Τι συμβαίνει αλήθεια; Τι είναι αυτό που οδηγεί τα πράγματα προς την καταστροφή πάνω σε ράγες;
Η Θεσσαλική πεδιάδα είναι ένα λαμπρό παράδειγμα εντατικής καλλιέργειας και άρα εντατικής εκμετάλλευσης πόρων. Η χρήση λιπασμάτων είναι τόσο υψηλή που σε πολλές περιπτώσεις το επιφανειακό στρώμα του εδάφους είναι κορεσμένο σε συγκεκριμένα θρεπτικά στοιχεία. Το φυτό «αντλεί» τα θρεπτικά στοιχεία μέσω του ριζικού του συστήματος από συγκεκριμένο βάθος. Μάλιστα, από τη διαθέσιμη ποσότητα θρεπτικών συστατικών (όση δηλαδή φτάνει από την επιφάνεια στο συγκεκριμένο βάθος) ένα σχετικά μικρό μέρος μόνο απορροφάται στο φυτό. Η υπόλοιπη είτε φτάνει στον υπόγειο υδροφορέα, είτε οδηγείται στο πλούσιο δίκτυο αποστράγγισης που τέμνει όλη την Θεσσαλική πεδιάδα. Το σύνολο λοιπόν των στραγγισμάτων της πεδιάδας μεταξύ Βόλου και Λάρισας στραγγίζει στην Κάρλα όπου και μεταφέρει το θρεπτικό του φορτίο. Προσθέστε στα παραπάνω, το Ασμάκι με τα πλούσια σε οργανικό φορτίο νερά του, τα αστικά λύματα που καταλήγουν σε αποστραγγιστικές τάφρους, τις κτηνοτροφικές μονάδες που ξεπλένουν την κοπριά τους και ό,τι άλλο βάλει ο νους σας κι έχετε ήδη τη μαγιά.
Ευτροφισμός στο υδατικό σύστημα του πηνειού
Ύστερα πάρτε ένα μεγάλο, ρηχό ταψί στο οποίο ρίχνετε σιγά – σιγά νερό. Όχι οποιοδήποτε νερό αλλά αυτό που κουβαλά όλα όσα αναφέραμε παραπάνω. Αφήστε αυτό το νερό για μερικούς ζεστούς και υγρούς μήνες χωρίς ουσιαστική κίνηση που θα έφερνε μια λυτρωτική ανάδευση και όχι ένα απλό ανακάτεμα. Το συγκεκριμένο ταψί δεν είναι το οποιοδήποτε αλλά μια πεδιάδα που καλλιεργήθηκε επίσης ή κάποιοι πεδινοί βοσκότοποι πλήρεις οργανικών θρεπτικών συστατικών.  Αυτό είναι η λίμνη Κάρλα: ένα μεγάλο ρηχό ταψί που αν ποτέ το νερό μέσα της φτάσει το επιθυμητό βάθος, δεν θα είναι πια μια ζωντανή λίμνη αλλά ένας βόρβορος, μια σούπα που θα σκοτώνει τον εαυτό της.
Αν τα παραπάνω σας φαίνονται φυσιολογικά, πάρτε ένα από τα πλέον βρώμικα ποτάμια της χώρας, φτιάξτε ένα αντλιοστάσιο λίγα μέτρα από την έξοδο της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Αποβλήτων μιας πόλης 200.000 κατοίκων και στείλτε το συγκεκριμένο νερό στην Κάρλα. Αυτό έγινε με το περίφημο αντλιοστάσιο τροφοδοσίας της Κάρλας από τον Πηνειό. Τροφοδοσίας, σωστά, αλλά ποιον τροφοδοτούμε και με τι; Η οικολογική εικόνα του Πηνειού απέχει πολύ από το να θεωρείται ακόμα και μέτρια. Τις περισσότερες φορές είναι κακή έως πολύ κακή και κανένα «τερτίπι» μέτρησης δεν μπορεί να το κρύψει αυτό.  Ο Πηνειός, πέρα από τα αγροτικά και κτηνοτροφικά απόβλητα, κουβαλά στον όγκο του αστικά επεξεργασμένα ή ...λιγότερο επεξεργασμένα λύματα, βιομηχανικά απόβλητα. Ακόμα και η διάλυσή τους στην ενίοτε πλούσια χειμερινή ροή του δεν μπορεί να κρύψει την εικόνα ενός δυνητικά ευτροφικού συστήματος που όταν βρίσκει την ευκαιρία, αναδεικνύεται. Τροφή λοιπόν, μεταφέρουμε από τον Πηνειό προς τους δυνητικά τοξικούς μικροοργανισμούς που έχουν κατακλύσει την Κάρλα. 
Το παραπάνω βιοϋδατικό σύστημα «κορυφώνεται» στην Κάρλα όπου και καταλήγει. Θα προκαλούσε (και ίσως έχει προκαλέσει στο παρελθόν) σοβαρά προβλήματα και σε κλειστές θάλασσες όπως είναι ο Παγασητικός  κόλπος , όχι όμως τόσο έντονα σε ανοιχτά πελάγη. Σίγουρα υποβαθμίζει ευαίσθητες περιοχές όπως το δέλτα ενός ποταμού. Αυτό όμως που συμβαίνει στην Κάρλα είναι πραγματικά η κορύφωση. Η υπερσυγκέντρωση θρεπτικών συστατικών, η χαμηλή στάθμη, οι κλιματικές συνθήκες, η ανυπαρξία κυκλοφορίας, η παρουσία συγκεκριμένων πληθυσμών δυνητικά τοξικών φυκών ή πρωτόζωων, η αστάθεια στη στάθμη που αποτρέπει την ανάπτυξη άλλων πληθυσμών (ψαριών, εντόμων, αμφίβιων, ψαριών, πτηνών) οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα είδος αυτοκαταστροφικού οικοσυστήματος, μιας νεκρής λίμνης.
Στρώμα ερυθρών αλγών στον Ληθαίο
Είναι πραγματικά τραγικό να είμαστε αντιμέτωποι με την προοπτική μιας νεκρής λίμνης για την δημιουργία της οποίας δαπανήθηκαν υπερπολύτιμοι οικονομικοί - και όχι - μόνο πόροι. Ειλικρινά λυπάμαι αλλά δεν μιλώ για μια προοπτική που έχει έστω λίγες πιθανότητες να μετατραπεί σε πράξη αλλά για μια άκρως πιθανή πραγματικότητα. Για να προλάβω τους μηδενιστές της οικολογίας, στην εξέλιξη αυτή δεν φταίει η ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση που ακόμα κι όταν γίνεται για να αποκαταστήσει βλάβες, δεν παύει να είναι παρέμβαση.  Φταίει ο κακός σχεδιασμός, τα λάθη στη μελέτη και η κλασσική ελληνική νοοτροπία που θεωρεί ότι μπορεί να λύσεις προβλήματα μα «πασαλείματα», ισορροπίες και στρογγυλέματα. Φταίει που το έργο μελετήθηκε, σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από μηχανικούς οι οποίοι μπορούσαν να το κάνουν και δεν ρώτησαν ποτέ ή δεν έλαβαν ποτέ υπόψη τόσους άλλους που επέμεναν στην διαφύλαξη κάποιων περιβαλλοντικών συνθηκών.
Κι όσο σκέφτομαι τα όνειρα που εδράσθηκαν σε αυτό το έργο. Τα χρήματα που δαπανήθηκαν. Τις ελπίδες που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν με τη λίμνη.  Τις προσδοκίες...
Μπορεί άραγε να γίνει κάτι τώρα;, Μπορούμε να κάνουμε κάτι; Ας προβληματιστούμε σοβαρά όλοι μας όσοι έχουμε εμπλακεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε αυτή την ιστορία. Για εμένα προσωπικά είναι ένα στοίχημα που ΠΡΕΠΕΙ να κερδηθεί. 

Καπετανάτα


Οι διαμάχες ανάμεσα στους οπλαρχηγούς μετά την εξέγερση του 1821 είχε να κάνει και με τα καπετανάτα.  Την αυτονομία και αυτοδιάθεση δηλαδή, καθώς και τον απόλυτο έλεγχο μιας περιοχής από τον οπλαρχηγό, τον καπετάνιο.  Η συνείδηση της ομάδας δηλαδή ήταν ισχυρή στα γεωγραφικά όρια επιρροής του καπετάνιου και αδυνατούσε όσο μεγάλωνε η απόσταση από αυτή. Με άλλα λόγια, ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο στον Τριπολιτσιώτη που προσκυνούσε το Κωλοκοτρονέικο να υπηρετήσει τον Καραϊσκάκη σαν γενικό αρχηγό.  Η νοοτροπία αυτή δεν πηγάζει από έναν απλό τοπικισμό αλλά έχει βαθύτερες ρίζες και γι’ αυτό οδήγησε σε τραγικές για τον τόπο και το μέλλον του καταστάσεις.
Την ίδια νοοτροπία του ανήκειν σε υποσύνολα με ποικίλης έντασης δεσμούς την συναντάμε ακόμα και σήμερα με εξάρσεις  που δύσκολα γίνονται κατανοητές από πολλούς. Θυμηθείτε τις σφοδρές αντιδράσεις ορισμένων στην πρώτη προσπάθεια Διοικητικής Μεταρρύθμισης με την επωνυμία «Καποδίστριας». Θυμηθείτε τους «ηρωϊκούς» κοινοτάρχες που αρνούνταν σθεναρά μα προσδεθούν στο άρμα του γειτονικού Δήμου. Η ιδέα και μόνο ότι μπορεί να «ανήκουν» ή να «υποταχθούν» σε καπετανάτο μεγαλύτερο από το δικό τους, το οικείο τρομάζει τους κάθε άλλο παρά γραφικούς τοπικούς «άρχοντες».
Η ίδια νοοτροπία ανιχνεύεται και πίσω από την δήλωση του Δημάρχου Μαρκόπουλου που, ούτε λίγο ούτε πολύ είπε στους γειτόνους του της Λαυρεωτικής: «σας κατανοώ και θα στενοχωρηθώ αν πνιγείτε, αλλά δεν απλώνω το χέρι να σας σώσω».
Τι είδους νοοτροπία είναι όμως αυτή;  Να ξεκαθαρίσω πριν συνεχίσω ότι κι ο τρελός του χωριού γραφικός είναι αλλά κανείς δεν σκέφθηκε να τον προτείνει σαν πρότυπο μίμησης. Κάποιοι μπερδεύουν την διάθεση για αυτοδιάθεση ή αυτοδιαχείριση με την ανυπακοή στους νόμους. Τους πληροφορώ ότι η ανομία οδηγεί σε χειρότερη σκλαβιά από οτιδήποτε έχουν διαβάσει ή δει στον κινηματογράφο. Άρα η εικόνα του ανυπότακτου χωριού είναι μεν πιασάρικη αλλά καλή μόνο για πλάκες καφενείου. Τι είδους νοοτροπία είναι αυτή λοιπόν; Τι οδηγεί τον κοινοτάρχη Τσαριτσάνης, τον δήμαρχο Μαρκόπουλου ή τον Αλέξη Τσίπρα (*) να μη μπορούν να ανοίξουν τη σκέψη τους πέρα από τα στενά όρια του καπετανάτου τους;
«Η εξουσία» θα πει κάποιος και δεν θα 'χει άδικο. Πρωταρχικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι ο καθένας από όσους έχουν τη συγκεκριμένη νοοτροπία γεμίζει το εγώ του μόνο μέσα στα πλαίσια της περιοχής του. Έξω απ’ αυτή δεν είναι τίποτα ή έστω τίποτα περισσότερο από πολλούς άλλους σαν κι αυτόν. Αυτή την δύναμη δεν θα την παραχωρήσει κάνεις εύκολα. Όταν μάλιστα αυτή η εξουσία αναμιχθεί με ματαιοδοξία τότε μπορεί να έχουμε φαινόμενα σαν του Φωτόπουλου της ΔΕΗ για παράδειγμα ο οποίος χρησιμοποιεί την μικρή του εξουσία σε συνδυασμό με την δυνατότητά του να εκβιάζει καταστάσεις για να  θρέψει την ματαιοδοξία του. Να αισθανθεί για λίγο «μεγάλος».
Όμως αυτό που πραγματικά κρύβεται πίσω από την επίφαση αυτή εξουσίας είναι το απόλυτο κενό, το τίποτα. Αυτό που κρύβεται πίσω από την άρνηση κάποιων να εντάξουν τα «καπετανάτα» τους σε μια κοινή προσπάθεια κάτω από την ηγεσία άλλων είναι η απέραντη κακομοιριά, η μιζέρια χωρίς τέλος. Είναι το στύλωμα των ποδιών του γαϊδάρου που δεν προχωρά όχι γιατί δεν του αρέσει εκεί που θα τον πας αλλά γιατί είναι πολύ ηλίθιος να ζυγίσει καν αν αυτό στο οποίο βρίσκεται είναι καλύτερο ή χειρότερο από εκεί που θα βρεθεί σε λίγο. Είναι ο συντηρητισμός της άγνοιας ή της ημιμάθειας. Είναι η πανικόβλητη αντίδραση του αναλφάβητου μπροστά σε κάποιον που του κολλάει ένα έγγραφο στο πρόσωπο. Η συγκεκριμένη νοοτροπία δεν γνωρίζει χρώματα, τάξεις, πολιτικές και ιδεολογίες. Βρίσκεται παντού και πάντα προκαλεί προβλήματα ή δημιουργεί αδιέξοδα. Ποτέ δεν θα την δείτε να γεφυρώνει διαμάχες ή να ενώνει. Αν το έκανε θα αναιρούσε τον εαυτό της.

(*) Ο πρόεδρος του Συνασπισμού ζήτησε τη διαγραφή σημαντικού μέρους των δημοσίων χρεών και τη μεταφορά μέρους του στην ΕΚΤ. Σαν να καλεί ο επικεφαλής μιας δημοτικής παράταξης στο Δήμο Αγιάς Λάρισας, την Τράπεζα της Ελλάδας να πληρώσει τα χρέη του Δήμου. 

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Tolerance Τέλος


Το 2008, βιομηχανία της περιοχής του Ασωπού, καταθέτει φάκελλο για έγκριση στο τότε ΥΠΕΧΩΔΕ , προκειμένου να της δοθεί η άδεια χρήσης της τεχνολογίας των μηδενικών απορροών στο εργοστάσιό της. Στην αναμονή για την απόφαση, η νομαρχία Βοιωτίας, κάτω από την πίεση της δημοσιότητας, ανακοινώνει το κλείσιμο της βιομηχανίας για επειδή δεν είχε άδεια διαχείρισης των αποβλήτων της. Η εταιρεία προσφεύγει στο ΣτΕ με την σαφέστατη δικαιολογία ότι περιμένει την έγκριση του φακέλλου από τις υπηρεσίες του ΥΠΕΚΑ (πλέον) και φυσικά δικαιώνεται.
Η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός αναμένει από το 2004 την απόφαση της πολιτείας για την χορήγηση ή μη της άδειας λειτουργίας στην Χαλκιδική.
Η Kavala Oil, έχει καταθέσει εδώ και περισσότερα από 2 χρόνια αίτηση για επέκταση της δραστηριότητάς της και για χρήση της παλιάς θέσης άντλησης πετρελαίου στον Πρίνο σαν αποθήκης φυσικού αερίου. Η απάντηση δεν έχει φτάσει ακόμα.
Μια σειρά επιχειρήσεων έχουν καταθέσει αιτήσεις για αδειοδότηση δραστηριοτήτων οι οποίες εκκρεμούν εδώ και χρόνια.

Η κυρία Μπιρμπίλη άραγε είναι εντάξει με αυτή την κατάσταση; Νοιώθει ότι υπηρετεί το περιβάλλον και τη χώρα, όπως ορκίστηκε κατά την περιπετειώδη ανάληψη των καθηκόντων της; Τι έχει κάνει ώστε αυτή η απαράδεκτη κατάσταση να πάρει τέλος; Έχει άραγε παρέμβει ποτέ στις υπηρεσίες του Υπουργείου που διευθύνει; Έχει ζητήσει αποτελεσματικότητα από τους υπηρεσιακούς παράγοντες των οποίων είναι η πολιτική προϊσταμένη;

Έχω γυρίσει σχεδόν όλη την Ελλάδα και από παντού το μήνυμα είναι ένα:  ένα κράτος δικαιούται να απαιτεί όταν το ίδιο τηρεί τις υποχρεώσεις του. Καμιά υπηρεσιακή δυσκολία δεν δικαιολογεί καθυστερήσεις τέτοιας διάρκειας! Επί τέλους! Ας στείλει κάποιον η κ. Υπουργός στις υπηρεσίες και να δει πόσοι φάκελλοι και από πότε εκκρεμούν! Κι ύστερα ας αναφωνήσει έστω και ελληνοαγγλικά: tolerance τέλος! Η ευνομούμενη πολιτεία που σέβεται τον εαυτό της, επιβάλλει τους όρους λειτουργίας μιας δραστηριότητας και φροντίζει για την εφαρμογή της. Δεν δημιουργεί στρατίες ομήρων επιχειρηματιών ή επενδυτών ούτε καλλιεργεί τις συνθήκες άλλου είδους συναλλαγών ανάμεσα στον πολίτη και τις υπηρεσίες. Πόσο δύσκολα κατανοητό είναι αυτό; Πόσα ιδιαίτερα θα χρειαστούν ώστε κάποιοι υπουργοί να κατανοήσουν ότι καμιά πολιτική απόφασή τους και κανένας νόμος δεν πρόκειται να εφαρμοστεί όσο ο υπηρεσιακός μηχανισμός δεν λειτουργεί όπως πρέπει.;