Ψηλά το ηθικό πατριώτες!

Μας Πήραν Γραμμή

Κατηφορίζοντας την μεγάλη ευθεία το βλέπεις μπροστά σου, ακριβώς πάνω στο εξωτερικό μέρος της δεξιάς στροφής του δρόμου από Λάρισα για Κοζάνη: «BAR Η Επικίνδυνη Ευθεία». Στη μέση του επαρχιακού Πουθενά, πάνω σ’ έναν άθλιο «εθνικό» δρόμο, στέκει ως το Απόλυτο Μνημείο του νεοελληνικού πολιτισμού και αναμένει εκείνον τον κοινωνικό αναλυτή που θα το αναδείξει και θα αποκαλύψει τον καταλυτικό του ρόλο στην διαμόρφωση της συλλογικής μας συνείδησης.

Στην εσκεμμένα υποφωτισμένη σάλα του έχει φιλοξενήσει αντιπροσωπείες από πολλά βόρεια και ανατολικά κράτη ή κρατικά μορφώματα ή έθνη τα οποία αναλάμβαναν επ’ αμοιβή την διάχυση του πολιτισμού των στους εντόπιους αγρότες, κτηνοτρόφους, νταλικέρηδες, εργάτες και μισθοσυντήρητους υπάλληλους. Η όποια πρόοδος παρατηρήθηκε στις επαρχιακές κοινωνίες τις τελευταίες μια ή δυο δεκαετίες, οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτή την ώσμωση των πολιτισμών και των ηθών και εθίμων.

Σε αυτή την Τράπεζα Πολιτισμού έχουν καταθέσει, πέραν των άλλων, τις οικονομίες, εισπράξεις ή επιδοτήσεις των άντρες σχεδόν από όλη την Ελλάδα. Πράγματι, τον καιρό της μεγάλης του δόξης τον ναό αυτό των μουσών επισκέπτονταν πελάτες από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά καθώς η φήμη ότι αντιπροσωπείες από Αλβανία, ή Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Μολδαβία, Ρωσία ή αλλού παραδίδουν μαθήματα σε πεπερασμένο κοινό και για ορισμένο χρονικό διάστημα. Στον περί ου ο λόγος ναό γνώρισε τον έρωτα αλλά και τη γυναίκα μέγα πλήθος.

Ψευδέστατα διατείνονται πολλοί ότι οι επιδοτήσεις του πρωτογενούς τομέα αντί να κατευθυνθούν στην δημιουργία παραγωγικών υποδομών μετατράπηκαν σε πολυτελή αυτοκίνητα και διαμερίσματα στην πόλη. Σε συντριπτικά ποσοστά τα χρήματα αυτά μετατράπηκαν σε πολύωρες νύχτες με φθηνά νοθευμένα οινοπνεύματα που πωλούνταν πανάκριβα και κατέληγαν σε ολιγόλεπτες συνευρέσεις στις τουαλέτες ή στα καθίσματα των αυτοκινήτων ή σε δυο – τρία «ιδιαίτερα» δωμάτια που διέθετε το Bar. Η τελική βέβαια θέση αυτών των χρημάτων ήταν το σιδερένιο κουτάκι που είχε κάτω από την καραμπίνα του ο Θωμάς.

Κάποτε, ο Θωμάς, επισκεπτόμενος το τοπικό δημαρχείο προκειμένου να απογράψει το ζωικό του κεφάλαιο, δήλωνε περιχαρής στην δημοτική υπάλληλο: «Γράψε, 80 πρόβατα, 35 γίδια 4 γελάδες και 12 Βουλγάρες» κι ύστερα ξέσπαγε σε αβίαστο και χειμαρρώδες γέλιο. Μόλις είχε τελειώσει το σπίτι, παλάτι το έλεγε, που τόχε φτιάξει με ότι καλύτερο υλικό μπόρεσε να βρει στην αγορά, είχε προχωρήσει σε αγορές ακινήτων, απέφυγε το σκόπελο του χρηματιστηρίου, επένδυε σωστά. Ο Θωμάς ήταν πια παράγων στο Δήμο. Στο μέλλον, σκεφτόταν να αγοράσει την τοπική ομάδα ποδοσφαίρου.

Δυο εκατομμύρια δραχμές. Αυτή ήταν η τιμή πώλησης του εμπορεύματος μέχρι την εποχή του ευρώ. Πολλές γυναίκες πουλήθηκαν τότε και κατέληξαν νόμιμες σύζυγοι σε χωριά όλης της Θεσσαλίας, της Δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου. Την τιμή της Ελληνικής επαρχίας που τόσο πληγώθηκε και απαξιώθηκε από τις ελληνίδες ήρθαν να περισώσουν και ανεβάσουν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ξανθιές καλλονές από τις στέπες των πρώην κομμουνιστικών χωρών. Είναι ίσως η σημαντικότερη και η πλέον παραγνωρισμένη συμβολή του κομμουνισμού στην ιστορία της Ελλάδας  

Μην νομισθεί ότι μόνο εκπρόσωποι του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα κατέθεσαν τις επιδοτήσεις των στο ναό. Εκεί κατέληξαν τραπεζικά μπόνους, φορτωτικές, μισθοί, αντίτιμα αγοραπωλησιών, χρηματιστηριακά κέρδη.

……….

Άκουσα πρόσφατα το Θωμά να συζητά με εκλεκτό πελάτη του, συνταξιούχο πλέον υπάλληλο κρατικής τραπέζης και να καταφέρονται κατά των πολιτικών που «οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και τους αγρότες σε απόγνωση». Τους άκουσα να βρίζουν χυδαία τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης που δήλωσε ότι «μαζί τα φάγαμε». Ως παράγοντες αμφότεροι του τόπου και ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης, σαφώς και δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη. Όχι απλώς δικαιούνται. Το οφείλουν.

Ο συγγραφεύς δηλώνει ότι οποιαδήποτε ομοιότης με τόπους, πρόσωπα ή καταστάσεις είναι τυχαία  

Αγανάκτηση

Νίκος Δήμου: δεν μας φταίει ούτε το σύμπτωμα,
ούτε το φάρμακο ούτε ο Γιατρός

Για την κρίση, φταίει, λέει, ο Ανδρέας Παπανδρέου επειδή έδωσε εύκολα αυξήσεις σε εργαζόμενους και χρήμα σε μικρομεσαίους. Λάθος κ. Νίκο Δήμου. Η αναδιανομή του κυκλοφορούντος χρήματος ήταν μια απαραίτητη για την συγκεκριμένη εποχή κίνηση, μέσα στο ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό της πλαίσιο. Η ευθύνη του Α. Παπανδρέου έγκειται στο ότι βολεύτηκε με την διαμορφωθείσα κατάσταση και συνέχισε να «δίνει», εξασφαλίζοντας την επανεκλογή του.  Επειδή είναι καλό μάλιστα να ξέρουμε τι λέμε, μιλάμε για λεφτά που κατευθύνθηκαν κυρίως σε αγρότες, μικρομεσαίους επαγγελματίες και μισθωτούς. Κυρίως του δημόσιου τομέα, έμμεσα όμως και στου ιδιωτικού. Βέβαια, λεφτά δανεικά ως επί το πλείστον. Στην ίδια παγίδα έπεσαν σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις, του διαλείμματος Μητσοτάκη και της πολυκομματικής συγκυβέρνησης μη εξαιρουμένων.

Φταίνε, λέει, οι 300 της βουλής για όλα. Πως ακριβώς φταίνε δεν κατάλαβα, αλλά τα φασιστόμουτρα στην Συντάγματος το φωνάζουν και ο λαός επαυξάνει. Μάλλον είναι ο πόνος της απώλειας που εκφράζεται και που έχει ανάγκη να εκτονωθεί σε πρόσωπα. Βέβαια, οι 300 της Βουλής έχουν ευθύνες και μάλιστα σοβαρές, αλλά, βρε αδερφέ, γνωρίζω πολιτικούς ή τεχνοκράτες που «εξαφανίστηκαν» ερχόμενοι αντιμέτωποι με τη λαϊκή οργή, καλή ώρα, γιατί τόλμησαν να υποστηρίξουν πολιτικές που θα μας έσωζαν και δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε. Ας θυμηθούμε τον Γιαννίτση ή την επιτροπή Σπράου. Ας θυμηθούμε την τύχη που ο λαός επεφύλαξε σε όσους θέλησαν να του επιβάλουν «λιτότητα». Τώρα, ο ίδιος ο λαός βρίζει όσους τον άκουσαν τότε και δεν έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Μα, αν το έκαναν παρά τη θέληση των πολλών, δεν θα ήταν αντιδημοκρατικό;

Να καεί, λέμε, το μπουρδέλο η Βουλή. Δεν νομίζω το πρόβλημα να είναι το κτίριο. Το περιεχόμενο μας φταίει. Όλο; Για κάποιους ίσως. Για άλλους όχι. Τότε, ποιοι είναι οι υποψήφιοι για κάψιμο; Ούτε εδώ θα συμφωνήσουμε. Πως αλήθεια θα κάψει ο κρητικός την κ. Σκραφνάκη που την έπεσε στους Γερμανούς; Ή πως θα έκαιγε ο Σαλονικιές τον Ζορρό τη στιγμή που τον έβγαζε παμψηφεί; Τι λέμε λοιπόν «να καεί»; Φύτρωσαν οι βουλευτές;  Ας σοβαρευτούμε. Καλή η παραμύθα με τις μούντζες και τα γιαούρτια. Εκτονωθήκαμε, γελάσαμε, ας δούμε τώρα πραγματικά τι πρέπει να κάνουμε. Ας κοιτάξουμε να σώσουμε πρώτα το καράβι που βουλιάζει κι ύστερα (ή ταυτόχρονα) ας διορθώσουμε τα στραβά του πολιτικού μας συστήματος αλλάζοντας και το πολιτικό προσωπικό. Χωρίς υπερβολές περί κρεμάλων και Γουδίων. Μπορούμε ή για μια ακόμη φορά θα φανούμε ανώριμοι και ανίκανοι;

Ο Παντελής σχολιάζει

Ο Μίκυ σε νέες περιπέτειες. Καλώς ή κακώς, ο Δήμαρχος μιας πόλης έβγαλε μια απόφαση. Ότι στα τάδε πεζοδρόμια τα περίπτερα θα έχουν τόσα ψυγεία, αυτός ο δρόμος θα πεζοδρομηθεί, ο άλλος θα γίνει μονόδρομος, εκεί, θα πάνε τραπεζοκαθίσματα και σ’ αυτή την πλατεία δεν θα ξαναγίνουν πολιτικές συγκεντρώσεις. Μάλιστα, αυτή του την απόφαση, την τελευταία για τις συγκεντρώσεις, την έχει εφαρμόσει ήδη δυο φορές.

Με ποια λογική έρχεται ο οποιοσδήποτε, ας είναι ο Όττο Ρεχάγκελ, ο Νότης Σφακιανάκης, ο Μιχάλης Τρεμόπουλος ή ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης και λέει ότι «δήμαρχε, σ’ έχω κλασμένο, εγώ εδώ θα κάνω συγκέντρωση»; Με ποια νομιμοποίηση; Γιατί κάνουμε εκλογές και διαλέγουμε δήμαρχο αφού κάθε ραμόλι μπορεί και κάνει ότι γουστάρει; Και στην τελική, γιατί κι εγώ να μην κάνω ό,τι γουστάρω αφού όλοι αυτό κάνουν; Συντρόφια, αγανακτισμένοι, το μπουρδέλο που λέτε «να καεί» βρίσκεται αλλού (ή και αλλού) και τα φάσκελα επίσης πρέπει να αλλάξουν στόχο…

Γιώργο, χάσαμε. Δεν λέω, οι μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν και τις περισσότερες φορές δεν έγιναν με υπαιτιότητα όσων σήμερα φωνάζουν σαν υστερικές κουτσομπόλες στις ρούγες των ΜΜΕ. Δεν λέω, είσαι συμπαθητικό παλληκάρι και καλό παιδί που σου αξίζουν τα καλύτερα, αλλά δεν ψάχνουμε για γαμπρό. Κι επειδή Γιώργο μου πρέπει να προστατευθεί ο προπονητής πάση θυσία, θα την πληρώσει ο φροντιστής, θα κάνουμε και κάνα δυό αλλαγές μπας και πάμε σε παράταση, Οπότε, Γιώργο μου, φταίς, είτε φταις είτε δε φταίς. Ελπίζω να δείξεις κατανόηση.

Αγανακτισμένοι. Tο συζητάνε, μαθαίνω, τα παιδιά στο Σύνταγμα. Έτσι είναι… κι ο γιός μου, όταν ήταν μωρό κι ανακάλυψε το ποδήλατο, δεν το χόρταινε. Το ίδιο κι εγώ όταν ανακάλυψα το σεξ (αυτό το πρόβλημα, τόχω ακόμα ρε παιδί μου …). Οπότε τα καταλαβαίνω τα παιδιά… ανακάλυψαν τη συζήτηση και μερικά και την πολιτική. Οπότε, έχουν μέλλον. Εκεί θα τα βρει η πέμπτη δόση, το μνημόνιο 2, ο ταχυδρόμος, ο έρωτας, μπορεί και ο αρχαιολόγος του μέλλοντος. Να συζητάνε. Αυτή την συννεφοθολούρα την έχουν οι λεγόμενοι και οι wannabe αριστεροί. Πολύ λάδι στο τηγάνι και καθόλου τηγανίτες… 

Κατήφορος

Μίκης Θεοδωράκης

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από κάποιον που είναι ίσως κλασσικό δείγμα ενός πολιτικού συστήματος που καταρρέει υπό το βάρος των αμαρτιών του. Δίνοντας ένα μάθημα του πως δεν πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι, προς τους παραληρούντες γραφικούς του οπαδούς, ο Μίκης, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του μια απόφαση του Δημοκρατικά εκλεγμένου Δημάρχου Θεσσαλονίκης και χρησιμοποιώντας τη φήμη του που απέκτησε από τη μουσική, θα κάνει συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους.

Εφαρμόζοντας τη λογική και το δόγμα του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;" πάει κι αυτός "πλατεία". 

Άριστα! 

Όσοι πιστεύουν ότι ευνομούμενη πολιτεία είναι αυτή που εφαρμόζει τους νόμους προς κάθε κατεύθυνση άσχετα με το "μέγεθος" του πολίτη, έχουμε ήδη κατατάξει τον Μίκη ως πολιτικό όν και ως πολίτη. 

Αλήθεια, οι οπαδοί του ΑΥΤΗ τη δημοκρατία πρεσβεύουν;

Η Ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας

Η σημαίες των κρατών - μελών της Ε.Ε.

Φαίνεται ότι ο θεός ή οι θεοί των Ελλήνων δεν έχουν σκοπό να εγκαταλείψουν αυτόν τον τόπο. Όμως ακόμα κι αν κάποιοι αποφάσισαν να στηρίξουν την προσπάθεια της χώρας μας να μην βουτήξει στα τυρβώδη νερά της χρεοκοπίας, ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε είναι μεγάλος και η προσπάθεια που θα κληθούμε να καταβάλουμε τεράστια.  

Την κρίσιμη αυτή στιγμή δεν με νοιάζει κι ούτε θέλω να υπερασπιστώ μια κυβέρνηση που στο ζήτημα της διαχείρισης της κρίσης τα έχει κάνει ούτως ή άλλως μούσκεμα. Δεν είναι αυτό ούτε το ζητούμενο ούτε προτεραιότητα.

Μπροστά μας έχουμε δύο πράγματα να πραγματώσουμε ή να δρομολογήσουμε  και εκεί πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας σαν πολιτική ηγεσία αλλά και σαν Έλληνες πολίτες.

Πρώτα απ’ όλα να εξασφαλίσουμε εκείνες τις βοήθειες από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα σε αναδιάρθρωση χρέους οποιασδήποτε μορφής ή σε νομισματικές περιπέτειες. Δεν θεωρώ ότι μια αναδιάρθρωση χρέους ή μια έξοδος από το ευρώ συνιστά οικονομική καταστροφή με συνέπειες για το λαό κατά πολύ χειρότερες από αυτές που ούτως ή άλλως θα βιώσει. Έχω όμως την πεποίθηση ότι στρατηγικά, εθνικά, πολιτικά αλλά και από άποψη δυνατότητας αναδιάρθρωσης δομών, υπηρεσιών, θεσμών η θέση μας είναι στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Θα πρέπει να κάνουμε το πάν ώστε να διατηρήσουμε αυτή τη θέση. Αφού ούτως ή άλλως θα υποφέρουμε ως χώρα και ως πολίτες, ας κερδίσουμε τα μέγιστα  από αυτό. Η διαπραγμάτευση των όρων της όποιας βοήθειας είναι κάτι διαφορετικό και ίσως ξεκινά από καλύτερη βάση από τη στιγμή που έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε και επιλέγουμε να το κάνουμε πράξη όλοι μαζί. 

Ο δεύτερος στόχος μας είναι πιο δύσκολος και θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο και μεγαλύτερη προσπάθεια για να επιτευχθεί. Έχει να κάνει με την ολοκληρωτική μεταμόρφωση του ελληνικού κράτους. Είναι ευκαιρία να τεθούν εκείνες οι βάσεις ώστε:

• 1.      Να θωρακισθεί η δημοκρατία. Αν γι΄αυτό απαιτείται συνταγματική αλλαγή, ας γίνει άμεσα.
• 2.       Να ανέβει επίπεδο το πολιτικό σύστημα και οι κρατικές δομές
• 3.       Να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του πολιτικού προσωπικού.
• 4.       Να ελαχιστοποιηθεί η  κυκλοφορία του μαύρου πολιτικού χρήματος.
• 5.       Να αλλάξει η εικόνα της δημόσιας διοίκησης
• 6.       Να τεθούν οι βάσεις για την δημιουργία υγιούς εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής
• 7.       Να αυξηθεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
• 8.       Να αποκατασταθεί σταδιακά και σε υγιείς, ορθολογιστικές βάσεις το κοινωνικό κράτος.

Θεωρώ ότι η οποιαδήποτε συζήτηση αυτή την ώρα πρέπει να στραφεί γύρω από το πως θα κινηθούμε ώστε να επιτύχουμε όλα τα παραπάνω ή να εμπλουτίσουμε την ατζέντα προσθέτοντας προβληματισμούς ή κατευθύνσεις ή προτεραιότητες στην παραπάνω λίστα

Είναι προφανές, και θα το ξαναπώ, ότι η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι μη διαπραγματεύσιμο κεκτημένο.  Με δεδομένο αυτό, στην οποιαδήποτε συζήτηση μπορούμε να εντάξουμε και προτάσεις για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Έλληνες έχουμε και τις ιδέες και τους ανθρώπους να παράξουμε και προωθήσουμε απόψεις που θα συμβάλουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή στην μετεξέλιξη της Ευρώπης από ένα άθροισμα κρατών σε μια οντότητα με ενιαία έκφραση είτε προς το εσωτερικό της είτε προς το εξωτερικό. 

Είμαι πατριώτης

Είμαι πατριώτης. Αγαπώ την πατρίδα μου. Αγαπώ και τον άνθρωπο. Σέβομαι την πατρίδα του κάθε Ανθρώπου και δεν μισώ κανένα τόπο. Η σχέση μου με τον τόπο μου δεν καθορίζεται αρνητικά. Δεν μεγαλώνει η αγάπη μου με την αύξηση του μίσους μου απέναντι στους «εχθρούς» της. Δεν το έχω ανάγκη. Δεν βλέπω παντού εχθρούς που «απεργάζονται σκοτεινά σχέδια», επιβουλές και επιθέσεις. Δεν είμαι με δυο λόγια ανασφαλής. Είμαι πατριώτης. Με ξενίζει ο,τιδήποτε προσδιορίζεται αρνητικά: το «αντί» μπορεί να είναι μέσο προσωρινής χρήσης, δεν μπορεί να ορίσει θέση. Δεν είμαι αντιαμερικάνος, αντιδυτικός, αντισημίτης, αντιτούρκος, αντιευρωπαίος. Είμαι πατριώτης. Γι αυτό δεν μπορώ να συνταχθώ με όσους αυτοπροσδιορίζονται ως πατριώτες ή συνάπτουν συμμαχίες στο πλαίσιο μιας αόριστης, τις περισσότερες φορές φανταστικής ή κατασκευασμένης απειλής εναντίον της πατρίδας. Είναι ό,τι πιό ποταπό μπορεί να φανταστεί ή χρησιμοποιήσει κάποιος: την αγάπη. Προς ο,τιδήποτε. Όταν μάλιστα η προσπάθεια δημιουργίας μετωπικών συμμαχιών υποστηρίζεται ενεργά από πράκτορες, πρώην και εν ενεργεία, τότε όχι απλά δεν θέλω να έχω καμιά σχέση, είμαι απέναντι. ΄


Υ.Γ. Δεν έχω σκοπό να χαρίσω κανένα τίτλο σε οποιονδήποτε μασκαρά

Οι Πολίτες τον καιρό του Internet

Ο Μαρξ έχτισε τη θεωρία του προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον κόσμο της βιομηχανικής επανάστασης. Ύστερα ήρθε η τεχνολογική επανάσταση και άφησε τους φιλόσοφους και τους κοινωνιολόγους ανίκανους να βρουν τρόπους θεωρητικής ερμηνείας του φαίνεσθαι, του είναι και του μέλλει γενέσθαι. Η τεχνολογική επανάσταση έφερε την ταχύτητα. Τα επιτεύγματα των επιστημών περνούσαν μπροστά από τους φιλοσόφους και τους κοινωνικούς αναλυτές με τέτοια ταχύτητα που αδυνατούσαν να τα ερμηνεύσουν – πόσο μάλλον να τα αναλύσουν. Έπειτα ήρθε το internet και πλέον τίποτα δεν είναι ούτε θα είναι ποτέ το ίδιο. Ζούμε την εποχή της εκρηκτικής διάχυσης της πληροφορίας. Ο καθένας μπορεί να δεχτεί καθημερινά τέτοια ποσότητα πληροφορίας που είναι αδύνατο να αφομοιώσει. Η έκρηξη αυτή τείνει να εξαφανίσει τη γνώση. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πια, πληροφορείται. Γίνεται κοινωνός «γεγονότων» των οποίων την αλήθεια αδυνατεί τις περισσότερες φορές να διασταυρώσει πόσο μάλλον να ελέγξει.

Την εποχή της «πληροφορίας» η αλήθεια κρίνεται από την αναπαραγωγή. Ο αριθμός των «κλίκ» ή των like ορίζει τον βαθμό της αλήθειας ενός γεγονότος. Η αντικειμενική αλήθεια δεν έχει σημασία πια. Αν κάτι το πιστεύουν πολλοί, τότε είναι γεγονός. Στην εποχή της εκρηκτικής διάχυσης της πληροφορίας, ο γάιδαρος πετάει αν το γράψουν πολλά blog. Είναι ίσως αυτός ο λόγος που το διαδίκτυο έχει γίνει ο προνομιακός χώρος δράσης νεοναζιστικών οργανώσεων που εφαρμόζουν από συνείδηση γκεμπελικές μεθόδους. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος που το διαδίκτυο λατρεύουν οι συνωμοσιολάγνοι, οι παραμυθάδες, οι πρακτορίσκοι, οι θρησκόληπτοι, οι προσηλυτιστές και οι παιδεραστές. Η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να δημιουργήσει έναν αστικό μύθο είναι αντιστρόφως ανάλογη της προσπάθειας που θα χρειαστεί κάποιος να το καταρρίψει. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατη η εκρίζωση από τη συλλογική συνείδηση αστικών μύθων.  Έτσι, κανείς δεν θα με πιστέψει αν πω ότι η αρχαία ελληνική γλώσσα δεν είναι η πιο πλούσια σε λέξεις γλώσσα στον κόσμο επειδή υπάρχουν δεκάδες ιστοσελίδες που καταθέτουν το αντίθετο και μάλιστα στηριζόμενες σε «ντοκουμέντα».

Την εποχή της πληροφορίας, το τι είναι πραγματικό δεν το καθορίζουν οι επιστήμες ούτε τα γεγονότα αλλά η πειθώ, η διάχυση και η διεισδυτικότητα. Κάτι υπάρχει όχι γιατί έχει υπόσταση αλλά γιατί έτσι καταγράφεται στο διαδίκτυο. Αν μάλιστα το διαδίκτυο ενισχυθεί από τα ΜΜΕ – κυρίως τα ηλεκτρονικά και μάλιστα την τηλεόραση – τότε η πραγματικότητα δεν έχει καμιά σημασία. 

Σ' αυτή την εποχή, ενεργός πολίτης δεν μπορεί να  είναι ο ενήμερος πολίτης αν ως ενήμερο θεωρούμαι τον καλά πληροφορημένο. Πολίτης είναι αυτός που βρίσκει τρόπο να φιλτράρει την πληροφορία και να προσλάβει αυτό που μπορεί να ελέγξει.