I see Stupid People...

Πίνετε Ληγμένα Πατριώτες!

        Το έχετε καταλάβει συνέλληνες; Θέλουν να μας βάλουν να μαζεύουμε τους φόρους! Το είχε πει και ο Κίσιγκερ ότι κράτος που δεν μαζεύει τους φόρους είναι μπουρδέλο και αυτοί τώρα θέλουν να μας βάλουν να τους μαζεύουμε! Η συνωμοσία των μασόνων και των εβραίων είναι προφανής! Είπαν ότι πρέπει να μειώσουμε τη διαφθορά! Οι εντολές της νέας τάξης πραγμάτων εκτελούνται κατά γράμμα από τους ντόπιους πράκτορες! Πάταξη της διαφθορετικότητας. Θα τους δώσουμε τον ήλιο μας, θα τους αφήσουμε να βρουν τα πετρέλαιά μας και άκουσα ότι θα μας πάρουν τα πορτοκάλια και τη φέτα για να πεινάσει ο λαός! Με τα νέα μέτρα επιχειρείται η επιβολή τάξης στο κράτος! Νέας Τάξης προφανώς γιατί η παλιά δεν τους αρέσει! Θέλουν να αλλάξουν το κράτος μας! Αλλά τέτοιο μπουρδέλο κράτος είμαστε που τους αφήνουμε να θέλουν να μας αλλάξουν! Ξυπνήστε Έλληνες! Χτυπάνε τα ΤΑΞΙ και τα Λεωφορεία για να πάμε με τα πόδια στην επανάσταση, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι! Δεν το βλέπετε το σχέδιο που το είπε και ο πατέρας που ξεχνώ το όνομά του; Όλα έχουν γραφτεί! Εδώ μάλιστα προσπαθούν να ενώσουν την Ευρώπη! Είναι σχέδιο! Σχέδιο! Να έρθει το θηρίο από την Ανατολή και να μας κατασπαράξει ενωμένους! Οι Τούρκοι για ένα οικόπεδο παραθαλάσσιο θα κάνουν πόλεμο με το Ισραήλ όπως έγραφαν οι προφητείες. Το οικόπεδο είναι δικό μας διότι είναι οικογενειακή περιουσία! Οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές θέλουν να εξαφανίσουν την Πατρίδα από το χάρτη γιατί είμαστε το μόνο εμπόδιο στα σχέδιά τους! Μείναμε μόνοι να φυλάμε Θερμοπύλες γιατί λέει θέλουν να βάλουν διόδια και να εισπράττουν τέλη από τους Πέρσες και άλλους βαρβάρους. Το άκουσα αυτό αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Η ντόπια άρχουσα τάξη υποτελής των πολυεθνικών και του κεφαλαίου και τα νευρόσπαστα των υπηρετών του Σορος και της παρέας του παραδίδουν αλυσοδεμένη την εργατική τάξη στη Μέρκελ που θέλει να βάλει τους Έλληνες εργάτες - σκλάβους  να δουλεύουν μέρα - νύχτα στα φωτοβολταϊκά για να βλέπουν οι Γερμανοί και οι άλλοι Τεύτονες που όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες αυτοί δεν έφτιαχναν. Δεν θα νικήσουν πατριώτες! Έσσεται Ήμαρ! Εμπρός! Δεν έχουμε να χάσουμε παρά τα Ελληνικά Πετρέλαια! 

Ακούς Γιώργο;

Ο κ. Σόιμπλε βλέπει την πολιτική του στην κρίση χρέους
να αποδοκιμάζεται έντονα 

-          Αγαπητέ Παντελή, είμαι πεισμένος ότι η κυβέρνησής σας, η οποία εκπροσωπεί νόμιμα τη χώρα σας δεν θα εκπληρώσει τα όσα η ίδια συνυπέγραψε και το κοινοβούλιό σας ψήφισε. Δεν χρειάστηκε παρά να ακούσω τον συνονόματό σου υπουργό για να πειστώ.

-          Γκεόργκ, θα δεις ότι όλα θα εφαρμοσθούν κατά γράμμα. Το έχουν καταλάβει όλοι ότι δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια.

-          Το έχουν καταλάβει; Να σου πω εγώ τι νομίζω; Εξέλαβαν την επαναδιαπραγμάτευση του αρχικού μνημονίου ως αδυναμία και υποχωρητικότητα κυρίως της Γερμανικής κυβέρνησης, και ήταν τέτοια, και θεωρούν ότι μπορούν να πιέσουν ακόμα περισσότερο. Όμως η Γερμανική κυβέρνηση θα πληρώσει ακριβά στις εκλογές και στο συνταγματικό δικαστήριο την αδυναμία της αυτή. Παραδέξου το. Η λύση του ελληνικού προβλήματος μπορεί να γίνει μόνο με πτώχευση.

-          Μα δεν υπάρχει περίπτωση πτώχευσης χώρας της ευρωζώνης.

-   Χμμ. Ακριβώς αυτό λέω. Θα πρέπει να φύγετε ή να σας δείξουν την έξοδο. Όλο και περισσότεροι Οικονομικοί παράγοντες και αναλυτές στη Γερμανία το υποστηρίζουν.

-          Ευτυχώς, Γκεόργκ που τις αποφάσεις τις παίρνουν πολιτικοί και όχι τεχνοκράτες.

-          Όταν τις πάρουν τεχνοκράτες, ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Η παραπάνω συζήτηση είναι πέρα για πέρα αληθινή. Παραποίησα λίγο τα στοιχεία του συνομιλητή μου αλλά σε τίποτα τις απόψεις του. Ίσως να μην είναι μια ακριβής μεταφορά των διαλόγων αλλά το πνεύμα και τα συμπεράσματα έχουν μεταφερθεί αυτούσια.

Δυστυχώς ο Γκεόργκ είχε δίκιο. Δεν χρειάστηκαν παρά δυο μήνες για να γίνει ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα αθέτησε τα όσα συνυπέγραψε προκειμένου τότε να της εγκριθεί το δεύτερο μνημόνιο και να εκταμιευθεί η τρέχουσα δόση του δανείου διάσωσης.

Ο πρωθυπουργός αλλά και πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης επί δύο χρόνια σχεδόν τώρα δηλώνουν σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα στο εξωτερικό στην όποια προσπάθεια διαπραγμάτευσης σε όποιο πεδίο (οικονομικό, διπλωματικό ή άλλο) είναι η έλλειψη αξιοπιστίας: «κανείς δεν μας πιστεύει» είχε εξομολογηθεί ο κ. Παπανδρέου κάποτε. Άραγε χωρίς λόγο; λέω εγώ σήμερα. Τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση έκανε ό,τι περνά από το χέρι της προκειμένου να αποδείξει σε όσους δεν μας πιστεύουν ότι έχουν απόλυτο δίκιο. Έδειξε και στον πλέον καλοπροαίρετο ευρωπαίο πολιτικό ότι δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τους έλληνες. Δικαιολογίες βέβαια υπάρχουν πολλές: ο πρωθυπουργός θέλει αλλά δεν τον αφήνουν, μόνο το ΠΑΣΟΚ είναι αναξιόπιστο, φταίει το βαθύ ΠΑΣΟΚ, η κακή νοοτροπία των συνδικάτων φταίει, ο λαός είναι ανώριμος και άλλα τέτοια. Όλα τα παραπάνω είναι φθηνές και εν αμαρτίαις δικαιολογίες. Αλήθεια η κυβέρνηση προτιμά να είναι ανίκανη ή αναξιόπιστη; Αυτή τη στιγμή έχει να διαλέξει ανάμεσα στα δύο.

Ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το δάχτυλό μας. Τα συνδικάτα είναι αυτά που είναι: κουκιά τρώνε, κουκιά μολογάνε. Τα φτιάξαμε έτσι, έτσι ξέρουν να λειτουργούν.  Όταν υπογράφαμε τις συμφωνίες μας ξέραμε ότι θα πρέπει να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα και όχι στη Δανία ή στην Ιαπωνία. Τι κάναμε γι’ αυτό; Ο κάθε υπουργός τα δικά του. Ο ένας άνοιγε εντελώς ένα επάγγελμα, ο άλλος χάιδευε μερικά αυτιά, ο τρίτος δεν έκανε απολύτως τίποτα. Τι μάθημα έδινε ο κάθε υπουργός στα συνδικάτα; Ότι αν πιέσουν αρκετά όλο και κάτι θα βγάλουν. Έτσι είχαμε το μαϊμού άνοιγμα του επαγγέλματος των δικηγόρων, το εφεύρημα της «προσωπικής διαφοράς» στο μισθολόγιο, την κωλυσιεργία στις αποκρατικοποιήσεις, το ρυθμό χελώνας στις διαρθρωτικές αλλαγές. Επί δύο χρόνια τώρα το ίδιο έργο. Άραγε δεν φαινόταν ότι ο Ρέππας δεν έχει διάθεση να εφαρμόσει καμιά συμφωνία; Δεν το έκανε στο «Υποδομών» περίμενε κανείς να το κάνει στο «Εσωτερικών»; Γιατί παρέμεινε στην κυβέρνηση; Γιατί παρέμεινε στην κυβέρνηση ο κάθε Ρέππας;

Θα προτιμήσω την εύκολη απάντηση στο ερώτημα αυτό γιατί οποιαδήποτε άλλη είναι πολύ περισσότερο επώδυνη και εξευτελιστική και για την κυβέρνηση και για τον επικεφαλής της: Παρέμεινε ο Ρέππας υπουργός επειδή μόνο τέτοιους έχει το ΠΑΣΟΚ. Ρέππες.

Βέβαια κανένας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ δεν νοιάζεται για την στελεχιακή σου ένδεια.  Τα λεφτά τους θέλουν να εξασφαλίσουν όσο καλύτερα γίνεται και την εκλογική τους επιρροή στις χώρες τους. Ούτε τα λεφτά τους πλέον είναι σίγουρα (ποτέ δεν ήταν στατιστικά σίγουρα) ούτε και η αποδοχή της πολιτικής τους από το εκλογικό σώμα των χωρών τους. Γι’ αυτό ζητούν μετ’ επιτάσεως εγγυήσεις οι δανειστές. Εμπράγματες και όχι με υπογραφές. Μας έχουν αξιολογήσει στο επίπεδο «λαμόγιο». Και νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από το να σε κατατάξουν οι εταίροι σου στην κατηγορία αξιοπιστίας junk.

Εύχομαι να σοβαρευτούν εκεί στο Μαξίμου γιατί δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Γιατί κάθε φορά και εξ αιτίας δικών τους λαθών και παραλείψεων, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα για το λαό και τη χώρα και, τέλος, επειδή η άλλη κυβερνητική εναλλακτική, αυτή του κ. Σαμαρά είναι δυστυχώς πολύ χειρότερη. 

Η Νορβηγική Εκκλησία και η Ελληνική Κρίση

Σχεδόν στο κέντρο του Gothenburg, απέναντι από το επιβλητικό Scandic Opalen Hotel και λίγα μέτρα από το στάδιο Ullevi βρίσκεται η Νορβηγική Εκκλησία.  Χτισμένη το 1958 με σκοπό να εξυπηρετήσει τους Νορβηγούς ψαράδες και ναυτικούς που έφταναν στο μεγάλο λιμάνι του Γκετεμπόργκ, ταπεινή, με το ξύλινο καμπαναριό της και την πλακόστρωτη κεκλιμένη στέγη της αποτελεί μια πινελιά παρελθόντος. Ο μεγάλος της κήπος με τις λεύκες και την άγκυρα να υπενθυμίζει το σκοπό για τον οποίο κατασκευάσθηκε κρύβουν το οικοδόμημα και ο επισκέπτης χρειάζεται μια δεύτερη ματιά για να το ανακαλύψει.

Στην προέκταση του κυρίως ναού επί πενήντα χρόνια η Νορβηγική παροικία φιλοξενούσε και έτρεφε τους ναυτικούς από την πατρίδα, στέγαζε τις εκδηλώσεις τις συναθροίσεις και τις καθημερινές συναντήσεις της. Α, και το Νορβηγικό προξενείο της πόλης.

Τον Απρίλη του 2011 η πολιτεία της Νορβηγίας αποφάσισε ότι δεν υφίστανται πλέον οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν στην ίδρυση της εκκλησίας και αποφάσισαν την κατάργησή της. Αφού δεν υπήρχε πλέον μόνιμο προσωπικό, χώροι στο κτίσμα απελευθερώθηκαν και το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος που διαχειρίζεται το κτίριο αποφάσισε την ενοικίασή του. Τα δύο διαμερίσματα του ιερέα και των υπαλλήλων, στον όροφο, όντας έτοιμα, ενοικιάστηκαν σε δύο οικογένειες Σουηδών και ο χώρος του υπερυψωμένου ισογείου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από το προξενείο της χώρας και ως τόπος συνάντησης των μελών της κοινότητας. Ο λατρευτικός χώρος παραμένει λειτουργικός και περιστασιακά φιλοξενεί το εκκλησίασμα.

Το Δ.Σ. της παροικίας αποφάσισε την διαμόρφωση του βόρειου τμήματος του ημιυπόγειου χώρου σε δωμάτια προς ενοικίαση σε φοιτητές. Τον χώρο και την κυρία Hanne Westvik επισκέφθηκα την 30^η Αυγούστου με σκοπό να ενοικιάσω το ένα δωμάτιο για την κόρη μου που κάνει το μεταπτυχιακό της. Εκεί και τότε άρχισαν τα θαύματα…

Μετά την γνωριμία μας, η ευγενέστατη κυρία Westvik, μας οδήγησε στο χώρο των φοιτητικών δωματίων. Υπήρχαν ίσως πέντε άνθρωποι τη στιγμή της επίσκεψής μας που εργάζονταν στο χώρο. Κάποιοι έβαφαν, άλλοι καθάριζαν, τρίτοι επισκεύαζαν το ηλεκτρικό δίκτυο. Κανείς από αυτούς όμως δεν ήταν εργάτης ή εργολάβος επ’ αμοιβή. Ήταν οι ένοικοι του ορόφου, υπάλληλοι του προξενείου και μέλη του συλλόγου που διαχειρίζεται το κτίριο. Ήταν όλοι εκεί με τις οικογένειές τους, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες τους  με μεράκι, όρεξη, κέφι, χαρά! Έμεινα πραγματικά με το στόμα ανοιχτό. Έβλεπες ανώτερα στελέχη του προξενείου, ελεύθερους επαγγελματίες του Γκέτεμποργκ, φοιτητές ή μαθητές ή υπάλληλους να βιδώνουν, να βάφουν να σφουγγαρίζουν να επιδιορθώνουν. Το αποτέλεσμα των εργασιών τους επίσης με άφησε άναυδο. Είχαν με μεράκι ψωνίσει κρεβάτια, γραφεία, βιβλιοθήκες, καναπέδες και είχαν στολίσει το χώρο με γούστο, ψυχή, προσωπικότητα. Άνθρωποι που δούλευαν μαζί για το κοινό καλό και για την χαρά της προσφοράς και της συμμετοχής. Χωρίς προφανείς υστερόβουλες, χωρίς ιδιοτέλειες.

Έφερα στο νου μου μια συνέλευση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στο Βόλο ένα χρόνο πριν και θυμήθηκα την αποστροφή μιας κυρίας, επιφανούς στελέχους ΜΚΟ στην περιοχή της Θεσσαλίας, ότι οι εθελοντικές εργατοώρες πρέπει να αμείβονται και πραγματικά μελαγχόλησα.

Σε όσους ανέφερα πίσω στην πατρίδα το συμβάν, μίλησαν για πιθανά οφέλη των εθελοντών, για καλά αμειβόμενους υπάλληλους οι οποίοι απλά εκτελούσαν τις επιθυμίες – διαταγές των προϊστάμενων τους και άλλα παρόμοια. Κανείς δεν αποδέχτηκε ότι μπορεί πραγματικά να υπάρξει εθελοντική προσφορά χωρίς χορηγία και τηλεοπτική κάλυψη. Κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει στην απλή απορία τι στο καλό είχε να κερδίσει ο Σουηδός νοικάρης βάφοντας το διαμέρισμα που ήθελε να νοικιάσει ο σπιτονοικοκύρης του πέρα από τη χαρά που δίνει η προσφορά στην κοινότητα, η συμμετοχή στο κοινό καλό.

Μια από τις εκφάνσεις της κρίσης αξιών την οποία βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες είναι και η αδυναμία μας πλέον να σκεφτόμαστε και να δρούμε σαν μέλη μιας κοινότητας η οποία βασίζεται στην αλληλεγγύη των μελών της. Έχουμε αποδεχτεί την αρπαγή σαν μέσο κτήσης, την αμοιβή σαν κίνητρο παροχής υπηρεσίας, την εξαπάτηση σαν μέθοδο διαπραγμάτευσης, την ανύψωση του ατόμου σε ανώτερο ηθικό επίπεδο από την ομάδα. Έχουμε ντύσει την στρέβλωση αυτή της ανθρώπινης φύσης με θεωρητικά νεοηθικό ένδυμα και αξιακό σκελετό, έχουμε μεγαλώσει τα παιδιά μας με αυτή τη λογική και έχουμε μάλιστα πεισθεί ότι οι δικές μας «αξίες» - και κατ’ επέκταση εμείς ως οντότητες - είναι ανώτερες των άλλων.

Ήταν μια από τις φορές που ένοιωσα την απογοήτευση για την πορεία μας να με κυριεύει.

Υ.Γ. Όσοι έχετε παιδιά στο σχολείο, ξεψαχνίστε υπόγεια, πατάρια, αποθήκες, μαζέψτε όλα τα χρησιμοποιημένα σχολικά βιβλία και στείλτε τα στο σχολείο του παιδιού σας. Λειτουργήστε σαν κοινότητα. Είναι η μόνη μας ελπίδα. 

Υ.Γ. 2  Την ημέρα της μετακόμισης, υπήρχε ζεστός καφές στην καφετέρια, καραμέλες και μπισκότα στο τραπέζι, πίτσες στο φούρνο, αναψυκτικά στα ψυγεία και - κυρίως - ζεστασιά στα φιλόξενα πρόσωπα των ανθρώπων που υποδέχτηκαν τις 5 φοιτήτριες: μιας Ελληνίδας, μιας Νορβηγίδας και τριών Σουηδέζων

Γιέτεμπόρι μια ιστορική πόλη του βορρά

Είναι όμορφη πόλη το Γκέτεμποργκ (Γιετεμπόρι όπως οι ίδιοι αποκαλούν την πόλη τους ή Γκόθενμπέργκ όπως θα προτιμούσαν να τους αποκαλούν οι ξένοι). Όμορφη με πολλά δέντρα, μεγάλα λιβάδια και πάμπολλες λίμνες, ποτάμια, ρυάκια. Η παρουσία νερού είναι εμφανέστατη τόσο από τις επιφανειακές φυσικές υδατοσυλλογές όσο και από την υπερβάλουσα βλάστηση που χρωστά την ύπαρξή της στα μεγάλα ύψη βροχοπτώσεων και στο Ρεύμα του Κόλπου που κάνει το κλίμα ηπιότερο.

Χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Gota, η πόλη είναι γεμάτη όμορφα κτίρια, μεγάλους δρόμους, κήπους, δέντρα, κανάλια. Χωρίς την αυστηρότητα που αποπνέει η Γερμανία, η πόλη είναι καθαρή και τακτοποιημένη. Πέρασα μέσα από βιομηχανική περιοχή και ειλικρινά θα ήταν ένα μέρος επιλογής για να μείνω. Αταξία συνάντησα μόνο σε βόρειες συνοικίες όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μετανάστες.

Οι άνθρωποι αποπνέουν κάτι από την ανεμελιά των χίπυς της δεκαετίας του εξήντα, ιδιαίτερα στο ντύσιμο αλλά και στην συμπεριφορά. Μοιάζουν ανοιχτόκαρδοι, γελαστοί, εγκάρδιοι αν και δεν είχα (δεν χρειάστηκε και – κακώς – δεν το επεδίωξα) ιδιαίτερες επαφές μαζί τους. Από την άλλη τα προβλήματα με το αλκοόλ είναι έντονα και ορατά. Δεν έχω συναντήσει τόσους πολλούς μεθυσμένους γύρω μου από το πρωϊ, εκτός ίσως από την Σόφια της εποχής του ’80.

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι σε μια μητρόπολη σχεδόν ενός εκατομμυρίου κατοίκων, τα αυτοκίνητα περνούν απαρατήρητα. Οι κυκλοφοριακές συνθήκες θυμίζουν καλοκαιρινές μέρες αργίας στην Ελλάδα στο πάρα πολύ καλύτερό τους: συνεχής ροή αυτοκινήτων. Πιστεύω επίσης ότι στη Σουηδία τα εργοστάσια παραδίδουν τα αυτοκίνητα χωρίς κόρνα, γι’ αυτό δεν άκουσα ποτέ έστω και μια τις 5 μέρες που είμαι εδώ.

Η έλλειψη αυτοκινήτων στους δρόμους ίσως να οφείλεται στο δαιδαλώδες αλλά υπεραρκετό σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς. Λεωφορεία πάνε παντού και είναι πάρα πολλά. Πολύ πυκνό και τεράστιο είναι και το δίκτυο των τραμ με το οποίο διακινούνται πάνω από 300.000 επιβάτες ημερησίως.

Κάτι που δεν ήξερα, το Γιέτεμπόρι είναι φοιτητούπολη. Σχεδόν ολόκληρο το κέντρο φιλοξενεί μέσα σε ένα τεράστιο πάρκο δεκάδες κτίρια πανεπιστημιακών σχολών. Αυτό και το γεγονός της εξυπηρέτησης των βιομηχανικών μονάδων που είναι εγκαταστημένες στην περιοχή κάνουν την πόλη κοσμοπολίτικο κέντρο όπου μπορείς να βρεις εστιατόρια με φαγητό από όλες τις γωνιές της γης!

Τα αγαθά και οι υπηρεσίες στο Γκέτεμποργκ είναι ονομαστικά ακριβότερα από την Ελλάδα άλλα αν γίνει αναγωγή στη μέση μισθοδοσία νομίζω ότι δεν θα βρούμε σημαντικές διαφορές. Ένα παράδειγμα εδώ για να δειχθεί ότι δεν υπάρχει παράδεισος: για την ίδια διαδρομή, την ίδια ώρα της ημέρας  και τις ίδιες αποσκευές, πλήρωσα την μια μέρα 619 Κορώνες ταξί και μετά από 2 μέρες 180!!! Ταρίφες υπάρχουν παντού λοιπόν. 

Μη Κυβερνητικοί Οχετοί

Κοινωνική Εργασία από επ' αμοιβή Εθελοντή 

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει πιθανότητα οι πολίτες και οι ηγεσίες της πατρίδας μου να ωριμάσουν.  Μάλλον όχι. 

Όλοι γνωρίζουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λεγόμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων στην Ελλάδα λειτούργησαν σαν άτυπες κρατικές υπηρεσίες απομυζώντας κρατικούς πόρους για ανύπαρκτες ή στην καλύτερη περίπτωση θολές δράσεις. Κατάλογοι χρηματοδοτήσεων σε οργανώσεις φαντάσματα, σφραγίδες ή υποκαταστήματα κομμάτων, επιχειρήσεων και θρησκειών έχουν δει πολλές φορές το φως της δημοσιότητας. Πολλά έχουν ακουσθεί και από το βήμα της βουλής από όλα τα κόμματα. Τίποτα απολύτως όμως δεν έγινε ώστε να δοθεί ένα τέλος στην προκλητική και ύποπτη λειτουργία αυτών των οργανώσεων. Αντίθετα. Επελέγησαν να υλοποιήσουν το πρόγραμμα της κοινωνικής εργασίας σε συνεργασία με τους Δήμους. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν καταφέρει να γεμίσουν τις επαρχιακές εφημερίδες μα καταγγελίες για ρουσφέτια, κακοδιαχείριση και άλλα όμορφα. Καυγάς για το πάπλωμα. Όσοι γνωρίζουν κατανοούν ότι όταν ανακατεύονται δύο από τους πλεον αμαρτωλούς θεσμούς (ΟΤΑ και ΜΚΟ) με πολλά χρήματα και προσλήψεις, τα κουταλοπίρουνα παίρνουν φωτιά και οι μασέλες δουλεύουν υπερωρίες.

Κι όμως, είναι τόσα απλά τα όσα η πολιτεία μπορεί και πρέπει να κάνει ώστε να βάλει τάξη στο χάος: Καθορισμός όρων και προϋποθέσεων ώστε μια οργάνωση να ονομάζεται Μη Κυβερνητική, υποχρεωτικός δημόσιος οικονομικός απολογισμός των ΜΚΟ με λεπτομερή αναφορά των εσόδων τους από όπου και αν προέρχονται με ονομαστική αναφορά εισφοράς που ξεπερνά τα 1500 € ή εφόσον εισφορές από την ίδια πηγή ξεπερνούν τις 5.000 € ετήσια. Αναλυτική αναφορά των δαπανών και σύνδεσή τους με τους σκοπούς της δημιουργίας της οργάνωσης όπως αυτοί ορίζονται στο καταστατικό. Απλά πράγματα. Έτσι, όλοι θα γνωρίζουμε ποιες οργανώσεις είναι Μη Κυβερνητικές και ποιες μας δουλεύουν.

Είναι κανείς πρόθυμος να το κάνει;

Δημόσιες Ιστορίες

Δημόσιοι Υπάλληλοι Εν Ώρα Εργασίας

Πάνε αρκετά χρόνια από την ημέρα που βρέθηκα, εγώ κι ένας συνάδελφος, σε Δασαρχείο επαρχιακής πόλης. Με τα laptop ανά χείρας, ορθοφωτοχάρτες μιας περιοχής 150.000 στρεμμάτων, αεροφωτογραφίες από το 1940, λογισμικά χαρτογράφησης και καλή διάθεση, είπαμε στο Δασάρχη ότι μας έχει ανατεθεί το έργο του χωρικού σχεδιασμού ανοιχτής πόλης.  Στο πλαίσιο αυτού του έργου, έπρεπε να καθορίσουμε χρήσεις γης οι οποίες, μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία, θα είχαν ισχύ νόμου. Ζητήσαμε λοιπόν τη βοήθειά του Δασαρχείου και θέσαμε τους εαυτούς μας στη διάθεσή τους ώστε σε συνεργασία να οριοθετήσουμε δασικές εκτάσεις. Είπαμε ότι ο χρόνος δεν ήταν πρόβλημα για εμάς και περιμέναμε περιχαρείς μια θετική ανταπόκριση.

Δυστυχώς, εμείς οι κρατικοδίαιτοι ιδιώτες λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο που στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο άκρως αποδοτικός υπάλληλος δασαρχείου αλλά θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε από τους κοντά 700.000 συναδέλφους του στον λαβύρινθο του ελληνικού δημοσίου. Για αρχή, ο μέγιστος ζήτησε επίσημο γραπτό αίτημα από τον Δήμο, συνοδευόμενο από 12 αντίτυπα τοπογραφικού διαγράμματος  της υπό εξέταση έκτασης σε κλίμακα 1 προς 5.000. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Να εξηγήσω ότι θα χρειαζόμουν περίπου 750 χάρτες 80 x 120 εκατοστών για να καλύψω την απαίτηση του οπαδού των τύπων υπαλλήλου ΠΕ. Δηλαδή θα έπρεπε να καταθέσω την αίτηση με φορτηγό και το δασαρχείο να νοικιάσει ένα εξτρά δωμάτιο. Να μην τα πολυλογώ, ο «λειτουργός», ύστερα από σύντομη διαμάχη μου έκανε σαφές πως ότι κι αν έκανα, η απάντηση στο αίτημά μας θα ήταν αρνητική: δεν επρόκειτο να προχωρήσει σε μαζική οριοθέτηση δασικών εκτάσεων.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τι σημαίνει «κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας» και τη διαδικασία σχηματισμού του: ο δασικός υπάλληλος παίρνει 9,80 € επιπλέον αποζημίωση για εκτός έδρας απασχόληση επί 120 ημέρες το χρόνο, ήτοι 1.200 περίπου ευρώ ετήσια, ή άλλως 100 ευρώ μηνιαία αύξηση μισθού για να πάει να «χαρακτηρίσει» το οικόπεδο του κάθε μπάρμπα Κίτσου. Φυσικά, δεν πάει μόνος του. Θέλει οπωσδήποτε τουλάχιστον έναν οδηγό, οπότε κάντε τα παραπάνω επί δύο. Το αυτοκίνητο θέλει καύσιμα για να κινηθεί και συντήρηση για να αντέχει. Προσθέστε λοιπόν στον οικονομικό κύκλο τον βενζινά, το συνεργείο, τα ανταλλακτικά.. Ο μπάρμπα Κίτσος, για το κτήμα του οποίου θα πρέπει να εκδοθεί πράξη χαρακτηρισμού, θα περιμένει το κλιμάκιο πως και πως! Θα έχει ειδοποιήσει τον Γιώργη, ιδιοκτήτη της ταβέρνας «Ο Πλάτανος» να έχει ετοιμάσει κοψίδια και μεζεκλίκια και κρασί για το «κλιμάκιο». Βάλτε λοιπόν στην μικρή οικονομία που δημιουργείται τον κτηνοτρόφο, τον χασάπη, τον αμπελουργό, τον οινοποιείο, τον ταβερνιάρη και φυσικά τον μπάρμπα Κίτσο.  Έχουμε μάνι - μάνι, πάνω από 10 άτομα. Φεύγοντας το κλιμάκιο θα παραλάβει – ανάλογα με την βαρύτητα του αιτήματος – από μια σακούλα καλούδια (αυγά, ντομάτες, κοτόπουλο, τυρί ή άλλο) έως ένα καλό μπαξίσι (μέχρι και 3 μηνιάτικα). Έπειτα, η απόφαση δημοσιεύεται σε μια τοπική εφημερίδα η οποία «τσιμπάει» ένα 150αρι για κάθε τέτοια δημοσίευση.  Ο κύκλος της ιδιότυπης αυτής κρατικοδίαιτης οικονομίας με αυτόν τον τρόπο διευρύνεται και φτάνει κοντά τους 20 νοματαίους.

Ο οποιοσδήποτε εχέφρον πολίτης θα αναρωτιόταν γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι δεν αναγκάζουν τα δασαρχεία να δημιουργήσουν οριστικούς δασικούς χάρτες για μεγάλες περιοχές ΤΩΡΑ παρά πληρώνουν «κρατικοδίαιτους» ιδιώτες να κάνουν τη δουλειά των υπαλλήλων των δασαρχείων; Κι αφού «αναγκάζεται» το κράτος να πέσει στα χέρια των «κρατικοδίαιτων» ιδιωτών, γιατί κρατά και δεν απολύει τους υπάλληλους; ;  Γιατί έστω δεν τους ανακατανέμει σε παραγωγικότερες θέσεις ή σε θέσεις όπου πραγματικά υπάρχει έλλειψη προσωπικού;

Το δημόσιο, για να κρύψει από τον αντιπαραγωγικό και κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα τα καλύτερα κομμάτια του, τα καμουφλάρισε με περίεργες στολές παραλλαγής. Μια από τις πιο πετυχημένες είναι ο «ευρύτερος». Εκεί κρύβεται το καμάρι της υψηλής παραγωγικότητας του δημοσίου. Ακούστε μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία.

Έχεις έναν φορέα του ευρύτερου δημόσιου τομέα με τον οποίο κανείς δεν ασχολείται, καθώς δεν χρηματοδοτείται η μισθοδοσία του αλλά και η δράση του από τον κρατικό προϋπολογισμό. Πως ζει όμως αυτός ο φορεύς; Δώστε βάση: με νόμο επιβάλλει σε αγρότες ένα χρηματικό τέλος ανά στρέμμα κατεχόμενης αγροτικής γης σε συγκεκριμένη περιοχή. Υποθέτουμε ότι η περιοχή αυτή είναι η Θεσσαλία, η έκταση η οποία καλείται να πληρώσει τέλη είναι 300.000 στρέμματα και η στρεμματική εισφορά ανέρχεται σε 1,5 € ανά στρέμμα. Οι δυνητικές εισπράξεις λοιπόν του φορέα είναι περί τις 450.000 ευρώ ετησίως. Καλή μπάζα. Τι θα έπρεπε να κάνει με αυτά τα λεφτά ο παραπάνω φορέας; Λειτουργώντας ανταποδοτικά, θα έπρεπε να παρέχει αντιπλημμυρικά και στραγγιστικά έργα σε επίπεδο τουλάχιστον 75% ων εισπράξεών του. Στην πράξη όμως, σχεδόν 200.000 € κατέληγαν, ως πριν από 3 ή 4 χρόνια στην κάλυψη μισθοδοσίας, περί τις 30 ή 50 χιλιάδες σε δαπάνες διοίκησης και ίσως 50 χιλιάδες να εξυπηρετούσαν τον σκοπό ύπαρξης του φορέα, δηλαδή την συντήρηση ή την κατασκευή νέων αποστραγγιστικών έργων. Αυτός ο φορέας λειτουργούσε παρασιτικά επί μια εικοσαετία τουλάχιστον και κανείς μα κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί θα πρέπει 13.000 αγρότες από όλη τη Θεσσαλία να πληρώνουν από 25 ευρώ ο καθένας το χρόνο για να ταϊζουν 8 χαραμοφάηδες.

Ντρέπομαι, αλλά επί 14 χρόνια πληρωνόμουν από αυτόν τον φορέα έχοντας σπαταλήσει πάμπολλα εφτάωρα χωρίς να προσφέρω ούτε το ελάχιστο παραγωγικό έργο.

Καληνύχτα δημόσιο όπου κατά την άποψη ορισμένων κυβερνητικών στελεχών «δεν υπάρχει πλεονάζον προσωπικό».

Καλή συνέχεια Αντρίκο

Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά είναι γιός μου και είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός κριτής με τα παιδιά σου. Του λέω ότι η φωνή του θέλει δουλειά. Να προσέχει τα γυρίσματα, να ελέγξει τις ανάσες του, να μετριάσει το τρέμουλο και να αφαιρέσει μέρος του πάθους. Μου λέει ότι δεν είναι τραγουδιστής αλλά μουσικός. Το ξέρω. Έχει γράψει μερικά καταπληκτικά τραγούδια και μουσικές και ξέρω ότι στην ψυχή του έχει έτοιμα πολλά περισσότερα. Ξέρω επίσης ότι γράφει όμορφους στίχους.

Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Πριν την ζωντανή εμφάνισή του στην τηλεόραση, τον είχε κυριεύσει το άγχος. Δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Τελικά νομίζω ότι τα κατάφερε κι εκανε μια καλή πρώτη εμφάνιση.

Καλή συνέχεια Αντρέα.