Μπορεί να αποφευχθεί η διάσπαση του ΠΑΣΟΚ;

Πιό προχωρημένο ερώτημα: Υπάρχει λόγος να επιδιώκεται η ενότητα;
Σε όλη την Ελλάδα με την ανοχή ή ακόμα και την συμπαράσταση του Γιώργου Παπανδρέου, δημιουργούνται ομάδες, κινήσεις η όπως αλλιώς θέλετε στήριξης της υποψηφιότητάς του. Πολλές από αυτές αποκτούν και οργανωτική δομή με εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής. Σήμερα αποκτούν και Πανελλήνιο "καπέλο".( www.daygap.gr ). Διατρανώνουν ότι θα είναι εδώ και την επόμενη μέρα της εκλογής. Τι σημαίνει αυτό; Ότι κάποιοι "αλώνουν" το κόμμα από την πίσω πόρτα. Με την μέθοδο της "αυτοοργάνωσης". Έχουν και ιδεολογικό μανδύα που καλύπτει μια προσωποκεντρική πολιτική. Οι εποχές του "πατερούλη" της Σοβιετίας ξαναζούν το 2007 στο Ελλαδιστάν.
Κρίμα. Κρίμα γιατί το 2004 πίστεψα πως Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο ηγέτης που θα οδηγούσε το ΠΑΣΟΚ και την αριστερά μπροστά. Κρίμα γιατί πίστεψα σε "φανερά ψευδεπίγραφες εξαγγελίες". Κρίμα για τους φίλους και συντρόφους που παγιδεύονται σε τακτικές που υποτίθεται ότι πολεμούν. Κρίμα.
Κάνω έκληση σε όλους να σεβαστούν τα κοντά τρια εκατομμύρια των ψηφοφόρων, να σεβαστούν την ιστορία αυτού του τόπου, να σεβαστούν την ιστορία αυτού του χώρου, να σεβαστούν την δημοκρατία.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέπει το ΠΑΣΟΚ σε λέσχη φίλων Παπανδρέου.

Γιατί Σκανδαλίδη;

Επειδή πιστεύω ότι η αληθινή πρόοδος έρχεται μέσα από διαδικασίες που αποκλείουν τις ηγεμονικές τάσεις προσώπων και μηχανισμών.
Επειδή πιστεύω ότι οι συλλογικότητες είναι τόσο αποτελεσματικές όσο ευνοούν τον διάλογο και τη σύνθεση απόψεων.
Επειδή δεν προτίθεμαι να αφήσω το μέλλον το δικό μου, των παιδιών μου και της χώρας έρμαιο στις «καλές προθέσεις» του όποιου φωτισμένου ηγέτη
Επειδή η σημερινή διαδικασία και οι θεσμοί που την στηρίζουν στο ΠΑΣΟΚ δεν εμπεριέχει εκείνες τις δικλείδες ασφαλείας που να εξασφαλίζουν τα παραπάνω
Επειδή αρνούμαι να συμπράξω σε πράξεις και να συνυπογράψω αποφάσεις που με μαθηματική ακρίβεια θα με ξαναφέρουν στην ίδια θέση με τη σημερινή σε κάποια χρόνια
Επειδή πιστεύω στην αριστερά που κυβερνά και όχι στην αριστερά που διαμαρτύρεται
Επειδή πιστεύω ότι έχουμε χάσει την επαφή με το λαό
Επειδή κυριαρχεί στο κόμμα η λογική της διαχείρισης, η λογική των εγκύκλιων και των ιερών πολεμιστών
ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ
ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 11^ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΗΡΙΖΩ ΚΑΙ ΨΗΦΙΖΩ ΚΩΣΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗ
Όχι γιατί είναι ο καλύτερος αλλά γιατί οι άλλοι δύο αναπαράγουν λογικές και μηχανισμούς που υποτίθεται πως αντιμάχονται. Αν κυβερνήσουν τη χώρα με τη λογική που αντιμετωπίζουν τη δημοκρατία στο κόμμα, χαθήκαμε.

Όλα τα λεφτά ΑΥΤΟ το απόσπασμα

".... Συντρόφισσες και σύντροφοι, η δημοκρατία μετά τη μεταπολιτευτική άνοιξη του τόπου και τις μεγάλες κατακτήσεις των δεκαετιών του '80 και του '90 κάθε μέρα που περνάει γίνεται πιο ολιγαρχική και ατελέσφορη.

Παρακολουθώ αυτή τη συζήτηση για τα συμφέροντα και τις εξαρτήσεις. Θέτει κανόνες που δεν τους εγγυάται γιατί είναι πιο βαθιά η κρίση της δημοκρατίας από αυτή την ανάλυση.

Ψηφίζει νόμους που δεν τους εφαρμόζει. Οικοδομεί θεσμούς που τους αφήνει ανολοκλήρωτους. Επαγγέλλεται μεταρρυθμίσεις καταφανώς ψευδεπίγραφες. Εγκλωβίζεται σε τοπικισμούς που παραλύουν κάθε δυνατότητα απόφασης. Και πάνω απ' όλα μοιράζει ολοένα και πιο άνισα και πιο επιλεκτικά τον πλούτο που παράγει ο τόπος.

Αυτοκριτική; Το μοντέλο το οδήγησε στον ακραίο του ευτελισμό και παρακμή η Κυβέρνηση του κ. Καραμανλή. Αυτοκριτική; Προφανώς τις ρίζες τους τις κληρονομήσαμε στην ύστερη διακυβέρνησή μας.

Ο πολίτης νιώθει ολοένα και περισσότερο ως μοναχικός ιδιώτης αντιμετωπίζοντας το κράτος των συμφερόντων που κυριαρχεί μαζί με τους γραφειοκράτες και τους διαμεσολαβητές που το στηρίζουν.

Νιώθει έρμαιο σε μια ασύδοτη αγορά αιχμάλωτος σε μια οικονομία με πήλινα πόδια ανασφαλής σε μια χώρα φθηνής εργασίας και ακριβής διαβίωσης. Σε μια κοινωνία που καταναλώνει περισσότερα απ' όσα παράγει.

Νιώθει ο πολίτης κάθε στιγμή την άδικη κατανομή των βαρών. Όταν πληρώνει υπέρογκους φόρους και δυσβάσταχτα τέλη χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση. Όταν του μιλούν και μιλάμε για μας για δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία ενώ η εκπαίδευση και η περίθαλψη του στοιχίζουν πανάκριβα.

Νιώθει μοναχικός όταν οι συντεταγμένες εξουσίες της πολιτείας η δημόσια διοίκηση η δικαιοσύνη η αστυνομία ακόμα και η εκκλησία που υπάρχουν για να τον υπηρετούν τον εκμεταλλεύονται μέσα από το κράτος των γραφειοκρατών των δικαστών των αστυνόμων.

Και νιώθει ακόμα πιο μοναχικός όταν οι αντιπροσωπευτικοί του θεσμοί τα βάθρα της δημοκρατίας η Βουλή η αυτοδιοίκηση το συνδικάτο που οφείλουν κάθε στιγμή να τον εκπροσωπούν μετατρέπονται σε νέο κατεστημένο. Στο κατεστημένο των βουλευτών των δημάρχων των νομαρχών και των συνδικαλιστών.

Ακόμα και τα κόμματα και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που τόσο υποστηρίζουμε γιατί γεννήθηκαν να εκφράσουν την άμεση δημοκρατία ενσωματώνονται και επαγγελματοποιούνται στις παντοδύναμες εξουσιαστικές σχέσεις.

Συντρόφισσες και σύντροφοι μια ολιγαρχική δημοκρατία με πολίτες που μετατρέπονται σε μοναχικούς ιδιώτες δεν είναι αυτό που ονειρευτήκαμε όταν στις 3 Σεπτέμβρη του '74 μαζί με τον Ανδρέα ξεκινούσαμε μια μακριά πορεία προς τα εμπρός.

Δεν ονειρευτήκαμε τον ορίζοντα της φιλοδοξίας μας να περιορίζεται στο μικρό μας εγώ και σπάνια να ξεπερνάει την ατομική μας επιδίωξη. Ούτε τα πρότυπα που εκπέμπουμε ως πολιτική ή πολιτικοί, με όμικρον γιώτα ή ήτα, στην κοινωνία ονειρευτήκαμε να αναπαράγονται με τόσο μίζερο και φτωχό τρόπο στα όνειρα και τις επιδιώξεις των ανθρώπων και ιδίως της νέας γενιάς που πάντα στην αλλαγή των εποχών όταν επρόκειτο για προοδευτικές εποχές αποτελούσε ουσιαστικά την εμπροσθοφυλακή της ιστορίας.... "

Η παρθένα με τον σατανά ή Τζιώτης για πρόεδρος

Όλα είναι μαγικά...
Αν ακούσει κανείς τις αναλύσεις των κατώτερων στελεχών του ΠΑΣΟΚ για τα αίτια της ήττας θα του λυθεί κάθε απορία γιατί χάσαμε.
Έχω ακούσει ΑΠΙΘΑΝΑ πράγματα από γραμματείς (και φαρισαίους βεβαίως - βεβαίως). Όπως επίσης έχω δει τις πιό ετερόκλητες των συμμαχιών υπέρ του ενός ή του άλλου υποψηφίου για την προεδρία του κόμματος.
"Φταίνε οι δημοσιογράφοι" λένε
Δεν εξηγούν όμως αν μέσα σ' αυτούς βάζουν και τον Λιάγκα. Φυσικά δεν φταίει ο πρόεδρος.
"Φταίνε οι οργανώσεις που δεν δούλεψαν" λένε
Δεν αναρωτιούνται όμως ποιος εισηγήθηκε την Οργανωτική μεταρρύθμιση - αποδόμηση, ποιος είχε την φαεινή ιδέα να δημιουργήσει μια δυσκίνητη οργάνωση με 5000 μέλη στο δήμο Λάρισας. Φυσικά δεν φταίει ο πρόεδρος.
"Φταίει η απουσία καθοδήγησης" λένε
Φυσικά, δεν κατανοούν ότι κάποιοι, κάποτε πάλεψαν και παλέυουν ώστε να εξαλειφθεί το σταλινικό μοντέλο της "γραμμής" και η μετατροπή των Οργανώσεων σε κυψέλες πολιτικής σκέψης και όχι σε στρατό αφισσοκολλητών. Τι λέω ο άνθρωπος; Φράση με πάνω από δύο λέξεις χωρίς τελεία είναι γρίφος άλυτος γι' αυτούς. Και, φυσικά δεν φταίει ο πρόεδρος...
Αν καθήσεις και ακούσεις δε και αναλύσεις για το τι πρέπει να γίνει ή το ποιός πρέπει να είναι ο ηγέτης της παράταξης, τότε το πόνημα : "Είναι Παπανδρέου άρα είναι ικανός" μοιάζει με το "Κεφάλαιο" του Μάρξ. Τέτοιο στίψιμο του μυαλού.
Κάποιοι εισηγούνται την απογόρευση της κριτικής. Κάποιοι εισηγούνται την λογοκρισία των στελεχών εκτός αν χειροκροτούν τον πρόεδρο (ο οποίος - ως γνωστόν - έχει ΠΑΝΤΑ δίκιο). Το περίεργο είναι ότι οι ίδιοι έβριζαν τον άλλον πρόεδρο, τον Σημίτη. Αλλά ο Σημίτης δεν είχε το αλάθητο γιατί δεν ήταν Παπανδρέου. (Αχ ρε Ασκητή, έλα εδώ να σε προσλάβουμε ως επίσημο ψυχαναλυτή - σεξολόγο της Οργάνωσης).
Μη νομίσετε ότι οι υποστήρικτές του Βαγγέλη είναι καλύτεροι. Τα έχουν βάλει με αυτούς που ζητούν να σταματήσει η έκδοση λευκών επιταγών στο όνομα του οποιουδήποτε προέδρου. "Γιατί" αναρωτιούνται τα χρυσά μου "να μην πάρει και ο δικός μας μια επιταγούλα;". Έχουν απορίες "ο άλλος καλύτερος ήταν; γιατί αυτός πήρε;"
Γι αυτό σας λέω. Ο ΤΖΙΩΤΗΣ για πρόεδρος. Γιατί έτσι πρέπει. Σ' έναν θίασο θεάτρου σκιών, Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ.

Άλλος για πρόεδρος;

Αφού το παιχνίδι της ηγεσίας ανοίγει, ας ανοίξουν και κάποια χαρτιά στο τραπέζι...
Πρώτες προσωπικές εκτιμήσεις:
Γιώργος Παπανδρέου
Αναγορεύτηκε ηγέτης με μια πρωτοφανή και καινοτόμα διαδικασία σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την παράταξη. Κάτω από το βάρος μιας φυσιολογικής και έντονης φθοράς ύστερα από την εντεκάχρονη συνεχή διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, ανέλαβε την ηγεσία του κόματος για να διχειριστεί στην ουσία την ήττα. Πήρε πρωτοβουλίες για άνοιγμα του ΠΑΣΟΚ στην κοινωνία, για συμμετοχική δημοκρατία, για κοινωνικό διάλογο, όπως το "Κάθε μέρα πολίτης", τους "Εθελοντές του διαδικτύου"΄και το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης". Πρωτοβουλίες τις οποίες είτε δεν μπόρεσε είτε δεν τον άφησαν να τις στηρίξει. Η οργανωτική δομή του κόμματος, όπως διαμορφώθηκε, με μέλη και φίλους δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα και το κόμμα φάνηκε να αποκόπτεται από τον κοινωνικό ιστό και τις διεργασίες εντός αυτού. Η αδυναμία του να επιβάλει ενιαία προς τα έξω φωνή, οι παλινωδίες σε ουσιώδη θέματα, οι λαθεμένες επιλογές προσώπων, η άρνηση να προχωρήσει σε τομές και ρήξεις με καθεστυκίες απόψεις και πρόσωπα και το ελάχιστα ηγετικό του προφίλ είναι τα κύρια αρνητικά του. Στα θετικά του, ο ριζοσπαστισμός, οι προχωρημένες απόψεις, το διεθνές κύρος και το ήθος. Στα επικοινωνιακά μειονεκτήματα συμπεριλαμβάνεται και η εμφανής τα πρώτα χρόνια αδυναμία χειρισμού της Ελληνικής γλώσσας. Στα επικοινωνιακά θετικά του η διείσδυση σε χώρους που παραδοσιακά οι πολιτικοί δέχονταν σκληρή και ανηλεή κριτική (π.χ. διαδίκτυο)
Ευάγγελος Βενιζέλος
Δεν κατανοώ την δήθεν έκπληξη πολλών από την ανακοίνωση της υποψήφιότητάς του. Η πρόθεσή του ήταν γνωστή από παλιά. Ίσως να ξένισε η επιλογή και ο χώρος για την ανακοίνωση. Ίσως. Πολιτικός με χειμαρώδη λόγο αλλά ελάχιστη ουσία. Μπορεί να μιλά μισή ώρα χωρίς να πει κάτι ουσιώδες. Για πολλούς, οι προθέσεις του σε επιμέρους ζητήματα πολιτικής - ασφαλιστικό, οικονομία, εξωτερική πολιτική, παιδεία κ.ά. - είναι ένας γρίφος. Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο του μειονέκτημα. Είναι προφανές ότι η προσεκτική καλλιέργεια από μέρους του ενός ηγετικού προφίλ, του δίνει την απαραίτητη αρχική ορμή ώστε να μπορέσει να οδηγήσει την παράταξη ΄σε ανάκαμψη. Αλλά αυτό δεν είναι εχέγγυο επιτυχίας. Η θητεία και πορεία του Γ. Α. Παπανδρέου το αποδεικνύει περίτρανα. Αν η ενότητα της παράταξης δεν πληγεί ανεπανόρθωτα κατά τη διαδικασία εκλογής, ίσως να τα καταφέρει.
Κώστας Σκανδαλίδης
Εκφράζει άραγε τον Τρίτο πόλο ή η υποψηφιότητά του υποκρύπτει κάτι άλλο; Η μέχρι τώρα πορεία του δείχνει αν μη τι άλλο πολιτική εντιμότητα και ευθύτητα. Δεν έχει - και δεν φρόντισε να καλλιεργήσει - ηγετικό προφίλ. Ίσως η υποψηφιότητα Σκανδαλίδη να λειτουργήσει εξισορροπητικά και να συγκεντρώσει, χωρίς να προσωποποιεί, σε μια συντεταγμένη παρουσία όλους εκείνους που βλέπουν από άλλη οπτική γωνία την κούρσα ηγεσίας. Ίσως σταθεί η αφορμή να αφεθεί περισσότερος χώρος στην πολιτική έκφραση και όχι στον παραγοντισμό και τους μηχανισμούς.
Σε αναμονή των όποιων εξελίξεων.

Διλήμματα: Γιώργος εναντίον Ευάγγελου και στο βάθος Άννα

Το ΠΑΣΟΚ αριθμεί ήδη 33 χρόνια ζωής και οι ρίζες του φτάνουν πολλά χρόνια πίσω στο χρόνο της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Στα 33 αυτά χρόνια ζωής έχει καταφέρει να εκφράσει μακροχρόνια αιτήματα, ελπίδες και οράματα του Ελληνικού λαού. Έχει αγαπηθεί με πάθος, έχει μισηθεί επίσης με πάθος και ποτέ δεν υπήρξε αδιάφορο. Στα 33 αυτά χρόνια έχει κάνει λάθη, πολλές φορές έχει μάθει από αυτά άλλες όχι. Στα 33 αυτά χρόνια έχει αποδείξει ότι ξέρει να δίνει και να κερδίζει μάχες. Είναι καιρός να μάθει να χάνει. Είναι καιρός να ωριμάσει. Να αποδείξει όπως έκανε πολλές φορές στο παρελθόν ότι έχει ακόμη την ικανότητα να λαμβάνει τα μηνύματα της κάθε εποχής και να τα μετουσιώνει σε πρόγραμμα, πολιτικές θέσεις και πρακτικές.
Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ένας αόριστος αυθύπαρχτος και αποκομμένος από την κοινωνία πολιτικός Οργανισμός. Το ΠΑΣΟΚ είμαστε όλοι εμείς: Παλιά και νέα μέλη, φίλοι, ψηφοφόροι, σκεπτόμενοι άμθρωποι, πνεύματα ανήσυχα. Είμαστε όλοι εμείς που είτε συμμετέχουμε σε όργανα είτε όχι, έχουμε μια κοινή ανησυχία: Το μέλλον αυτού του τόπου και αυτού του λαού.
Για το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να υπάρχουν αδιέξοδα διλήμματα. Μετά την οδυνηρή ήττα στις εκλογές της 16ης του Σεπτέμβρη, ο ίδιος ο πρόεδρος του, Γιώργος Παπανδρέου, άνοιξε το θέμα της ηγεσίας. Πολλά έχουν ακουστεί αυτές τις λίγες μέρες από τότε. Έχω αποφύγει να τοποθετηθώ δημόσια στο θέμα για λόγους αρχής. Πριν το κάνω, θέλω να καταθέσω την άποψή μου.
Το ίδιο το βράδυ των εκλογών, δήλωσα δημόσια σε τηλεοπτική εκπομπή τοπικού καναλιού της Θεσσαλίας ότι είμαστε αντιμέτωποι με μια οδυνηρή ήττα. Ήττα εντυπώσεων, εικόνων και πειθούς. Όχι ήττα προγραμματικών θέσεων. Είναι πεποίθησή μου που προέρχεται από την προεκλογική μου εκστρατεία ότι σ' αυτές τις εκλογές δεν ηττήθηκε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Ηττήθηκε η εικόνα που η κοινωνία εισπράττει από εμάς. Δεν πείσαμε στα τρία και μισό αυτά χρόνια ότι αλλάξαμε, ότι πήραμε το μήνυμα της εκλογικής ήττας του 2004, ότι αυτή τη φορά θα είμαστε καλύτεροι, ωριμότεροι, αποτελεσματικότεροι. Δεν πείσαμε ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε καλύτερα. Δεν πείσαμε γιατί - όπως σοφά παρατήρησε ο Μίμης Ανδρουλάκης - το "κάδρο" του ΠΑΣΟΚ παρέμεινε το ίδιο. Τα ίδια πρόσωπα που - δίκαια ή άδικα - απαξιώθηκαν από πρακτικές παρέμειναν στο προσκήνιο. Πρόσωπα των οποίων η φήμη θα προηγείτε πάντα του λόγου των. Δεν πείσαμε γιατί ο ηγέτης του κινήματος - καλώς η κακώς - δεν έπεισε ότι μπορεί ή θέλει να αλλάξει αυτή την εικόνα, αυτό το κάδρο. Δεν πείσαμε γιατί αντιμετωπίσαμε τον ψηφοφόρο σαν "καταναλωτή" συνθημάτων και λαμπερών προσώπων. Δεν πείσαμε γιατί, ως κόμμα, έχουμε χάσει από καιρό την επαφή με το κοινωνικό γίγνεσθαι, έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξη μηχανισμών σε αντικατάσταση πολιτικών πρακτικών, έχουμε αποδεχτεί τον παραγοντισμό αντί της πολιτικής έκφρασης στην κομματική ιεραρχια.
Η σημερνή συγκυρία είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε και να εκφράσουμε ξανά ένα πλειοψηφικό ρεύμα εξουσίας. Στη σημερινή συγκυρία δεν περισσεύει κανένας. Μικρόνοοι διαχωρισμοί σε προεδρικούς και εκσυγχρονιστές, αριστερόστροφους και κεντρώους δεν έχουν θέση. Τώρα μπορούμε και πρέπει να εκφράσουμε την λαϊκή θέληση για ριζικές αλλαγές. Στην καθημερινότητα, στην παιδεία, στο περιβάλλον, στη δημόσια διοίκηση, στις σχέσεις του πολίτη με το κράτος, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση. Τώρα είναι η ευκαιρία να πούμε αλήθειες. Οδυνηρές ίσως αλλά αλήθειες.
Να πούμε ότι ανεχτήκαμε φαινόμενα διαφθοράς στο δημόσιο βίο αλλά τώρα είμαστε έτοιμοι να το αλλάξουμε αυτό θεσμικά. Να θωρακίσουμε το κράτος με νόμους και μηχανισμούς ελέγχου και διαφάνειας. Να συγκρουστούμε με συμφέροντα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε.Να σπάσουμε πελατειακές σχέσεις που οι ίδιοι θρέψαμε και εκμεταλλευτήκαμε. Να χτυπήσουμε τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα.
Να πούμε ότι το ασφαλιστικό είναι το μεγάλο πρόβλημα που πρέπει άμεσα να λυθεί προς όφελος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των ταμείων τους.
Να θέσουμε το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής ως πρώτη προτεραιότητα με έργα και πράξεις και όχι γενικόλογα, αόριστα και γραφειοκρατικά.
Να υπερασπιστούμε τον δημόσιο χαρακτήρα της υγείας και της παιδείας, δίνοντας πόρους αλλά ελέγχοντας και αξιολογώντας τις διοικήσεις ιδρυμάτων για τον τρόπο που διαχειρίζονται τα χρήματα του Ελληνικού λαού.
Είναι προφανείς οι ευθύνες της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του Γ. Α. Παπανδρέου. Οι κοινώνιες δεν αλλάζουν και οι εκλογές δεν κερδίζονται με καλές προθέσεις. Οι ηγέτες δεν κρίνονται από τις προθέσεις τους αλλά από το έργο τους. Είναι επίσης προφανής η απουσία προθέσεων του Βαγγέλη Βενιζέλου. Περιμένω να ακούσω τις τοποθετήσεις τους, την αυτοκριτική τους, αυτοκριτική με ειλικρίνεια και σε συγκεκριμένα θέματα, τις θέσεις τους σχετικά με τα μεγάλα θέματα που αφορούν τον τόπο, τις απόψεις τους σχετικά με την λειτουργία του κόμματος. Μετά από αυτό θα πάρω θέση.
Έχω τονίσει σε κατ' ιδίαν συζητήσεις ότι το κόμμα μας μοιάζει με καράβι. Το σκαρί είναι γερό. Αντέχει. Όποιος θέλει να αναλάβει καπετάνιος θα πρέπει να αποδείξει πρώτα ότι ξέρει να το κουμαντάρει. Ύστερα θα πρέπει να μας δείξει που θέλει να το πάει και να μας ανακοινώσει τη ρότα που θα χαράξει. Διαφορετικά θα ξανασυζητάμε τα ίδια στην επόμενή μας πρόσκρουση σε ξέρα.

Εμπειρίες ενός υποψήφιου

Τι έφταιξε;
Μα, έφταιξε η αδυναμία να πείσουμε ότι κάτι άλλαξε από το 2004 ως σήμερα, σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ. Έφταιξε η αδυναμία να πείσουμε ότι αλλάξαμε. Έφταιξε κι ο ηγέτης. Όταν έχεις στα χέρια σου ένα πλεούμενο που κουμαντάρεις έχεις να αποδείξεις πολλά πράγματα, σύντροφε Γιώργο. Το ότι το πλεούμενο είναι γερό σκαρί το ξέρουμε. Πρέπει όμως να ξέρουμε τη ρότα, τον προορισμό και να έχουμε καλό καπετάνιο. Τίποτα από αυτά δεν ήταν βέβαιο και σταθερό τα τελευταία χρόνια.
Μα, έφταιξε η αδυναμία να πείσουμε τη νεολαία, τους πολίτες, ότι μπορούν μαζί μας να έχουν ελπίδα.
Τι έζησα τις λίγες αυτές μέρες που είχα στη διάθεσή μου;
Πρώτ' απ' όλα αποδέχτηκα συνειδητά το ρόλο του άλλοθι. Άλλοθι της εναλλακτικής φωνής και παρουσίας απέναντι στην παρουσία του Λιάγκα - του κάθε Λιάγκα - στο ψηφοδέλτιο ενός κόματος με αριστερές καταβολές σαν το ΠΑΣΟΚ. Τον αποδέχτηκα γιατί δεν μπορώ να εγκαταλείψω το κόμμα που μαζί του μεγάλωσα. Μέχρι να μ' εγκαταλείψει αυτό.
Ανέχτηκα αυτές τις λίγες μέρες που κράτησε αυτό το "πανηγύρι της δημοκρατίας" (τι βλακώδης άποψη) απαράδεκτες πρακτικές συνυποψήφιων προς χάρη του "γενικότερου καλού". Πως αλλιώς αν όχι απαράδεκτη να χαρακτηρίσω τη συμπεριφορά όσων δεν σεβάστηκαν την πόλη που τους φιλοξενεί και την ρύπαιναν καθημερινά πετώντας από αυτοκίνητα φυλλάδια στους δρόμους;
Ακολούθησα την πρακτική της "χειραψίας" και δεν συζήτησα πολιτικά, δεν ενημέρωσα τον κόσμο για το πρόγραμμα, για τις θέσεις μας. Παρασύρθηκα από τον πανικό του κυνηγητού του σταυρού και έχασα τον εαυτό μου.
Τώρα, την επόμενη μέρα, περιμένω από τους υποψήφιους καπετάνιους να μου δείξουν ότι και τον προορισμό ξέρουν, και τη ρότα έχουν χαράξει αλλά και ότι στο κουπί και στο τιμόνι τα καταφέρνουν.
Είδωμεν σύντροφοι. Είδωμεν....