Περιβάλλον

Αγορά και μειώσεις μισθών και τιμών.

2012-01-29T20:18:00.003+02:00

Μια καμπάνια η οποία απέτυχε λόγω ανυπαρξίας στήριξης

Όταν, πριν απόσχεδόν ένα οχτάμηνο, έλεγα ότι, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε άλλες εξελίξεις, θα απαιτηθεί εσωτερική υποτίμηση - δηλαδή μείωση της αγοραστικής δύναμης του πολίτη - κατά 50 έως 60%,λίγοι κατανοούσαν τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί. Το σίγουρο είναι ότι τα πολιτικά κόμματα γνώριζανπολύ καλά πως η στιγμή που αυτή η προοπτική θα έπρεπε να γίνει πράξη θα ερχότανσύντομα. Γνώριζαν επίσης πολύ καλά ότι δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθείς νακάνεις βιώσιμο το χρέος σου χωρίς μια τέτοια υποτίμηση.
Την ίδια, ίσως και μεγαλύτερη υποτίμηση θα έπρεπενα κάνει η χώρα και στην περίπτωση που επέλεγε να εγκαταλείψει το ευρώ, μόνο που στην περίπτωση αυτή η υποτίμηση θα ήταν νομισματική, θα γινόταν σεμεγαλύτερα ποσοστά, θα είχε διάρκεια (διολίσθηση) και θα είχε μια σειρά άλλες συνέπειες, οι οποίες δεν ελιναι του παρόντος.

Τι σημαίνει όμως πρακτικάεσωτερική υποτίμηση 50 έως 60%; Σημαίνει μείωση της αγοραστικής δύναμης καικατά συνέπεια της κατανάλωσης κατά ίδιο ή και μεγαλύτερο ποσοστό καιεπιτυγχάνεται άμεσα με μειώσεις μισθών και με την επιβολή νέων και/ή την αύξησητων υπαρχόντων έμμεσων και άμεσων φόρων.

Θα πει κανείς ότιμια τέτοια προοπτική μπορεί να οδηγήσει σε αδυναμία εκπλήρωσης των φορολογικώνυποχρεώσεων των πολιτών προς το κράτος πράγμα που θα επιδείνωνε περισσότερο την οικτρή οικονομική κατάσταση του κράτους, και δεν θα έχει άδικο. Το είδαμε ήδη νασυμβαίνει. Θεωρητικά, η ίδια η οικονομία, η αγορά, θα βρει την ισορροπία τηςκαι θα το κάνει κατεβάζοντας τον γενικό μέσο όρο χαμηλότερα. Δεν είναι δυνατό να γίνειδιαφορετικά. Δεν είναι πρακτικά δυνατό μια χώρα να βρίσκεται υπό χρεωκοπία της μιαςή της άλλης μορφής και να επιμένει να διατηρήσει το βιοτικό της επίπεδο ψηλά.
Στην πράξη, η προσαρμογή προς τα κάτωτου μισθολογικού κόστους στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει και αυτό τογνωρίζουν οι πάντες. Οι πάντες γνωρίζουν ότι στην αγορά εργασίας με τεράστιαπροσφορά εργατικού δυναμικού και σχεδόν μηδενική ζήτηση ούτε Εθνική ΓενικήΣυλλογική Σύμβαση ισχύει ούτε κατώτερος μισθός ούτε καν ασφαλιστικά δικαιώματα.

Τότε γιατί η τόσοσθεναρή αντίδραση των κομμάτων να υπερασπιστούν την επιβίωση ενός πρακτικάνεκρού «συμβολαίου». Πιθανά για συμβολικούς και σίγουρα για ψηφοθηρικούς λόγους.Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν χιλιάδες υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου που μισθοδοτούνταιέμμεσα ή άμεσα από το δημόσιο και για την προστασία των οποίων οι βουλευτέςορθώνουν το ανάστημά των.

Έχει όμως νόημαμια τέτοια στάση; Δυστυχώς όχι. Ούτε νόημα ούτε προοπτική. Ανέφερα παραπάνω ότιη οικονομία, δεν τολμώ να χρησιμοποιήσω την σωστή λέξη – αγορά – επειδή στηνΕλλάδα έχει δαιμονοποιηθεί, θα βρει τοσημείο ισορροπίας, θα απορρίψει τα άκρα, θα ταλαντευτεί και στο τέλος θα βρειτο νέο της μέσο όρο. Θα περίμενε κανείς ατή η διαδικασία να έχει συμβείταχύτερα. Το παράξενο είναι ότι δεν συμβαίνει. Θα περίμενε κανείς η μείωση της αγοραστικήςδύναμης να επιφέρει, να επιβάλλει στην ουσία, αντίστοιχη μείωση τιμών, τουλάχιστονσε εγχώρια προϊόντα ή σε είδη ευρείας κατανάλωσης. Γιατί δεν συμβαίνει ή γιατίδεν συμβαίνει με την ταχύτητα ή στην κλίμακα που περιμέναμε;

Απαντήσεις σε αυτότο ερώτημα μπορούν να δοθούν πολλές . Η επιθετική άποψη λέει ότι η παραοικονομία είναι τόσο μεγάλη ώστε η μέχρισήμερα μείωση της αγοραστικής δύναμης στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας, καλύπτεταιμε ευκολία από τα εισοδήματα που αποκτώνται στην παραοικονομία. Η άλλη άποψηδιατείνεται ότι η Ελλάδα δεν έχει πραγματικό,ώριμο, ρεαλιστικό, αποτελεσματικό καταναλωτικό κίνημα. Μπορεί να ισχύουν και ταδύο και σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες να οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: Ηκρίση και οι μειώσεις μισθών δεν οδήγησαν σε πρακτικές μειώσεις τιμών.

Η συνεχιζόμενη όμωςταλάντωση και η αδυναμία εύρεσης ενός νέου μέσου όρου θα έχει συνέπειες. Αυτή η έστω και στιγμιαία παρουσία της σταάκρα, εάν συμβαίνει επί μακρόν μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε εκτροπές και καταρρεύσεις.Εάν οι βουλευτές – τουλάχιστον των κομμάτων της κυβερνητικής πλειοψηφίας –θέλουν πραγματικά να προσφέρουν, αντί να υπερασπίζονται σθεναρά συντεχνιακάσυμφέροντα ή ομάδες – δεξαμενές ψήφων, ας μπουν επικεφαλείς προσπαθειών πραγματικήςμείωσης του κόστους διαβίωσης. Είναι ίσως μια από τις λίγες εθνικές υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν και είναι μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθούν απέναντι στοςυ ψηφοφόρους τους για όσα έπρεπε να κάνουν και δεν έκαναν.

Μύθος περί απλότητος και απλοϊκότητος

2012-01-16T10:27:00.000+02:00

Έδωσε κάποτε εντολή ο βασιλιάς στοβασίλειο της Βόρειας Άνω Περαχώρας, η οποία εκτείνεται στις απέραντες εκτάσειςδυτικά της ανατολής, να γίνει απογραφή των υπηκόων του ώστε να ξέρει πόσους διοικεί.

Οικαγκελάριοι, οι υπουργοί οι γραμματείς και οι χορηγοί του βασιλείου συγκεντρώθηκαν ώστε ν’ αποφασίσουν πως θα μετρήσουν τουςυπηκόους. Οχτώ φεγγάρια συζητούσαν για τοπώς θα έπρεπε να συζητήσουν το θέμα ώστε να αποφασίσουν πως θα μετρηθούν καιπως θα μετρήσουν. Δεκάξι φεγγάρια συζητούσαν πότε θα ξεκινήσουν το μέτρημα κιάλλα τόσα από πού. Πέρασαν 48 φεγγάρια πριν αποφασίσουν ποιοι θα κάνουν τομέτρημα κι άλλα 12 να αντικαταστήσουν τους καταμετρητές που είχαν στο μεταξύπεθάνει.

Κάποιαστιγμή ξεκίνησαν. Ένας μετρούσε σταβόρεια άλλος στα νότια, τρίτος στα ανατολικά και τέταρτος στα ανατολικά, καιπέμπτος και έκτος επειδή εκεί είχε καλό κρασί και όμορφες γυναίκες. Κανείς δενμετρούσε στα δυτικά. Ο ένας καταμετρούσε όλους, ο δεύτερος δεν μετρούσε τους Γιώργηδεςκαι κάποιος άλλος όσους κατάγοντας από το βορρά. Ευτυχώς, ο τελευταίος ήταν στονότο. Πέρασαν χρόνια κι καταμέτρηση τελειωμό δεν είχε. Κόσμοςπέθαινε, άλλος γεννιόταν. Κάποιοι μετανάστευαν. Λίγοι επέστρεφαν ενώ ξένοιέρχονταν να μείνουν μόνιμα ή προσωρινά. Όταν ο βασιλιάς ζήτησε να μάθει τηνπρόοδο της καταμέτρησης, την πρώτη φορά του είπαν πως όλα πάνε καλά. Τη δεύτερηέφτιαξαν μιαν επιτροπή η οποία θα εξέταζε την πρόοδο της καταμέτρησης. Σήμερα υπάρχειεπιτροπή η οποία εξετάζει γιατί η ομάδα που συστήθηκε να αναζητήσει τους καταμετρητέςέχει 60 φεγγάρια να δώσει σημάδια ζωής.

…………..

Στο βασίλειο της Βόρειας ΆνωΠεραχώρας, η οποία εκτείνεται στις απέραντες εκτάσεις δυτικά της ανατολής,έχουν περάσει δεκάδες φεγγάρια, πόσα ακριβώς κανείς δεν θυμάται, από τότε πουκάποιος βασιλιάς έδωσε την εντολή της καταμέτρησης. Ποιος βασιλιάς, κανείς δεντο ξέρει. Ακαδημαϊκοί υποστηρίζουν ότι ίσως όλο το αραπάνω να αποτελεί μύθο ήκατάλοιπο παλαιών λαϊκών δοξασιών. Στο βασίλειο της Βόρειας Άνω Περαχώρας, ηοποία εκτείνεται στις απέραντες εκτάσεις δυτικά της ανατολής, το πλέον κοινόεπώνυμο είναι Καταμετρητής. Το βασίλειο της Βόρειας Άνω Περαχώρας, η οποίαεκτείνεται στις απέραντες εκτάσεις δυτικά της ανατολής, είναι απέραντο και τοκατοικούν αμέτρητοι άνθρωποι. Πόσοι, κανείς δεν γνωρίζει.

Το παραμύθι αυτό, πολύ κοντά σε πολλές πραγματικότητες, είναι εισαγωγή σε άλλους, σύγχρονους μύθους που θα αναλύσουμε στην πορεία. Καλή χρονιά .

Καλές Γιορτές

2011-12-23T11:07:00.003+02:00

Μη νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα. Έχεις τα πάντα, απλά κοίταξε γύρω σου

Οι δυσκολίες σφυρηλατούν τις σχέσειςσε υγιή, πιο ανθρώπινη βάση. Τοσυναίσθημα αντικαθιστά την συναλλαγή και η παρέα συντίθεται στο όνομα της αγάπης,του σεβασμού, της εκτίμησης αντί των κοινωνικών, εργασιακών ή άλλων συμβάσεων. Το κόστος του γιορτινού τραπεζιού δεν θα είναιπια το μέτρο σύγκρισης ανάμεσα στα φετινά, τα επόμενα και τα προηγούμενα Χριστούγεννα ή πρωτοχρονιά, αλλά η διαδικασίαπροετοιμασίας του, το γέλιο, το κέφι, οι από καρδιάς ευχές που θα κατατεθούν επ’αυτού.

Μην αφήσετε την κρίση να σας πάρειαπό κάτω. Κλείστε κατάμουτρα την πόρτα στη μιζέρια. Προγραμματίστε το δείπνο μαζίμε τους αγαπημένους σας. Σχεδιάστε το μενού γνωρίζοντας ότι το μόνο απαραίτητο κιαναντικατάστατο συστατικό είναι η αγάπη. Κάντε μικρές διορθώσεις, προσθήκες,βελτιώσεις ως την ώρα που θα πάτε για ψώνια. Μοιραστείτε τις αγορές. Καλύτερα,μοιραστείτε τα πάντα. Εξ άλλου αγάπη σημαίνει να μοιράζεσαι. Ύστερα, μαγειρέψτεόλοι μαζί. Κάντε τη κουζίνα ένα μεγάλο μίξερ που αναμειγνύει καρδιές καιπροσωπικότητες ώστε να βγάλει ένα ομοιογενές σύνολο που όσοι ξέρουν τοαποκαλούν «παρέα». Πραγματική παρέα. Κάντε λάθη, διορθώστε τα, γελάστε,τραγουδήστε κι ας μην ξέρετε να τραγουδάτε καλά. Ειδικά τότε. Ετοιμάστε τοτραπέζι μαζί και στο τέλος καθίστε όλοι μαζί στο τραπέζι. Για ώρα πολλή. Ηπαρέα γύρω από ένα τραπέζι είναι ίσως αυτό που συνέβαλε περισσότερο απόοτιδήποτε άλλο στη μετατροπή του ανθρώπου από ανθρωποπίθηκο σε έλλογο ον.Γελάστε, τραγουδήστε, μιλήστε, χορέψτε έστω κι αν δεν ξέρετε. Ειδικά τότε. Δενείναι γιορτές η «έξοδος», οι μεγάλες απρόσωπες συγκεντρώσεις, η αμυντική –ατομική διασκέδαση. Θα το καταλάβετε καλύτερα όταν στις αρχές του νέου χρόνουκάνετε τον απολογισμό σας.

Καλές γιορτές σε όλους σας.

Γιώργος Χατζημιχάλης: "Ο ζωγράφος Α.Κ. Ένα μυθιστόρημα"

2011-12-19T00:16:00.001+02:00

Όποιος ανεβαίνει τα νοτιοανατολικάσκαλιά και φτάνει στο περιστύλιο του Ωδείου των Αθηνών, προερχόμενος από τηνΒασιλέως Γεωργίου, έρχεται αντιμέτωπος με την πνιγηρή οσμή της αμμωνίας απόανθρώπινα ούρα. Κλιμακοστάσια που οδηγούν σε κλειστές πόρτες έχουν μετατραπείσε δημόσια ουρητήρια κι αυτό μερικές εκατοντάδες μέτρα από το διοικητικό κέντροτης Ελληνικής Δημοκρατίας και ανάμεσα σε σημαντικά μουσεία της πρωτεύουσας καιπρεσβευτικές κατοικίες. Η εικόνα της εγκατάλειψης τόσο του κτιρίου όσο και τουπεριβάλλοντα χώρου, ξενίζει και απωθεί τον επισκέπτη. Διασχίσαμε βιαστικά καιμε αρνητικά σχόλια τα λίγα μέτρα ως την δυτική είσοδο που οδηγεί στο Εθνικό ΜουσείοΣύγχρονης Τέχνης το οποίο προσωρινά φιλοξενείται στα υπόγεια του Ωδείου. Στόχοςμας, η έκθεση του Γιώργου Χατζημιχάλη «Ο ζωγράφος Α.Κ.. Ένα μυθιστόρημα».

….

«Μπορείς να ζωγραφίσεις τη νύχτα; Το απόλυτο σκοτάδι;»

Μπορείς. Ο Χατζημιχάλης το έκανε.Με μια μεγάλη σειρά μικρού κυρίως αλλά και μεσαίου μεγέθους έργα, ταξιδεύει τονθεατή στη ζωή ενός φανταστικού ζωγράφου. Το σκοτάδι στην αρχή που σκίζεταιπροσωρινά από εφήμερες αναλαμπές ή μικρές θνησιγενείς χαραμάδες. Μάτια, πρόσωπαή υποψίες προσώπων, νυχτερινός ουρανός κι η ευθεία γραμμή του φωτός ενός φάρου.Η ζωή ανάκατη με τον θάνατο ή μάλλον η ζωή ανάκατη με τη λατρεία του θανάτουπου συναντά κανείς στους σκοτεινούς ποιητές. Κι ύστερα η γυναίκα. Η γυναίκα πουφέρνει γνώση και φως, κι έρωτα και ζωή, και χρώματα και ημέρα και έρωτα, έρωτα,έρωτα και φθορά, αρρώστια, απώλεια, και πόνο συνεχή και θάνατο. Όχι το θάνατοτου ποιητή, όχι το θάνατο της νεότητας αλλά το θάνατο που είναι συνυφασμένος μετην τραγωδία της απώλειας που φέρνει ξανά το σκοτάδι χωρίς φως, χωρίςχαραμάδες, χωρίς ελπίδα. Μόνο σκιές, χρώματα που σβήνουν σε τόνους του γκρι.Τέλος, σε μιαν έκρηξη δημιουργικότητας, η τρέλα. Μια τρέλα που επικεντρώνει στηλεπτομέρεια, την ανούσια αναπαράσταση που δεν κουβαλά κανένα νόημα, δεναντικατοπτρίζει καμιά ιδέα δεν αναπαριστά τίποτα, δεν εκφράζει κανένα παρά μόνοτο δημιουργό της. Απίστευτες οπτικές γωνίες και αποτυπώσεις της πλέοναπροσδόκητης λεπτομέρειας : το μωσαϊκό,η τάπα στο νιπτήρα, το καρφί στο παράθυρο, η χαρακιά της πόρτας στο παρκέ, τοπαρκέ το ίδιο, η μούχλα στη γωνία, το πόμολο, ο σύρτης, ξανά το μωσαϊκό, ξανάτο μωσαϊκό. Απίστευτα ρεαλιστικές εικόνες.

«Σε καμιά περίπτωση όμως δεν παύουν να είναι και να δείχνουν ζωγραφιές.Δεν μπορείς να τις μπερδέψεις, δεν σου λένε ψέματα, είναι πίνακες ζωγραφικής»

…..

Ο Γιώργος Χατζημιχάλης είναι μιαιδιοφυία. Μην χάσετε αυτή την έκθεση.

Οι εξαιρετικές ζωγραφιές της Άννας Μιχαηλίδου. Updated

2011-12-18T03:24:00.000+02:00

Δεν ήθελα να τηχάσω. Ήταν η τελευταία μέρα της έκθεσης και προσπάθησα να στριμώξω τα ραντεβούμου έτσι ώστε να τα καταφέρω. Βέβαια, είχα δει τις δουλειές της στο διαδίκτυοαλλά η αίσθηση που δίνει το έργο της όταν το παρατηρείς από κοντά είναιαναντικατάστατη. Άλλωστε της το είχα υποσχεθεί και για έναν ανεξήγητο λόγο δενήθελα να αθετήσω την υπόσχεσή που έδωσα σεμια Κυρία που δεν γνωρίζω καν, παρά μόνο μέσα από μερικά μέιλ που ανταλλάξαμεκαι – κυρίως – μέσα από τα σπουδαία έργα της.

Όπως πρόδιδαν ταπεριπολικά που κινούνταν με ταχύτητα προς κάθε κατεύθυνση και τις σειρήνες να ουρλιάζουν, καθώς και ηπαρουσία τροχονόμων σε κάθε διασταύρωση, είχαμε ένταση στο κέντρο. Προσπάθησανα κρατήσω το άγχος και την περιρρέουσα ένταση μακριά από το μυαλό και τηδιάθεσή μου. Πλησιάζαμε στο Νούμερο 42 της Βασιλέως Κωνσταντίνου και μόνο η θέααπό τη τζαμαρία της Γκαλερί Art Zone42, μας έκοψε την ανάσα. Τα εκπληκτικής καθαρότητας χρώματα των καμβάδων της ΆνναςΜιχαηλίδου μας καθήλωσαν για δευτερόλεπτα.

Αναρωτήθηκαπολλές φορές τι είναι αυτό που μου αρέσει πραγματικά στη ζωγραφική της. Πολλάκαι όλα. Σήμερα θα σταθώ σε ένα έργο της και θα προσπαθήσω να σας δείξω τιβλέπω σ’ αυτό κι ίσως τελικά δούμε το ίδιο ή εσείς δείτε κάτι άλλο.

Who put the fat in the fire???

by Anna Michailidou

Η πρώτη μουαντίδραση ήταν μια εσωτερική ανάγκη να κινηθώ και να τραβήξω το μωρό μέσα απότο ναρκοπέδιο. Αυτό οφείλεται τόσο στον ρεαλισμό της απεικόνισης όσο και στηνενστικτώδη τάση κάθε είδους – εν προκειμένω, του ανθρώπινου – να προστατεύσειτα μικρά του, να υπερασπιστεί τη συνέχεια της ύπαρξής του. Ποια συνέχεια όμως,και πως αυτή διασφαλίζεται; Πως μπορείς να αφήσεις ένα παιδί να κινηθεί μέσα σεέναν κόσμο που κρύβει κυρίως παγίδες; Δεν είναι τίποτα φανταστικό σε αυτή τηνεικόνα. Δεν υπονοεί κανείς τίποτα. Όλα φωνάζουν, όλα καταδεικνύουν. Το πινέλοδεν αφαιρεί αλλά τονίζει, η εικόνα δεν παραπέμπει σε μια πραγματικότητα πουανήκει στον καλλιτέχνη ή σε μερικούς μυημένους, ΕΙΝΑΙ η πραγματικότητα. Πωςμπορείς να αγνοήσεις το φόρεμα που πάτησε αδέξια στην κίνησή της προς τοαγριολούλουδο η παιδούλα; Πως μπορείς να μην δεις το εντελώς αθώο και μεδιάθεση παιχνιδιού βλέμμα που απαντά στη ΔΙΚΗ ΣΟΥ σιωπηλή κραυγή αγωνίας ή της πανικόβλητηςμητέρας που δεν ξέρει τι να κάνει; Δενμπορείς γιατί το κοριτσάκι είναι το κέντρο του πίνακα αλλά βρίσκεται και στοκέντρο της καταιγίδας συναισθημάτων που σε κυριεύει για δευτερόλεπτα, ότανβλέπεις τον πίνακα. Όπως δεν μπορείς επίσης να τραβήξεις το βλέμμα σου από το γκρίζοπεδίο που παραπέμπει σε λιβάδι με αγριολούλουδα αλλά στην πραγματικότητα κρύβειτο θάνατο σε κάθε γωνιά, σε κάθε κατεύθυνση. Δεν έχει να κάνει με το δρόμο που θα διαλέξει το μωρό, δεν υπάρχει μονοπάτι που οδηγεί στο θάνατο και άλλο στη σωτηρία. Δεν υπάρχει προκαθορισμένο καλό ή κακό. Ο θάνατος και η ζωή υπάρχουν μαζί και υπάρχουν παντού. Η ζωή αγκαλιά με το θάνατο, οικληρονόμοι του ανθρώπινου είδους ανυπεράσπιστοι κόντρα στην πραγματικότητα.
Σετι κόσμο φέραμε τα παιδιά μας να ζήσουν; Τι κόσμο τους αφήνουμε; Τι κόσμο φτιάξαμε γι’ αυτά; Τι προστασία μπορεί να προσφέρει το χαρούμενοφόρεμα, το κοκαλάκι στα μαλλιά; Πόσο το προφυλάσσει και τι του προσφέρει ηκαταφανώς επαρκής ποσότητα τροφής μπροστά στην ίδια τη ζωή; Τι θα συμβεί ότανμπροστά του ή στο χέρι του δεν θα βρίσκεται το χρωματιστό λουλούδι αλλά ηγκρίζα περόνη της νάρκης;

Η ΆνναΜιχαηλίδου δεν ζωγραφίζει. Γράφει σενάρια και σκηνοθετεί παραστάσεις. Κάθεπίνακάς της είναι μια παράσταση και μια ιστορία. Η αφήγησή της είναι ρεαλιστικήκαι ταυτόχρονα απόκοσμη. Οι φιγούρες της, απόλυτα πραγματικές, αιωρούνται σεένα εκθαμβωτικό φόντο που και αναδεικνύει το θέμα αλλά και το αγκαλιάζεικερδίζοντας την προσοχή του θεατή. ΗΆννα περιγράφει τις πιο σκοτεινές ιστορίες αφού τις λούσει με ένα απίστευτοφως. Σαν να βγάζει τους εφιάλτες της στο φως της ημέρας με σκοπό να τους ξορκίσει.Σαν να περιγράφει στιγμές έντασης με τη φυσικότητα ενός πολύπειρου τυχοδιώκτηπου μπορεί να αποστασιοποιείται από την ίδια του την περιπέτεια.

Warbirds

About World Poverty

Η ατομική της έκθεση τελείωσε σήμερα. Δυστυχώς για όσους δεν πρόλαβαν να τη δουν και για μένα που δεν είχα την ευχέρεια να θαυμάσω τη δουλειά της για περισσότερο χρόνο. Κάτι όμως μου λέει ότι στο μέλλον θα ακούμε συχνά γι' αυτήν και θα βλέπουμε συχνότερα πράματα δικά της.

Πέντε καθημερινές στιγμές της εθνικής μας Φούσκας

2011-12-10T01:44:00.001+02:00

Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία, αναλογιζόμενη την κρισιμότητα
των στιγμών, τίθεται επικεφαλής της
Μεγάλης Εθνικής Πορείας Προς Το Μέλλον.

Στιγμή Πρώτη

Ευρύτερος Δημόσιος Τομέας. Τρείς κουστουμάτοι καιγραβατωμένοι τύποι ρεμπελεύουν από γραφείο σε γραφείο στον δεύτερο όροφο της υπηρεσίας.Στο ισόγειο έρχεται ο λαός για συναλλαγές, στον 1^ο το υπαλληλικόπροσωπικό και στον 2^ο κατοικοεδρεύουν τα στελέχη. «Ποιοι είναι αυτοί;»ρωτώ τον φίλο μου, καθώς με παραξενεύει το ντύσιμο και η μεγάλη οικειότητά τουςμε το – έστω ανώτερο - προσωπικό που δενσυνάδουν με τη συμπεριφορά χασομέρη. «Αααα, αυτοί; Αυτοί είναι ψυγεία» απαντάμε φυσικότητα ο φίλος. Δεν διακρίνω καμιά ομοιότητα ούτε με δίπορτα ούτε με τααμερικάνικα τύπου ντουλάπας, δεν είναι άσπροι, δεν έχουν γωνίες και από πίσωδεν διακρίνω μοτέρ οπότε γυρίζω με το βλέμμαόλο απορία στο φίλο μου. Μου ανταποδίδει την απορία στο βλέμμα κι ότανσυνειδητοποιεί την άγνοιά μου, μου λέει: «Ψυγεία; Όταν αλλάζει η κυβέρνηση ή ουπουργός ή ο διοικητής της υπηρεσίας, ο καινούριος διώχνει τους παλιούςδιευθυντές και βάζει δικούς του. Ο παλιός κρατά τον βαθμό μαζί με τα λεφτά αλλάχωρίς αντικείμενο, μπαίνει δηλαδή στο ψυγείο μέχρι να ξανάρθουν οι δικοί τουστα πράγματα. Μέχρι τότε κοπροσκυλιάζει στους διαδρόμους και στα γραφεία, ανέρθει στην υπηρεσία. Τώρα έχουμε τρείς. Έχουμε φτάσει μέχρι και πέντε ψυγεία." Παγοκολώνα εγώ...

Στιγμή Δεύτερη.

Να ενισχύσω, λέει, τις ελληνικές επιχειρήσεις. Πολύ καλά, να το κάνω. Το μεσημέρι, εξ ανάγκης τσίμπησα σε αμερικάνικο εστιατόριο. Πολύ φαγητό,μέτρια προς κακή ποιότητα, άριστη εξυπηρέτηση, τσιμπημένες τιμές. Δυό πιάτα με δυό αναψυκτικά, 35 €. Το βράδυ σε συνοικιακή μπιραρία, η καλύτερη της Αθήνας γιαορισμένους, ελληνικό μαγαζί. Σαλάτα, ποικιλία μεζεδάκια, 4 μπίρες, άριστηεξυπηρέτηση, μέτρια ποιότητα, 46 €. Ο Αμερικάνος με απόδειξη, από τον Έλληναέπρεπε να τη ζητήσουμε και να υποστούμε και την υποτιμητική του γκριμάτσα. Ναπάει να απαυτωθεί κι αυτός και το μαγαζί του και όλη η εκστρατεία μας για στήριξητου έλληνα μικρομεσαίου. Βαρέθηκα να παριστάνω τον μεγαλομαλάκα για να ζήσει σεβάρος μου ο μικρομεσαίος.

Στιγμή τρίτη.

Χειριστής εκσκαφέα. Ευρύτερο Δημόσιο. Μηνιαία αντιμισθία,περί τα 1.500 ευρά με κάτι επιδοματάκια. Κοντά 2.500 με ΤΟ επίδομα. Επίδομαπαραγωγικών ωρών! Όσο δουλεύει ο εκσκαφέας, γράφει ο ταχογράφος, πληρώνεταιεξτρά ο χειριστής. Όταν ΚΑΘΕΤΑΙ ο χειριστής, παίρνει ΜΟΝΟ τα 1.500. Και μην πει κανείς ότι μπορεί να μη σκάβει αλλά απλά μετακινείται από εργοτάξιοσε εργοτάξιο., διότι για κάθε χιλιόμετρο κίνησης εκτός εργοταξίου παίρνειεπίδομα και μάλιστα μεγαλύτερο όταν κινείται σε χωματόδρομο και μικρότερο σεάσφαλτο. Νοικοκυρεμένα…

Στιγμή τέταρτη.

Θέλεις να βάλεις ένα πυροσβεστήρα οροφής σε δωμάτιοκαυστήρα. Σου λέει ο «όλα-τα-ξέρω-και-είμαι-ο-γαμάτος» υδραυλικοκαυστηρατζής. "Κοίτα, μια κατοστάρα τομηχάνημα, συν τα εργατικά, συν ο φιπιάς, 150 με διακόσια." Large ρε φίλε.Και πάς στον …πυροσβεστηρά και πληρώνεις 70 σύνολο και με την απόδειξη και μετην εγγύηση. Ύστερα πάς στον καθρέφτη και κοιτάς με προσοχή να δεις αν γράφειπουθενά στο μούτρο σου «είμαι μαλάκας» κα δεν τόχεις μέχρι σήμερα προσέξει.

Στιγμή Πέμπτη.

Ο ίκας έκανε απογραφή συνταξιούχων να δει τι, γιατί και πόσοπλερώνει τους γερόντους. Δεν ζήτησε όμως από κανένα να καταθέσει ρε παιδάκι μου και το εκκαθαριστικό της εφορίαςμαζί, αφού εκείνο το ρημάδι το ΕΚΑΣ, καταβάλλεται με εισοδηματικά κριτήρια. Κιέρχεται ο Νοέμβρης και πάει ο ογδοντάχρονος να πάρει λεφτά από το λογαριασμόγια να πληρώσει και τη ΔΕΗ μαζί με το «χαράτσι» που το λένε στον Αλφα το πρωί,να δώσει και τα κοινόχρηστα γιατί είπαν να βάλουν πετρέλαιο για ταΧριστούγεννα, να πάνε και στο Lidl για ψώνια «με την κυρία». Ακόμα απορώ πως το γλίτωσε τοεγκεφαλικό μετ’ εμφράγματος. Από 739 ολόκληρα ευρά σύνταξη γήρατος, του έβαλαν502. Διακόσια τριάντα εφτά ευρά μείον. Κομμένα. «Κάνε ένσταση μέχρι 31/12, καιως το Μάιο του ΄12 θα τα πάρεις αναδρομικά» λέει ο υπάλληλος χωρίς νααντιλαμβάνεται το κωμικοτραγικό της δήλωσής του: «Ζήσε μαύρε μου να φαςτριφύλλι τον Μάη». Αφού ρε ρεμπεσκέ το έκανες επίτηδες για να παρουσιάσειςλογιστικά μικρότερο έλλειμμα, σε βάρος του πλέον ανήμπορου. Το έκανες γιατί ΔΕΝΕΙΝΑΙ χρωστούμενα, δεν φαίνονται πουθενά, είναι καθαρό λογιστικό κέρδος. Ελπίζειςρε ρεμάλι να χρεωθεί άλλος «αρμόδιος» την πληρωμή άρα και τη λογιστική δαπάνη ήελπίζεις ότι θα βρέξει λεφτά και κανείς δεν θα καταλάβει την πουστίτσα σου. Γιαυτό είχε δίκιο η σύζυγος του ογδοντάχρονου που φώναζε: «Τους πούστηδες! Από τοερείπιο βρήκαν να κόψουν τα σύνταξη που να τα φάνε σε γιατρούς και νεκροθάφτες!».

Ο Γόρδιος Δεσμός της Ευρώπης

2011-11-29T10:54:00.001+02:00

Για να δούμε λοιπόν, τι έχουμε…

Αν είχαμε μετρητά και τα ρίχναμε στην αγορά δεν θα είχαμε κρίση.Θα κόβαμε χρήμα, οι «αγορές» θα ενθυλάκωναν το 20% πριν ακόμα εκτυπωθεί και τοτελευταίο χαρτονόμισμα, σοβαρή ποσότητα θα έφτανε ως τον τελευταίο μικροπωλητήκαι όλοι θα ήταν ικανοποιημένοι. Θα δημιουργούσαμε βέβαια αυτό που λένε «πληθωρισμό».Πληθωρισμός είναι αυτό το πράγμα που ξημερώνεις με το γάλα να έχει 1 ευρώ κι ανδεν το πιείς, το βράδυ μπορεί να το πουλήσεις 1,20. Τον πληθωρισμό τον γεννάει κυρίως η γελοίαεφεύρεση του καπιταλισμού ότι το χρήμα μπορεί να γεννάει χρήμα χωρίς τηνπαρεμβολή παραγωγής προϊόντων. Ας είναι. Επανερχόμαστε λοιπόν στο αρχικό:κόβουμε χρήμα, καλύπτουμε τα προβλήματα - προσοχή! δεν τα λύνουμε – και σπρώχνουμε τονκαιρό αφήνοντας στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας τα δύσκολα της αντιμετώπισηςτης κρίσης. Είναι δυνατό να κόψεις χρήμα και ταυτόχρονα να ελέγξεις τα επίπεδατου πληθωρισμού μόνο αν έχεις ένα κέντρο λήψης αποφάσεων που αφορούν ταδημοσιονομικά. Αυτό είναι που λένε «ενιαία διακυβέρνηση». Οι εχθροί της ενιαίαςδιακυβέρνησης σείουν τη σημαία της εθνικής κυριαρχίας και προβάλουν ως αντίπαλομοντέλο στην καλύτερη περίπτωση αυτό της πόλης – κράτος και στην χειρότερη τομοντέλο των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ όπου η συνιστώσα Τσίπρας καυγαδίζει με τησυνιστώσα Λαφαζάνης ενώ η συνιστώσα Παπαδημούλης προσπαθεί να κάνει το διαιτητήκι η συνιστώσα Μαρία καθαρίζει φρέσκα φασολάκια στη δροσερήν αυλόπορτα.

Κάποιοι λένε ότι δεν αρκεί η ενιαία διακυβέρνηση και ούτεαυτή πάει πακέτο με την κοπή χρήματος. Αυτοί οι κάποιοι με τη σειρά τους λένεότι οι απόψεις και οι πρακτικές των «περιστεριών» - έτσι αποκαλούν τους οικονομολόγουςπου είναι εύκολοι στο κόψιμο χρήματος και στον χαλαρό πληθωρισμό – κρύβουν τοπρόβλημα κάτω από το χαλί ενώ οι δικές τους – «γεράκια» τους αποκαλούν οι άλλοι- λύνουν το πρόβλημα αλλά προϋποθέτουν μια μικρή περίοδο βαθειάς ύφεσης και μια πολύ μεγάλη περίοδο σκληρής λιτότητας.

Εγώ λέω ότι η όποια λύση δοθεί θα περιέχει κάτι και από τις δύο«σχολές». Θα περιέχει δηλαδή ενιαία διακυβέρνηση – στην οποία συμφωνούν όλοι - ανκαι δεν έχω ρωτήσει την άποψη του κ. Καζάκη τελευταία – ελεγχόμενη έκδοσητραπεζογραμματίων αλλά και θεσμικές δεσμεύσεις για τα χρέη, τον πληθωρισμό καιτη λιτότητα. Τι σημαίνει αυτό το «θεσμικές δεσμεύσεις»; Κάποιοι λένε ότι πρέπει να μπει στο σύνταγματου κάθε κράτους η απαγόρευση της συσσώρευσης χρέους. Κατά κάποιο τρόπο δηλαδήμια κυβέρνηση να παρεμποδίζεται να δημιουργεί χρέος για να εξυπηρετήσει μηπαραγωγικές ανάγκες. Αυτό δεν ξέρω γιατί κάποιοι το βλέπουν σαν κακό. Οι μόνοιοι οποίοι βλάπτονται σίγουρα είναι οι πολιτικοί παλαιάς κοπής καθώς χάνουν την κύριαπηγή χρηματοδότησης του πελατειακού τους συστήματος: τα κρατικά δάνεια. Όμως κανείςδεν μπορεί να «επιβάλει» συνταγματικές αλλαγές σε κρατικές οντότητες σταπλαίσια μιας χαλαρής ακόμα ένωσης ανεξάρτητων κρατών ούτε μπορεί κανείς να προχωρήσεισε ομοσπονδιακές λύσεις στην Ευρώπη από τη μια μέρα στην άλλη. Μπορεί συζήτηση να άνοιξε αλλά η κρίση δεν μπορεί ναπεριμένει τα αποτελέσματα της συζήτησης. Η εύκολη συμβιβαστική λύση είναι ηεθελοντική ένταξη μιας διάταξης για τα ελλείμματα στα εθνικά συντάγματα. Ηύπαρξη όμως μιας τέτοιας διάταξης θα δημιουργεί ντεφάκτο μια ομάδα χωρών μέσαστην ευρωζώνη η οποία θα μπορεί να κινηθεί με διαφορετική ταχύτητα από τις άλλες.Από τη στιγμή και μόνο που υπάρχει μια τέτοια ομάδα, θα αρχίσει να λειτουργείσαν τέτοια και θα δημιουργεί τετελεσμένα. Επειδή εκ των πραγμάτων, μια τέτοιαομάδα θα μπορεί ευκολότερα να αντιμετωπίσει καπιταλιστικές επιθέσεις, θαγίνεται θελκτική η εικόνα της και για τις υπόλοιπες που επίσης θα επιδιώξουντην ένταξη ανάλογων διατάξεων στο Σύνταγμα που οδηγούν και σε αναγκαστικέςαλλαγές στον οικονομικό τους σχεδιασμό.

Συνοψίζοντας, η ενιαία δημοσιονομική διακυβέρνηση θα πρέπεινα θεωρείται ως δεδομένη όπως ως δεδομένη θα πρέπει να θεωρείται αργά η γρήγοραη θέσπιση σε συνταγματικό επίπεδο δημοσιονομικών κανόνων που θα αποτρέπουν τη δημιουργίαελλειμμάτων. Αυτό το οποίο είναι αντικείμενοδιαπραγματεύσεων αυτή τη στιγμή είναι η μορφή που θα έχει η ενιαίαδιακυβέρνηση. Αν δηλαδή αυτή θα ασκείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και θαελέγχεται από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – με ταυτόχρονη ενίσχυση του ρόλου καιτων δύο ή θα βρεθεί ένα μικτό σύστημα το οποίο θα δίνει αρμοδιότητες και σεκάποιο διευθυντήριο.

Η συζήτηση είναι ανοικτή, προβλέπεται ενδιαφέρουσα και δενθα τελειώσει σύντομα. Πάντως, ILove Europe

Pellet: θα το κάψουμε πριν καν το υιοθετήσουμε;

2011-11-18T12:43:00.001+02:00

Η είδηση

Έλλειψηπαρατηρείται τελευταία σε καυστήρες βιομάζας. Όσοι επιθυμούν να αντικαταστήσουντο πετρέλαιο θα πρέπει να περιμένουν έως και 2 μήνες, καθώς η αγορά φάνηκε ανέτοιμηνα αντιμετωπίσει την υπερβολική ζήτηση καυστήρων βιομάζας.

Η εικόνα

Για πολλοστήφορά η ελληνική δημόσια διοίκηση και η ελληνική πολιτεία θα αναγκαστεί νατρέχει πίσω από τα γεγονότα και, κατά την προσφιλή της τακτική, θα νομοθετήσειπροσπαθώντας εκ των υστέρων να διορθώσει όσα κακά η ίδια προκαλεί με τηνολιγωρία, την αναβλητικότητα, την έλλειψη προνοητικότητας και κοινού νοός.

Δεν χρειαζότανυπερφυσικές δυνάμεις ώστε κάποιος να καταλάβει εδώ και δυό χρόνια, ότι από τη στιγμήπου εκφράστηκαν οι πρώτες σκέψεις για εξίσωση των τιμών ανάμεσα στο πετρέλαιοκίνησης και καύσης η αγορά εναλλακτικών καυσίμων θα εκραγεί. Όμως ηπραγματικότητα δείχνει ότι κανείς δεν είναι ή δεν θέλησε να είναι έτοιμος.

Η αγοράκατακλύζεται από καυστήρες ή σόμπες πέλλετ που εισάγονται από όλα τα μέρη τουκόσμου ή κατασκευάζονται σε οποιαδήποτε βιοτεχνία στην Ελλάδα, χωρίς η πολιτείανα έχει θεσπίσει προδιαγραφές ή να έχει υιοθετήσει και επιβάλλει τις ισχύουσεςευρωπαϊκές. Κατασκευές χωρίς κανένα επίπεδο ασφάλειας στη χρήση σε κλειστόχώρο, χωρίς καμιά προστασία από εκπομπές αιθάλης ή καπνού, χωρίς καμιά πρόβλεψηγια διαχείριση η περιορισμό στην παραγωγή στάχτης, χωρίς καμιά εγγύησηαποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας κυκλοφορούν κατά δεκάδες σε τιμές πολλέςφορές πολλαπλάσιες της αξίας τους και ο καταναλωτής γίνεται για μια ακόμα φοράβορά στα δόντια των κερδοσκόπων ενώ η πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα.

Τι θα συμβείόταν τα επίπεδα αιωρούμενων σωματιδίων, καπνού, αιθάλης και άλλων αέριων ρύπων χτυπήσουνκόκκινο; Τι δικαιολογίες θα βρεθούν όταν διαβάσουμε για την πρώτη, δεύτερη, τρίτηπυρκαγιά που προκλήθηκε από κακή χρήση ή κακή λειτουργία καυστήρωνβιομάζας; Σχεδόν γνωρίζω την απάντηση:επειδή θα έχει παγιωθεί μια κατάσταση και μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα, πάλιεκ των υστέρων το κράτος θα κατασκευάζει εγκυκλίους «μπαλώματα» καινομοθετήματα – εκτρώματα που στην ουσία δεν θα λύνουν το ή τα προβλήματα αλλάθα δίνουν μια αίσθηση νομιμοφάνειας και θα προσφέρουν την ευκαιρία σε αρπακτικάτης δημόσιας διοίκησης να αυξήσουν το μεροκάματο με εξτρά δωράκια ώστε ναγνωμοδοτήσουν θετικά ή να αποκρύψουν πορίσματα ελέγχων.

Κι όμως είναιτόσο απλό. Είναι τόσο απλό να θεσπισθούν προδιαγραφές για κάθε τύπο καυστήραβιομάζας. Είναι τόσο απλό να ενσωματωθούν οι ευρωπαϊκές νόρμες στην παραγωγήπέλλετ. Είναι τόσο απλό να καθορισθούν όρια εκπομπών ανά ρύπο, διαστήματασυντήρησης, τρόποι διάθεσης των στερεών υπολειμμάτων, όροι τήρησης βιβλίουσυντήρησης. Είναι τόσο απλό να ορισθούν όροι αποθήκευσης της βιομάζας. Όλα τα παραπάνωείναι αυτονόητα, όλοι το γνωρίζουν. Όλοι, εκτός από αυτούς που θα έπρεπε.

Απέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου;

2011-11-11T14:20:00.001+02:00

Μετά από λίγο περισσότερο από δύο χρόνια στην εξουσία και δύο ανασχηματισμούς,ο Γιώργος Παπανδρέου αναγκάστηκε σε παραίτηση παραδίδοντας την εξουσία με μιαπρωτόγνωρη διαδικασία. Τις τελευταίες ημέρες γράφτηκαν χιλιόμετρα κειμένου σε μια προσπάθεια να δειχτεί το μέγεθος της αποτυχίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.Πόσο όμως είναι έτσι τα πράγματα; Απέτυχαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου; Δενυπάρχει μονοσήμαντη απάντηση σε αυτό και η ιστορική ζυγαριά δεν απέχει ικανήαπόσταση ώστε να μπορέσει να καταγράψει αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά, κάποιαπράγματα μπορούν να ειπωθούν.

Αν εξαιρέσουμε την πρώτη κυβέρνηση, καμιά από τα επόμενες δεν είχαν τηνσφραγίδα είχαν όμως τα χαρακτηριστικά «Παπανδρέου». Η σφραγίδα εκφράστηκε με τα πρόσωπα πουεπέλεξε ο κ. Γ. Παπανδρέου (Γερουλάνος, Δρούτσας, Μπιρμπίλη κ.ά) ενώ ταχαρακτηριστικά, με την προσπάθεια του τότε πρωθυπουργού να τηρήσει τις εσωκομματικέςισορροπίες επιλέγοντας πρόσωπα από όλες τις τάσεις, ρεύματα, παρέες του – ούτωςή άλλως πολυσυλλεκτικού – ΠΑΣΟΚ. Ηαλήθεια είναι ότι στα δύο αυτά χρόνια παρήχθη σημαντικό έργο συγκριτικά μεαντίστοιχα χρονικά διαστήματα άλλων κυβερνήσεων. Το κακό για τον κύριοΠαπανδρέου είναι ότι η σύγκριση δεν γίνεται στη βάση του τι έκαναν άλλοι αλλάστο τι έπρεπε ο ίδιος να έχει κάνει και, δυστυχώς, δεν έκανε. Δυστυχώς για τηχώρα.

Επί δύο χρόνια παρέμειναν στην κυβέρνηση πρόσωπα που δεν είχαν ποτέαποφασίσει ποια πολιτική πρέπει να ακολουθήσουν και ενέπλεκαν τη χώρα σεπεριπέτειες με παλινωδίες, απραξίες, αστοχίες. Πρόσωπα φαιδρά, παράταιρα,καρικατούρες πολιτικών. Ψάρια που περπατούσαν με καμάρι και ύφος στην ξηρά,πραγματικά ζωντανά απολιθώματα. Ο πρωθυπουργός έμοιαζε τραγικά απών ή να μηνείναι σε θέση να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Ειδικά μετά την 21^ηΙουνίου με ελάχιστες εξαιρέσεις οι υπουργοί μάλλον είχαν μεταναστεύσει ομαδικάαφήνοντας τη χώρα ακυβέρνητη και ανοίγοντας ένα καινούριο κεφάλαιο στο μεγάλο βιβλίομε τον τίτλο «Αναξιοπιστία» που ακολουθεί το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια.Ακριβώς αυτή η τελευταία πρακτική άνοιξε το δρόμο στα γεγονότα που οδήγησαν στιςσημερινές εξελίξεις. Κι όμως, το έργο της κυβέρνησης παρέμενε σημαντικόσυγκρινόμενο πάντα με το – ούτως ή άλλως αμαρτωλό – παρελθόν.

Τον τελευταίο καιρό, εμφανίστηκε ένα παπανδρεϊκό χαρακτηριστικό στονπρωθυπουργό που έμοιαζε μέχρι τότε να μην το έχει: άρχισε να συγκεντρώνει γύρω του και νασυνεργάζεται με τους εντελώς λάθος ανθρώπους. Η εμμονή του στην ανάδειξη του κ.Ρέππα ως προνομιακού του συνομιλητή είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα. Άρχισε ταυτόχρονα να απομακρύνει από δίπλα του άξιους ανθρώπουςγια τους οποίους υπήρχε η υποψία ότι θα μπορούσαν στο μέλλον να αποκτήσουν δύναμηικανή ώστε να τον αμφισβητήσουν. Όλα τα παραπάνω είναι σημάδια φθοράς.

Άποψή μου είναι ότι η απόφαση του πρωθυπουργού για διεξαγωγήδημοψηφίσματος δεν ήταν λάθος. Ο τρόπος όμως που χειρίστηκε ένα τέτοιο θέμα δενείχε ούτε ίχνος από την τεράστια διπλωματική του εμπειρία στο υπουργείοεξωτερικών ενώ έχει όλα τα χαρακτηριστικά των βυζαντινισμών και της ίντριγκαςτου κομματικού ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να σταθεί λογικά, δενταιριάζει στον ορθολογισμό μου και γι’ αυτό δεν το εξηγώ αν και έχω μια σειράαπό θεωρίες. Σημασία έχει ότι από εκείνο το σημείο και μετά, ο Γεώργιος Α.Παπανδρέου δεν έχασε απλά την μπάλα – κατά την έκφραση – έμοιαζε να είναι εκτόςγηπέδου. Όλοι οι χειρισμοί του ήταν παιδαριώδεις.

Σήμερα, μετά από μια δύσκολη διαδικασία και μετά από μια διετία δράσεωναλλά και παλινωδιών, κινήσεων αλλά και εκνευριστικής απραξίας βρισκόμαστε πολύκοντά σε μιαν άτακτη χρεωκοπία. Σήμερα, εκλήθη ένας άνθρωπος που στο παρελθόν,μαζί με μια σειρά άλλων, επέτυχε την αποφυγή της χρεωκοπίας. Έχει ελάχιστοχρόνο μπροστά του και περιορισμένες δυνατότητες δράσης. Ελπίζουμε όμως ότι θαπαραδώσει στην επόμενη κυβέρνηση μια χώρα που θα αναπνέει , έστω και ε μάσκα. Αςτον βοηθήσουμε όλοι.

Ανατρέψτε το πολιτικό σκηνικό τώρα!

2011-11-09T22:50:00.001+02:00

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, οι στιγμές είναι κρίσιμες. Εδώ και μέρεςκινείστε όλοι οριακά, μαζί με εσάς ακροβατεί στο κενό και η χώρα. Κατανοούμε τη θέση σας, τις προσπάθειές σας, τιςαναστολές σας. Μεγαλώσατε όπως και εμείς μέσα σε ένα έντονα κομματικοποιημένοπεριβάλλον όπου ο κομματικός πατριωτισμός και η πίστη στον αρχηγό καθόριζε ταπάντα. Όπου το καλό της παράταξης ταυτιζόταν ή έμπαινε πάνω από το καλό της κοινωνίαςή της πατρίδας. Όλα τα παραπάνω έχουνήδη αλλάξει.

Κύριες και κύριοι βουλευτές, τις τελευταίες μέρες παρατηρούμε – εμείς καισχεδόν όλος ο κόσμος – άφωνοι ένα ρεσιτάλ ανευθυνότητας και παραλογισμού από τοσύνολο σχεδόν των κομμάτων. Πριν κλείσει εβδομάδα με τη χώρα ουσιαστικά ακυβέρνητητην ώρα που το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα κλυδωνίζεται, το καθήκον όλων μας αλλάκυρίως το δικό σας, επιβάλλει την ανάληψη πρωτοβουλιών.

Τις κρίσιμες αυτές στιγμές αρθείτε πέρα και πάνω από κομματικές ηγεσίες, παραταξιακέςσκοπιμότητες, εκλογικές αριθμητικές. Τις κρίσιμες αυτές στιγμές θυμηθείτε ότιείστε η εμπροσθοφυλακή του λαού και της πατρίδας. Έχετε καθήκον να επιβάλλεταιτην συνεννόηση, έχετε καθήκον να φροντίσετε ώστε να οδηγηθεί με ασφάλεια η χώραμακριά από τους υφάλους της χρεωκοπίας και τα άγια νερά της διεθνούς απομόνωσηςκαι αφού εξασφαλιστεί αυτό, ας προσφύγουμε νηφάλιοι στη λαϊκή εντολή.

Κύριες και κύριοι βουλευτές, η χώρα σας έχει ανάγκη. Αυτήν υπηρετείτε καιόχι τα κομματικά σας επιτελεία. Ανατρέψτε τώρα το πολιτικό σκηνικό πριν ανατραπείτο πολιτικό σύστημα.. Οδηγείστε τις εξελίξεις προς την κατεύθυνση της δημιουργίαςμιας ισχυρής κυβέρνησης με συγκεκριμένο έργο η οποία θα έχει στη διάθεσή της τοναπαραίτητο χρόνο να το πραγματοποιήσει. Αναγκάστε τα κόμματα στα οποία ανήκετενα συνεννοηθούν τώρα. Αν δεν μπορούν να το κάνουν, κάντε το μόνοι σας! Είναι ημόνη υπέρβαση που υποχρεούστε να κάνετε! Ο λαός σας παρακολουθεί και σας δίνει μια, τηντελευταία, ευκαιρία. Μην την αφήσετε να πάει χαμένη

Ο Καραμήτρος, το opengov και οι επένδυσεις

2011-11-06T09:45:00.003+02:00

Ας υποθέσουμε ότι μια ομάδαεπιχειρηματιών έχει ένα επιχειρηματικόσχέδιο στον τομέα της πράσινης οικονομίας, καινοτόμο, μοχλό ανάπτυξης,καθώς ενεργοποιεί στην υλοποίηση αλλά πολύ περισσότερο στη λειτουργία του ομάδες μικρώνεπιχειρήσεων ή τοπικών ή φυσικών προσώπων, με χώρο δράσης το σύνολο της χώρας,με εκ των πραγμάτων εξαγωγικές δυνατότητες.

Ας υποθέσουμε ότι με αυτό το σχέδιο επισκέπτεται αρμόδιους στις αρχέςτου καλοκαιριού – μύθος είναι, δεν χάνουμε τίποτα αν πούμε τέλη Ιουνίου. Εκεί,κάποιος πληροφορεί την ομάδα ότι επίκειται η ψήφιση ενός νόμου ο οποίος θαδίνει σημαντικά κίνητρα σε επιχειρήσεις προκειμένου ναεγκατασταθούν σε συγκεκριμένη περιοχή. Μεταξύ των άλλων, 75% επιδότηση αγοράς γης,εξοπλισμού, μεταφορικών μέσων, τεχνογνωσίας, 75% επιδότηση δόσεων leasing, απαλλαγή από τηνκαταβολή φόρου εισοδήματος για τα μη διανεμόμενα κέρδη, επιδότηση θέσεωνεργασίας με κάλυψη του 7% του μισθολογικού κόστους επί μια διετία, επιδότησηκατά 75% του επιτοκίου δανείων που θα λάβει ο επενδυτής. Επενδυτικός παράδεισοςδηλαδή!

Μετά από αυτό, η ομάδα προετοιμάζεταιπλήρως και περιμένει εναγωνίως την ψήφιση του σχετικού νόμου.

Στις 10 Αυγούστου αναρτάται τοσχέδιο νόμου στο opengov.2 Σεπτεμβρίου σταματά η διαβούλευση. Σήμερα ο Νοέμβρης έχει 6. Η υποθετικήομάδα επενδυτών έχει ήδη κουραστεί να περιμένει, φυσικά εγκατέλειψε τις σκέψειςγια επένδυση εκτός ζώνης γιατί είναι επιχειρηματίες, δεν είναι ηλίθιοι και φυσικότατααναζητά χώρο εγκατάστασης εκτός Ελλάδας.

Υποθετικά μιλώντας, χάθηκε μιαεπένδυση τριάντα εκατομμυρίων σε μια πολύ κρίσιμη για τη χώρα στιγμή, επειδή,υποθετικά μιλώντας, ο Καραμήτρος και κάτω από το καλύτερο opengov κουστούμι,τσαρούχι φοράει. Που πα ρε Καραμήρτο που μου θέλεις επενδύσεις κα ευρά καιδιαβουλεύσεις. Ικανός είσαι μόνο για καμιά μιζούλα της δεκάρας. Ευρωφονιά....

Conspiracy Theory

2011-11-05T21:04:00.000+02:00

Μερικούς (λίγους) μήνες πριν

- Γιατί δεν «κόβουν» χρήμα;

Δεν ήτανπροσποιητή η αγωνία του. Μπορούσες να την δεις καθώς χάραζε με βαθιές αυλακιές απ’άκρη σ’ άκρη το μέτωπο και γύρω από το στόμα.

- Γιατί δεν «κόβουν»χρήμα όσο χρειάζεται ώστε να ανασάνουν από τα χρέη;

- Γιατίφοβούνται τον πληθωρισμό γι’ αυτό. Ο πληθωρισμός είναι ύπουλος εχθρός.

Ο συνομιλητής τουήταν ψύχραιμος και ήρεμος. Όλους τους ξένους έτσι τους έβλεπε τελευταία: παραγεμισμένουςμε αυτή την ηρεμία που προσφέρει απλόχερα η ασφάλεια και η σιγουριά για αυτόπου ξημερώνει.

- Ε, ας τονελέγξουν τον πληθωρισμό

- Πώς να ελέγξειςτον πληθωρισμό όταν ο έλεγχος εξαρτάται από τη βούληση – ή τη μη βούληση –δεκαεφτά κυβερνήσεων; Είναι βέβαιο ότι θα σου ξεφύγει και μετά θα έχεις νααντιμετωπίσεις χειρότερα προβλήματα από αυτά που πας να λύσεις.

- Τότε ας δώσουμετον έλεγχο σε λίγους.

- Αυτόλέγεται «απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων» κα εσείς μάλλον δεν συμφωνείτε σ’αυτό…

Πάλι έχει δίκιο.Είπαμε: σκέφτεται λογικά και μ’ εκνευρίζει. Κι όμως, φαίνεται τελικά σαν η μόνησωστή λύση: ενιαία οικονομική και δημοσιονομική διακυβέρνηση. Αυτό και η προσπάθεια να ελεγχθούν οι αγορές,να μπει χαλινάρι στις τράπεζες, να περιοριστεί ο τζόγος με το δημόσιο χρήμα.

Δέκα μέρες πριν

Η συμφωνία έμοιαζεμε όνειρο. Δεν πίστευα ότι η Ευρώπη - που τόσο με είχε απογοητεύσει – θα έφτανεποτέ σε μια τέτοια απόφαση: «κούρεμα» του χρέους στο μισό, πολλά λεφτά στομόνιμο μηχανισμό στήριξης, συμμετοχή ιδιωτών και τραπεζών ως και πενήντα ταεκατό στο κούρεμα, άμεση ελάφρυνση.

- Μην ξεχνάςτα πιο σημαντικά. Σταμάτα να βλέπεις τα δικά σου μόνο. Χάνεις τα κυριότερα κομμάτιατης εικόνας.

- Δηλαδή; Τιεννοείς;

- Το χαλινάριστις τράπεζες. Την άρση των κρατικών εγγυήσεων προς τις επενδυτικές τράπεζες. ΗΕυρώπη δηλώνει ότι προτίθεται να μην εγγυάται την κάλυψη κεφαλαίων καταθετών σετράπεζες που «τζογάρουν». Προτίθεται επίσης να φορολογήσει χρηματιστηριακέςαλλαγές.

- Δεν πρόκειταινα περάσει φίλε μου αυτό…

- Θα περάσει.Η Ευρώπη βγήκε δυνατή μέσα από την τελευταία σύνοδο. Δυνατή και έτοιμη νααλλάξει το παιχνίδι. Σε μερικές μέρες στη σύνοδο των G 20 θαεπιχειρήσει να επιβάλει τις θέσεις της σε παγκόσμιο επίπεδο. Άλλωστε ποιοι θααντιδράσουν; ΟιΑγγλοσάξονες; Αστείες ποσότητες…

Μερικές μέρες πριν

Ήταν έξαλλος. Ηφωνή του έτρεμε. Η χαρακτηριστική ψυχραιμία του ήταν παρελθόν.

- Είναιπροδότης φίλε μου. Προδότης της Ευρώπης! Τόσους μήνες έκανε τα πάντα νακοιμίσει τους ευρωπαίους ηγέτες και την κρίσμιη στιγμή, λίγο πριν τη συνεδρίασητων G20 έβαλε βόμβα στα θεμέλια του ευρώ, τηςευρωζώνης και της Ευρώπης της ίδιας. Είναι προδότης, ένας Αμερικάνος!

- Τι λεςτώρα; Ηρέμησε….

- Τι εννοείςνα ηρεμήσω; Δεν είναι βλάκας, όλοι το ξέρουμε. Δεν είναι άπειρος, έχει θητεύσειεπί χρόνια στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ήξερε πολύ καλά, ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, τι έκανε…

Σήμερα

Η φωνή του ήτανξανά ήρεμη. Με την ηρεμία όχι της σιγουριάς και της ασφάλειας αλλά της γνώσης, τηςεπιβεβαίωσης της υποψίας.

- Τώρα ξέρω. Είναι συνεργάτες. Μαζί τασχεδιάζουν όλα. Ο ένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον ώστε στο τέλος να φανούνκαι οι δύο μη ένοχοι. Ο στόχος δεν είναι η καρέκλα, δεν είναι η εξουσία της Ελλάδας,είναι η Ευρώπη.

…………..

Πετάχτηκαμούσκεμα στον ιδρώτα. Τι εφιάλτης θεέ μου! Τι εφιάλτης! Υποσχέθηκα στον εαυτόμου να μην ξαναπιώ τόσες μπίρες το βράδι. Και το μυαλό μου ταλαιπωρώ και τηνκύστη μου. Στην τηλεόραση μόλις είχε αρχίσει η ενημερωτική ανασκόπηση τωνγεγονότων της εβδομάδας. «Εκλογές ζήτησε ο κ. Σαμαράς»….

Δεν λέμε όλοι το ίδιο Μέρος 1ο

2011-11-03T21:24:00.001+02:00

Επειδή όλοι μιλάμε Ελληνικά αλλάδεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, νοιώθω την ανάγκη να (ξανα)συστηθώ μέσα από τις απόψειςμου.

Θεωρώ ότι ο Παπανδρέου έχειαποτύχει ως πρωθυπουργός και το λέω από τον τελευταίο ανασχηματισμό και μετά. Τοίδιο λένε και πολλοί άλλοι. Με ταυτίζει αυτό μαζί τους; Όχι απαραίτητα. Μόνο οιλόγοι για τους οποίους θεωρώ αποτυχημένο τον Παπανδρέου μπορούν να με ταυτίσουνμε κάποιον. Ο Παπανδρέου απέτυχε επειδήδεν μπόρεσε να υλοποιήσει με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα μια σειράαπαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών στο κράτος κα δεν φρόντισε ώστε να τηρηθούν ταόσα ο ίδιος συναποφάσιζε στην Ε.Ε. Όχι μόνο αυτό, αλλά οι τραγικέςκαθυστερήσεις στην υλοποίηση δεσμεύσεων όχι λίγες φορές έφεραν τη χώρα σταπρόθυρα καταστροφής κα τελικά μας οδήγησαν σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Δεν είναι δικαιολογία ότι οι Υπουργοί απέτυχαν. Οι Υπουργοίείναι επιλογές του πρωθυπουργού. Κάποιοςπου δεν μπορεί να κάνει σωστές επιλογές συνεργατών δεν μπορεί να διοικήσει μια επιχείρηση.Πόσο μάλλον μια χώρα.

Θεωρώ ότι επιδίωξη κάθε πολίτηπρέπει να είναι η ουσιαστική ενοποίηση της Ευρώπης. Ενοποίηση πολιτική,οικονομική, κοινωνική, αμυντική. Αυτό σαφέστατα προϋποθέτει ότι οι αποφάσειςπου αφορούν όλος μας θα λαμβάνονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο και ο έλεγχοςτων εξουσιών θα γίνεται διαφορετικά επίσης. Με άλλα λόγια, θα συνεισφέρουμε όλοιμέρος της κυριαρχίας μας. Έτσι είναι: κάθε φορά που κάποιος αποφασίζει να γίνειμέρος μιας ομάδας, παραδίδει μέρος της ανεξαρτησίας του στην ομάδα. Αυτό μεκάνει προδότη; Σίγουρα όχι. Με κάνει λιγότερο πατριώτη; Πατρίδα είναι το μυαλόκαι η καρδιά. Πατρίδα είναι η πνευματική κληρονομιά των προγόνων μας. Οπατριωτισμός δεν μετριέται με ζύγι και μεζούρα. Πατρίδα είναι η μακριά γραμμήπου ενώνει τον Όμηρο με τον Ελύτη και στην πορεία της ανά τους αιώνες αγγίζει καιαλλάζει τους πάντες και τα πάντα. Η Πατρίδα έχει σαν χρώμα της το διάφανο της ιδέαςκι όχι το κόκκινο του αίματος.

Για μένα – και αυτό το έχω πει απότην αρχή – η λύση στη μεγάλη κρίση τη οποία βιώνουμε δεν είναι η βελτίωση τωνοικονομικών μας ούτε οι αλλαγές στο κράτος. Όχι μόνο αυτά. Λύση είναι μόνο ησυνειδητοποίηση της κατάστασης και των πράξεων που μας έφτασαν ως εδώ καθώς καιη απόφαση – όρκος ότι ποτέ δεν θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να φτάσουμεστην ίδια θέση στο μέλλον. Για να το πετύχουμε δε αυτό, θα κάνουμε σήμερα κάθεαπαραίτητη θυσία.

Γιατί χαίρεται ο κόσμος;

2011-11-03T10:11:00.000+02:00

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζουν στις Κάννες

Τις τελευταίεςμέρες έχει εδραιωθεί η άποψή μου ότι είμαστε ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο πουχρήζει άμεσης ψυχιατρικής υποστήριξης.

· Όσοι φώναζαν για δημοψήφισμα, εξεμάνησαν ότανεξηγγέλθη και πανηγυρίζουν επειδή οι ευρωπαίοι έβαλαν χέρι στον πρωθυπουργό γι’αυτή του την απόφαση.

· Όσοι κόπτονται περί της ανάγκης έκφρασης τουλαού, δεν θέλουν δημοψήφισμα επειδή ίσως ο λαός αποφασίσει διαφορετικά από αυτόπου θέλουν αυτοί.

· Όσοι χτυπιόντουσαν ότι πρέπει ναεπαναδιαπραγματευτούμε τα πάντα, γλεντάνε επειδή οι Μερκοζί μας κάλεσαν ναδεχτούμε το πακέτο «ως έχει» αλλιώς η πόρτα της εξόδου από το ευρώ είναι όπως μπήκαμε,δεξιά

· Παρ’ ότι γνωρίζουν ότι και η δόση και η συμφωνία θαπάγωναν αν είχαν ανακοινωθεί εκλογές, παρ’ όλα αυτά, ζητούν εκλογές.

· Παρ’ ότι θα αντιδρούσαν αν η συμφωνία κυρωνότανμόνο από 151 βουλευτές επιμένουν ότι η μόνη σωστή πράξη είναι η επικύρωση απότη βουλή.

· Καμαρώνουν τους Μερκοζί επειδή «μάλωσαν» τον πρωθυπουργόπου είπε ότι θα επικυρώσει μέσω του λαού τη συμφωνία και ταυτόχρονα μιλάνε γιακατοχές και τέταρτα ράιχ.

Επειδή έχωζαλιστεί με τις άπειρες πιρουέτες των κομματικών σχηματισμών και του πολιτικούπροσωπικού κι επειδή το ΚΚΕ (το μόνο ακίνητο από την αυγή της ιστορίας – τοσύμπαν κινείται, το ΚΚΕ όχι - κόμμα) δενμου ταιριάζει, παρακαλώ την χώρα να κάνει στάση να κατέβω.

Είναι διαδεδομένηπλέον η άποψη ότι μέχρι να εφευρεθεί μέθοδος μεταμόσχευσης εγκεφάλου ηψυχιατρική σηκώνει τα χέρια μπροστά στην Ελλάδα

Παγκόσμιο Κορόιδο

2011-10-16T09:58:00.001+03:00

Έλληνας: αυτός που καταπίνει εθελοντικά το αγκίστρι. Χωρίς δόλωμα!

Έλληνας: αυτός που περιμένει ώρεςστην ουρά και βλέπει τον «κουμπάρο» να περνάει πίσω απ’ το γκισέ και ναεξυπηρετείτε κατά προτεραιότητα. Αυτός που πάει στο ΙΚΑ και περιμένει το γιατρόαπ’ τις 6 τα χαράματα κι εκείνος φτάνει στις 9:30 αγουροξυπνημένος, με τον καφέστο χέρι ενώ έπρεπε να είναι εκεί απ’ τις 8.

Έλληνας: αυτός που κάνει αίτησηαποζημίωσης για το χαλαζόπληκτο χωράφι του και μοιράζεται τα λεφτά με τονγείτονα που δεν έχει κάν χωράφι. Αυτός που βλέπει το γείτονα να είναιυγιέστατος και να ζει με αναπηρική σύνταξη. Αυτός που βλέπει αγέννητους το 1940να εισπράττουν σύνταξη αγωνιστή εθνικής αντίστασης.

Έλληνας: αυτός που πίνει ένανκαφέ ρεφενέ ενώ δίπλα ο σαρανταπεντάρης συνταξιούχος στρατιωτικός κατεβάζει τουςκαπουτσίνους σαν καραμέλες. Αυτός που παρατηρεί αμίλητος την αυθαίρετη βίλα ναυψώνεται στο δημόσιο οικόπεδο. Αυτός που πηδάει από λακούβα σε λακούβα την ώρα πουτο σοκάκι μπροστά στο αυθαίρετο ασφαλτοστρώνεται για 3^η φορά μέσα σεμια τετραετία.

Έλληνας: αυτός που πιστεύει στηνισότητα και στον παράδεισο και τα δύο, μετά θάνατον. Αυτός που θεωρεί ότι την ισονομίατην δίνουν οι καλές νεράιδες.

Έλληνας: το Παγκόσμιο Κορόιδο πουτου δίδαξαν – και το πιστεύει ακόμα – ότι το να διεκδικείς δικαιοσύνη απέναντισε όλους αυτούς τους κοινωνικούς «τσαμπουκάδες» με επίκληση του νόμου είναι χαφιεδισμός.

Έλληνας: το Μέγιστο Θύμα. Γι’ αυτόωχαδερφίζει κάθε φορά που βιάζουν την προσωπικότητά του, που παραβιάζουν τοχώρο του, που μοιράζονται ετσιθελικά το ψωμί του.

Αυτός ο έλληνας δεν αξίζει να λέγεταιΈλληνας.

Τεχνοκρατικά λαχανάκια Βρυξελλών

2011-10-12T09:06:00.000+03:00

Jordan Rodgers; Pen and Ink, 2011, Drawing Stockholm, Sweden

Δεν είναι καθόλου λίγοι αυτοί που θεωρούν ότι μόνο μια κυβέρνησητεχνοκρατών μπορεί να δώσει λύση στο ελληνικό οικονομικό πρόβλημα. Μάλιστα,λένε, ότι αυτή η κυβέρνηση, καθώς δεν θα υπολογίζει ο λεγόμενο «πολιτικό κόστος»,θα μπορέσει να πάρει όλες εκείνες τις αποφάσεις που οι «απλές» κυβερνήσεις δενμπόρεσαν να πάρουν μέχρι σήμερα. Είναι όμως έτσι; Προσωπικά έχω μια απέχθεια στιςαποκλειστικές λύσεις και στις θαυματουργές θεωρίες. Στις λύσεις «ή εμείς ή τοχάος» και στις απόψεις του είδους «μπορείς να ζήσεις αιώνια τρεφόμενος μελαχανάκια βρυξελλών».

Πάρε για παράδειγμα έναν πολιτικό μηχανικό και βάλ’ τον υπουργό υποδομών.Το κριτήριό του για να φτιάξει έναν δρόμο θα είναι μόνο αν μπορεί να τον κάνεικαι πως. Μπορεί όμως να παρθεί μια απόφαση με μόνο αυτά τα κριτήρια; Δεν θαπρέπει να γνωρίζουμε το κόστος κατασκευής; Και όχι μόνο αυτό αλλά τα έσοδά μας ωςχώρα, τις δαπάνες μας, την δυνατότητά μας να χρηματοδοτήσουμε το έργο; Άρα θαπρέπει ο τεχνοκράτης πολιτικός μηχανικός να ρωτήσει και τουλάχιστον δύοοικονομολόγους. Ο δρόμος όμως μπορεί ναπερνά μέσα από υδροβιότοπους, περιοχές ιδιαίτερου κάλους ή να ενοχλεί τις μετακινήσειςτης αλεπούς. Οπότε θα πρέπει να ερωτηθεί ένας βιολόγος, ένας δασολόγος σίγουρα έναςχωροτάκτης και πιθανά κάποιος περιβαλλοντολόγος. Τις αντιδράσεις των κατοίκωντων περιοχών από τις οποίες διέρχεται ή δεν διέρχεται ο αυτοκινητόδρομος, ποιοςθα τις χειριστεί; Ποιος θα αναλύσει οικονομικά το έργο, ποιος θα καθορίσει τούψος των διοδίων, ποιος θα αποφασίσει αν θα υπάρχουν διόδια, ποιος θασυνυπολογίσει τον κυκλοφοριακό φόρτο, τις θέσεις εργασίας, το κόστοςσυντήρησης, τις μεταβολές στις συνήθειες των περιοίκων, τις επιδράσεις στις καλλιεργούμενεςεκτάσεις, στο είδος των καλλιεργειών, τις αλλαγές στις χρήσεις γης; Τελικά,ποιος θα ζυγίσει όλα αυτά και θα πάρει τις σωστές κάθε φορά αποφάσεις; Οπολιτικός μηχανικός; Δεν θα μπορούσε να τις έχει πάρει ο οικονομολόγος;

Ας είμαστε περισσότερο προσεκτικοί σε όσα υποστηρίζουμε. Ναι, ο κάθεπολιτικός οφείλει να λαμβάνει σοβαρότατα υπόψη τις απόψεις και τις εισηγήσειςτων ειδημόνων, των τεχνοκρατών. Αλλά πολιτικός είναι αυτός που μπορεί νασυνθέτει απόψεις και να παίρνει την σωστή απόφαση για κάθε θέμα.

Γι’ αυτό, κύριοι και κυρίες, το πιθανότερο είναι να είναι λάθος οιπολιτικοί που επιλέγετε να μας κυβερνήσουν και όχι οι πολιτικοί γενικώς ή ηπολιτική ειδικώς.

Υ.Γ. Κρίνοντας από το επίπεδο των τεχνοκρατών που κυκλοφορούν στηνπιάτσα, προτιμώ να ρισκάρω με τους πολιτικούς.

Είναι αυτονόητα τα αυτονόητα;

2011-10-11T10:10:00.003+03:00

Tile Art #11, 2007 by Mark Lawrence

Συζητούσα πρόσφατα με τρία πραγματικά ανοιχτά και ανήσυχα μυαλά τα της κρίσηςκαι τις εξελίξεις στην Ελλάδα και όχι μόνο. Αναφερθήκαμε στις πρωτοβουλίες πουείχαμε αναλάβει πριν από ένα και πλέον χρόνο για την δημιουργία ενός κινήματοςπου θα οδηγούσε τις επιχειρήσεις και το εμπόριο ειδών καθημερινής χρήσης στηνμείωση τιμών σε όλα τα προϊόντα χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα και με ενίσχυση τηςεγχώριας παραγωγής.

Παρά την ελάχιστη έως μηδενική ανταπόκριση της καμπάνιας που ξεκινήσαμεοι αγορές οδηγούνται ήδη εκεί που εμείς θέλαμε να τις πιέσουμε να πάνε.Οδηγούνται εκ των πραγμάτων αλλά με πολύ μεγάλη καθυστέρηση και χωρίς τηνοργανωμένη πίεση του καταναλωτή. Τογεγονός αυτό, συμπεράναμε, δείχνει πόσο αργά επίσης συνειδητοποιεί ο λαός τηνένταση και την διάρκεια της κρίσης. Γνωρίζω ανθρώπους οι οποίοι θεωρούν ακόμα σήμερα ότι θα «ξυπνήσουν» ένα πρωινόμέσα στις επόμενες ημέρες και τα πάντα γύρω τους θα είναι όπως πριν. Έχωακούσει ανθρώπους να λένε «άντε να τελειώσει η κρίση να γυρίσουμε εκεί πουήμασταν». Μια μειοψηφία έχει μόνο κατανοήσει ότι τίποτα πια και ποτέ από εδώκαι πέρα δεν θα είναι - και δεν θαπρέπει να γίνει – «όπως πριν». Δεν είναι ούτε παράλογο ούτε ασύνηθες ηπλειοψηφία του λαού να μην συνειδητοποιεί (ή να μη θέλει να συνειδητοποιήσει τομέγεθος ενός τραγικού συμβάντος. Αυτό που είναι ανησυχητικό είναι το γεγονόςότι μεγάλη μερίδα βουλευτών αλλά και κυβερνητικών στελεχών δεν το έχουν επίσης κάνει.Είναι απογοητευτικό.

Ας προσπαθήσω λοιπόν για μια ακόμα φορά να παραθέσω δυο – τρεις γραμμέςκάτω από αυτά που συνηθίσαμε να λέμε αυτονόητα αλλά δεν είναι τέτοια.

1. Ο δημόσιος τομέας είναι αντιπαραγωγικός. Όχιεπειδή είναι εκ πεποιθήσεως τεμπέληδες οι υπάλληλοι αλλά επειδή η διαχείρισητου δυναμικού, η διάταξή του, η εσωτερική του ιεραρχία και τα μέσα τα οποίαδιαθέτει το κάνουν αντιπαραγωγικό και αναποτελεσματικό. Ακόμα και ηγραφειοκρατία του ελληνικού δημόσιου τομέα είναι αντιπαραγωγική και αναχρονιστική.Αυτό πρέπει να αλλάξει. Η πλήρης και ουσιαστική μηχανογράφηση των υπηρεσιών, ηυιοθέτηση δεικτών παρακολούθησης εξέλιξης έργων και αξιολόγησης ενεργειών, ηκατανόηση της πολυτιμότητας των στατιστικών στοιχείων, η αξιοποίηση τουστελεχικού δυναμικού με βάση την απόδοσή του στην εκπλήρωση συγκεκριμένωνστόχων, η καθιέρωση της μονιμότητας με προϋποθέσεις είναι μερικά μέτρα πουμπορεί να μην είναι ικανά να σταματήσουν την κρίση είναι όμως αναγκαία για τηνδημιουργία περιβάλλοντος εξόδου και την αποφυγή επανάληψης του φαινομένου.

2. Η δικαιοσύνη νοσεί. Είναι μια διαπίστωση που δενέχει να κάνει με την πολιτική ή κοινωνική θέση του καθενός. Είναι μιααναντίρρητη και τραγικά οδυνηρή διαπίστωση. Το έκδηλο σύμπτωμα της νοσηρότητας τηςδικαιοσύνης είναι ότι οι ίδιοι οι λειτουργοί της θεωρούν εαυτούς δημόσιουςυπάλληλους και όχι ανεξάρτητη αρχή ισότιμη με την εκτελεστική ή την νομοθετικήεξουσία. Αυτό κάνει αδύνατη την εκ των έσω αλλαγή ή θεραπεία της νοσούσσηςεξουσίας. Εφόσον λοιπόν δεν μπορεί να αυτοθεραπευθεί ας την θεραπεύσει ηνομοθετική και εκτελεστική εξουσία με την εντολή του λαού από τον οποίουποτίθεται ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν. Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνειτώρα.

3. Το κράτοςείναι πολύ. Ίσως όχι με την ποσοτική έννοια του επιρρήματος αλλά με τηνπαρεμβατικότητά του. Το κράτος με την έννοια της εκτελεστικής και νομοθετικήςεξουσίας παρεμβαίνει σε λεπτομέρειες που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε ναείναι απόν. Το κράτος θέτει κανόνες και πλαίσια και μεριμνά για την τήρησή τουςστην υλοποίηση. Ο,τιδήποτε άλλο οδηγεί στην δημιουργία πελατειακών σχέσεωνανάμεσα στις εξουσίες και τους ψηφοφόρους και προάγει την παράνομη συναλλαγήκαι τη διαφθορά.

Υπάρχουν πολύ περισσότερα «αυτονόητα» που πρέπει να γίνουν και αφορούνπρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει η πολιτεία και η κυβέρνηση (αυτή ή οποιαδήποτεάλλη) και ακόμα περισσότερες που η κοινωνία υποχρεούται να αναλάβει. Οιπαραπάνω είναι απλά βασικές και η υιοθέτησή τους είναι προαπαιτούμενη για τις υπόλοιπες.Αν αυτές οι τρις αλλαγές δεν γίνουν τώρα, τίποτα δεν μας σώζει από την κρίση.

Υ.Γ. Ελπίζω να σας αρέσει η νέα εμφάνιση του blog.

Η κρίση θέλει κριττική

2011-09-17T23:43:00.000+03:00

Το γεγονός ότι ο Σαμαράς είναιεπικίνδυνος δεν καθιστά αυτόματα τον Παπανδρέου άριστη επιλογή για τηνδιαχείριση της κρίσης.
Αν ο Παπανδρέου όρκισε τον Βενιζέλουπουργό Οικονομικών για να τον «κάψει» θα πρέπει να οδηγηθεί στο ειδικόδικαστήριο.
Προφανώς, θεωρώ επικίνδυνα ηλίθιουςόσους χαίρονται για την ακύρωση στην πράξη του Βενιζέλου. Αν αναρωτηθούν γιατί,αποδεικνύουν αυτόματα την θέση μου.
Η λογική «μην κριτικάρεις τώραγιατί θα έρθει ο Σαμαράς» είναι παράλογη.
Αφού έχουμε μονοκομματικήκυβέρνηση, την ευθύνη για την συγκρότηση του Υπουργικού Συμβουλίου την έχει οπρωθυπουργός και κάθε κριτική κατά οποιουδήποτε υπουργού, στρέφεται και κατάτου πρωθυπουργού.
Δεν θα μάθουμε ποτέ αν πέτυχαν ήαπέτυχαν τα οποιαδήποτε μέτρα του μνημονίου ή του μεσοπρόθεσμου επειδή ποτέ δενεφαρμόστηκαν. Ξέρουμε όμως ότι μέχρι σήμερα απέτυχε η κυβέρνηση και η χώρα.
Στο μεσοπρόθεσμο οδηγηθήκαμε επειδήδεν εφαρμόσαμε σωστά το μνημόνιο Ι. Η μη εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου που μπορείνα οδηγήσει;
Το γεγονός ότι «οι άλλοι» μας έφτασανως εδώ δεν αθωώνει κανέναν από «εσάς».
Ας πει κάποιος στον κ. Ρέππα ότι μετά την «προσωπικήδιαφορά» που ετοίμαζε έχω κάποιες «προσωπικές διαφορές» μαζί του.
Αναρωτιέται η κ. Αποστολάκη «είμαστεαλήθεια σοσιαλιστές;». Ας την καθησυχάσει κάποιος: ποτέ δεν ήταν.
Ενώ ο κόσμος γύρω μας χάνεται,κάποιοι υπουργοί περνούν απαρατήρητοι. Νομίζουν ότι αν δεν κάνουν τίποτα θαγλυτώσουν την έδρα τους.

Το μέλλον της Ευρώπης και η Ελλάδα

2011-09-16T10:59:00.002+03:00

Επί σειρά ετώνόσοι θεωρούμε την Ευρωπαϊκή ενοποίηση τη μόνη προοπτική της Γηραιάς Ηπείρου σεένα συνεχώς μεταβαλλόμενο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον, περιμέναμε πότεκαι πώς η συζήτηση θα έφτανε σε κορυφαίο επίπεδο και θα απασχολούσε τηνκεντρική σκηνή της Ευρώπης. Γνωρίζαμε όλοι ότι οικονομική χωρίς πολιτική ενοποίησηδεν είναι λειτουργική ούτε ικανή να αντιμετωπίσει και ξεπεράσει δυναμικές ήεπιθετικές κινήσεις της αγοράς, κυρίως λόγω της δυσκολίας στη λήψη αποφάσεωνειδικά σε περιπτώσεις όπου η αντίδραση πρέπει να είναι αποφασιστική καιέγκαιρη. Γνωρίζαμε επίσης ότι πολιτική ενοποίηση προϋποθέτει εκχώρηση σε κάποιοκοινοτικό όργανο ή όργανα το δικαίωμα λήψης αποφάσεων, δεσμευτικών για τα κράτη– μέλη της Ένωσης. Άλλωστε αυτό δεν είναι άγνωστο στους Ευρωπαίους Πολίτες απότη στιγμή που όλοι γνωρίζουμε ότι όπου ανακύπτει ζήτημα, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο υπερτερεί του Εθνικού ή τοΕθνικό Δίκαιο υποχρεούται να προσαρμόζεται στο Ευρωπαϊκό. Αυτό στην πράξησημαίνει εκχώρηση μέρους των λεγόμενων κυριαρχικών δικαιωμάτων πράγμα πουισχύει ούτως ή άλλως με την υπογραφή οποιασδήποτε διεθνούς σύμβασης πόσο μάλλονμε την συμμετοχή σε μια Ένωση έστω κυρίαρχων κρατών.

Το γεγονός ότι ησυζήτηση έχει ανοίξει με αφορμή την πρωτοφανή κρίση χρέους που απειλεί ταθεμέλια της ΕΕ αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας δεν είναι καλό γιατί μπορείνα οδηγήσει σε αποφάσεις εν θερμώ, αλλά η Ευρώπη έχει αποδείξει ότι έχει καιυπομονή και επιμονή. Επιπλέον, έχει καταστεί σαφές σε όλους ότι η ανάγκη ναγίνουν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση είναι επιτακτική. Οι αναφορές πανταχόθενγια την ανάγκη οικονομικής διακυβέρνησης ή για αναθεώρηση της συνθήκης της Λισσαβόναςτο καταδεικνύουν. Η Ελλάδα οφείλει να είναι παρούσα σε αυτόν τον διάλογο.Οφείλει να κάνει τα πάντα ώστε να παραμείνει στον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπηςγιατί το παρόν και το μέλλον της είναι ιστορικά συνυφασμένο με το παρόν και τομέλλον της Ευρώπης.

Δυστυχώς, μιασειρά αποφάσεων και δράσεων - λογικών την στιγμή που πάρθηκαν και για τηνκοινωνική νοοτροπία της εποχής –μαζί με λαϊκίστικες πολιτικές σπατάλης οδήγησαντην χώρα μπροστά σε μια ακόμη οικονομική καταστροφή. Το γεγονός αυτό την τοποθετείεπίσης στο περιθώριο του ιστορικού γίγνεσθαι, καθώς ο λόγος μιας καταστραμμένηςοικονομικά χώρας δεν έχει την απαιτούμενη βαρύτητα ώστε να δράσει καταλυτικά στιςυπό διαμόρφωση εξελίξεις. Έχουμε καιρό άραγε να το αντιστρέψουμε αυτό όσο οισυζητήσεις ακόμη διαρκούν ή τελικά η μόνη μας συνεισφορά θα είναι πιθανά ηέγκριση της συνθήκης από το κοινοβούλιο και η υπογραφή μας στο τέλος της συνθήκης;

Ας είμαστεπραγματιστές. Ο πολιτικός χρόνος δεν επαρκεί. Δυστυχώς για εμάς, πέρα από τις υπόλοιπεςσυνέπειες της αδυναμίας μας να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση αυτή, ηστην πράξη απουσία μας από τις συζητήσεις για την μετεξέλιξη της Ευρώπης είναιίσως το βαρύτερο και ντροπιαστικότερο για τη χώρα πλήγμα. Μπορούμε όμως ναπετύχουμε άλλο πράγμα, έστω και τώρα. Μπορούμε ακόμη να αποδείξουμε ότι ηΕλλάδα και έχει τις δυνατότητες και αξίζει να είναι μέρος της Νέας ΕνωμένηςΕυρώπης. Για να το πετύχουμε όμως πρέπει να έχουμε αποφασίσει ότι το θέλουμεκαι ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε όσα πρέπει γι’ αυτό. Είμαστε; Είναι ηπαρούσα κυβέρνηση στο σύνολό της; Για τοδεύτερο διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Για το πρώτο, ελπίζω ότι τα επιχειρήματαόσων υποστηρίζουμε μια τέτοια προοπτική μπορούν να πείσουν για την ορθότητα τωναπόψεών μας.

Έχω νεύρα!

2011-09-13T08:56:00.001+03:00

Όταν, λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο υφυπουργόςοικονομικών Παντελής Οικονόμου, δήλωνε εμμέσως πλήν σαφέστατα και με χαρακτηριστικέςχειρονομίες ότι η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου δεν ήταν παρά ένας τακτικός ελιγμόςώστε να διορθωθεί λογιστικά η εικόνα της χώρας και ότι η εφαρμογή του δεν ήτανδεδομένη, πολλοί – κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς – σπεύσαμε να του επιτεθούμεχαρακτηρίζοντάς τον επιεικώς φαιδρό, εκτός τόπου, γνήσιο εκπρόσωπο του βαθέωςΠΑΣΟΚ και άλλα χειρότερα. Δεν φανταζόμασταν τότε ότι ήταν ο πλέον ειλικρινήςτων υπουργών και ότι εξέφραζε την κυβερνητική πλειοψηφία. Κανείς δεν φανταζότανότι επί δύο χρόνια τώρα η κυβέρνηση «δούλευε» κυριολεκτικά τους δανειστές μας ότιδήθεν θα κάνει κάτι να αλλάξει αυτή τη χώρα ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκεςσταθερότητας οι οποίες θα επέτρεπαν στις αγορές να την εμπιστευθούν γιαεπενδύσεις ώστε να επιστρέψει κάποτε στο μέλλον τμήμα των δανείων της.

Κανείς μας δεν κατάλαβε τότε ότι η χώρα μας έκανε μια ακόμα «αρπαχτή»λίγο πριν οδηγηθεί σε επίσημη στάση πληρωμών. Ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των Ευρωπαίωνκαι των ΔΝΤών με κάτι μέτρα κατά των μονίμως ηλίθιων μισθωτών και συνταξιούχων,καταγγέλλοντας συνεχώς το διεφθαρτμένο κράτος, την ανυπαρξία διοίκησης, τηνεκτεταμένη κλοπή της δημόσιας κινητής και ακίνητης περιουσίας μας ξεγέλασεόλους ότι κάτι θα κάνει. Φεύ! Μια από τα ίδια και μάλιστα στην χειρότερη συγκυρία.

Τέτοια είναι πιά η κατάντια ώστε σήμερα ο πρωθυπουργόςδήλωσε με στόμφο ότι το εθνικό συμφέρον είναι πάνω από την διατήρηση της έδραςκάθε βουλευτή. Αλήθεια; Κι εγώ που νόμιζα ότι πάνω από την βουλευτική έδραυπάρχει μόνο ο υπουργικός θώκος!

I see Stupid People...

2011-09-09T10:00:00.001+03:00

Πίνετε Ληγμένα Πατριώτες!

Το έχετε καταλάβει συνέλληνες; Θέλουν να μας βάλουν να μαζεύουμε τους φόρους! Το είχε πει και ο Κίσιγκερ ότι κράτος που δεν μαζεύει τους φόρους είναι μπουρδέλο και αυτοί τώρα θέλουν να μας βάλουν να τους μαζεύουμε! Η συνωμοσία των μασόνων και των εβραίων είναι προφανής! Είπαν ότι πρέπει να μειώσουμε τη διαφθορά! Οι εντολές της νέας τάξης πραγμάτων εκτελούνται κατά γράμμα από τους ντόπιους πράκτορες! Πάταξη της διαφθορετικότητας. Θα τους δώσουμε τον ήλιο μας, θα τους αφήσουμε να βρουν τα πετρέλαιά μας και άκουσα ότι θα μας πάρουν τα πορτοκάλια και τη φέτα για να πεινάσει ο λαός! Με τα νέα μέτρα επιχειρείται η επιβολή τάξης στο κράτος! Νέας Τάξης προφανώς γιατί η παλιά δεν τους αρέσει! Θέλουν να αλλάξουν το κράτος μας! Αλλά τέτοιο μπουρδέλο κράτος είμαστε που τους αφήνουμε να θέλουν να μας αλλάξουν! Ξυπνήστε Έλληνες! Χτυπάνε τα ΤΑΞΙ και τα Λεωφορεία για να πάμε με τα πόδια στην επανάσταση, κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι! Δεν το βλέπετε το σχέδιο που το είπε και ο πατέρας που ξεχνώ το όνομά του; Όλα έχουν γραφτεί! Εδώ μάλιστα προσπαθούν να ενώσουν την Ευρώπη! Είναι σχέδιο! Σχέδιο! Να έρθει το θηρίο από την Ανατολή και να μας κατασπαράξει ενωμένους! Οι Τούρκοι για ένα οικόπεδο παραθαλάσσιο θα κάνουν πόλεμο με το Ισραήλ όπως έγραφαν οι προφητείες. Το οικόπεδο είναι δικό μας διότι είναι οικογενειακή περιουσία! Οι Αμερικάνοι Ιμπεριαλιστές θέλουν να εξαφανίσουν την Πατρίδα από το χάρτη γιατί είμαστε το μόνο εμπόδιο στα σχέδιά τους! Μείναμε μόνοι να φυλάμε Θερμοπύλες γιατί λέει θέλουν να βάλουν διόδια και να εισπράττουν τέλη από τους Πέρσες και άλλους βαρβάρους. Το άκουσα αυτό αλλά δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Η ντόπια άρχουσα τάξη υποτελής των πολυεθνικών και του κεφαλαίου και τα νευρόσπαστα των υπηρετών του Σορος και της παρέας του παραδίδουν αλυσοδεμένη την εργατική τάξη στη Μέρκελ που θέλει να βάλει τους Έλληνες εργάτες - σκλάβους να δουλεύουν μέρα - νύχτα στα φωτοβολταϊκά για να βλέπουν οι Γερμανοί και οι άλλοι Τεύτονες που όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες αυτοί δεν έφτιαχναν. Δεν θα νικήσουν πατριώτες! Έσσεται Ήμαρ! Εμπρός! Δεν έχουμε να χάσουμε παρά τα Ελληνικά Πετρέλαια!

Ακούς Γιώργο;

2011-09-07T10:05:00.002+03:00

Ο κ. Σόιμπλε βλέπει την πολιτική του στην κρίση χρέους
να αποδοκιμάζεται έντονα

- Αγαπητέ Παντελή,είμαι πεισμένος ότι η κυβέρνησής σας, η οποία εκπροσωπεί νόμιμα τη χώρα σας δενθα εκπληρώσει τα όσα η ίδια συνυπέγραψε και το κοινοβούλιό σας ψήφισε. Δενχρειάστηκε παρά να ακούσω τον συνονόματό σου υπουργό για να πειστώ.

- Γκεόργκ,θα δεις ότι όλα θα εφαρμοσθούν κατά γράμμα. Το έχουν καταλάβει όλοι ότι δενυπάρχουν πλέον περιθώρια.

- Το έχουνκαταλάβει; Να σου πω εγώ τι νομίζω; Εξέλαβαν την επαναδιαπραγμάτευση τουαρχικού μνημονίου ως αδυναμία και υποχωρητικότητα κυρίως της Γερμανικής κυβέρνησης,και ήταν τέτοια, και θεωρούν ότι μπορούν να πιέσουν ακόμα περισσότερο. Όμως ηΓερμανική κυβέρνηση θα πληρώσει ακριβά στις εκλογές και στο συνταγματικόδικαστήριο την αδυναμία της αυτή. Παραδέξου το. Η λύση του ελληνικούπροβλήματος μπορεί να γίνει μόνο με πτώχευση.

- Μα δενυπάρχει περίπτωση πτώχευσης χώρας της ευρωζώνης.

- Χμμ.Ακριβώς αυτό λέω. Θα πρέπει να φύγετε ή να σας δείξουν την έξοδο. Όλο καιπερισσότεροι Οικονομικοί παράγοντες και αναλυτές στη Γερμανία το υποστηρίζουν.

- Ευτυχώς,Γκεόργκ που τις αποφάσεις τις παίρνουν πολιτικοί και όχι τεχνοκράτες.

- Όταν τις πάρουντεχνοκράτες, ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Η παραπάνω συζήτηση είναι πέρα για πέρα αληθινή. Παραποίησα λίγο ταστοιχεία του συνομιλητή μου αλλά σε τίποτα τις απόψεις του. Ίσως να μην είναιμια ακριβής μεταφορά των διαλόγων αλλά το πνεύμα και τα συμπεράσματα έχουνμεταφερθεί αυτούσια.

Δυστυχώς ο Γκεόργκ είχε δίκιο. Δεν χρειάστηκαν παρά δυο μήνες για να γίνειξεκάθαρο ότι η Ελλάδα αθέτησε τα όσα συνυπέγραψε προκειμένου τότε να της εγκριθείτο δεύτερο μνημόνιο και να εκταμιευθεί η τρέχουσα δόση του δανείου διάσωσης.

Ο πρωθυπουργός αλλά και πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης επί δύο χρόνια σχεδόντώρα δηλώνουν σε όλους τους τόνους και με κάθε ευκαιρία ότι το μεγαλύτεροπρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα στο εξωτερικό στην όποια προσπάθειαδιαπραγμάτευσης σε όποιο πεδίο (οικονομικό, διπλωματικό ή άλλο) είναι η έλλειψηαξιοπιστίας: «κανείς δεν μας πιστεύει» είχε εξομολογηθεί ο κ. Παπανδρέου κάποτε.Άραγε χωρίς λόγο; λέω εγώ σήμερα. Τα τελευταία δύο χρόνια η κυβέρνηση έκανεό,τι περνά από το χέρι της προκειμένου να αποδείξει σε όσους δεν μας πιστεύουνότι έχουν απόλυτο δίκιο. Έδειξε και στον πλέον καλοπροαίρετο ευρωπαίο πολιτικόότι δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τους έλληνες. Δικαιολογίες βέβαια υπάρχουν πολλές:ο πρωθυπουργός θέλει αλλά δεν τον αφήνουν, μόνο το ΠΑΣΟΚ είναι αναξιόπιστο,φταίει το βαθύ ΠΑΣΟΚ, η κακή νοοτροπία των συνδικάτων φταίει, ο λαός είναιανώριμος και άλλα τέτοια. Όλα τα παραπάνω είναι φθηνές και εν αμαρτίαιςδικαιολογίες. Αλήθεια η κυβέρνηση προτιμά να είναι ανίκανη ή αναξιόπιστη; Αυτήτη στιγμή έχει να διαλέξει ανάμεσα στα δύο.

Ας μην κρυβόμαστε πια πίσω από το δάχτυλό μας. Τα συνδικάτα είναι αυτάπου είναι: κουκιά τρώνε, κουκιά μολογάνε. Τα φτιάξαμε έτσι, έτσι ξέρουν ναλειτουργούν. Όταν υπογράφαμε τις συμφωνίεςμας ξέραμε ότι θα πρέπει να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα και όχι στη Δανία ή στην Ιαπωνία.Τι κάναμε γι’ αυτό; Ο κάθε υπουργός τα δικά του. Ο ένας άνοιγε εντελώς έναεπάγγελμα, ο άλλος χάιδευε μερικά αυτιά, ο τρίτος δεν έκανε απολύτως τίποτα. Τιμάθημα έδινε ο κάθε υπουργός στα συνδικάτα; Ότι αν πιέσουν αρκετά όλο και κάτιθα βγάλουν. Έτσι είχαμε το μαϊμού άνοιγμα του επαγγέλματος των δικηγόρων, τοεφεύρημα της «προσωπικής διαφοράς» στο μισθολόγιο, την κωλυσιεργία στις αποκρατικοποιήσεις,το ρυθμό χελώνας στις διαρθρωτικές αλλαγές. Επί δύο χρόνια τώρα το ίδιο έργο.Άραγε δεν φαινόταν ότι ο Ρέππας δεν έχει διάθεση να εφαρμόσει καμιά συμφωνία;Δεν το έκανε στο «Υποδομών» περίμενε κανείς να το κάνει στο «Εσωτερικών»; Γιατίπαρέμεινε στην κυβέρνηση; Γιατί παρέμεινε στην κυβέρνηση ο κάθε Ρέππας;

Θα προτιμήσω την εύκολη απάντηση στο ερώτημα αυτό γιατί οποιαδήποτε άλλη είναιπολύ περισσότερο επώδυνη και εξευτελιστική και για την κυβέρνηση και για τονεπικεφαλής της: Παρέμεινε ο Ρέππας υπουργός επειδή μόνο τέτοιους έχει το ΠΑΣΟΚ.Ρέππες.

Βέβαια κανένας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ δεν νοιάζεται για τηνστελεχιακή σου ένδεια. Τα λεφτά τους θέλουννα εξασφαλίσουν όσο καλύτερα γίνεται και την εκλογική τους επιρροή στις χώρεςτους. Ούτε τα λεφτά τους πλέον είναι σίγουρα (ποτέ δεν ήταν στατιστικά σίγουρα)ούτε και η αποδοχή της πολιτικής τους από το εκλογικό σώμα των χωρών τους. Γι’αυτό ζητούν μετ’ επιτάσεως εγγυήσεις οι δανειστές. Εμπράγματες και όχι μευπογραφές. Μας έχουν αξιολογήσει στο επίπεδο «λαμόγιο». Και νομίζω ότι δενυπάρχει τίποτα πιο εξευτελιστικό από το να σε κατατάξουν οι εταίροι σου στηνκατηγορία αξιοπιστίας junk.

Εύχομαι να σοβαρευτούν εκεί στο Μαξίμου γιατί δεν έχουμε άλλα περιθώρια. Γιατί κάθε φορά και εξ αιτίας δικών τους λαθών και παραλείψεων, τα πράγματαγίνονται πιο δύσκολα για το λαό και τη χώρα και, τέλος, επειδή η άλληκυβερνητική εναλλακτική, αυτή του κ. Σαμαρά είναι δυστυχώς πολύ χειρότερη.

Η Νορβηγική Εκκλησία και η Ελληνική Κρίση

2011-09-06T10:45:00.000+03:00

Σχεδόν στο κέντρο του Gothenburg,απέναντι από το επιβλητικό Scandic Opalen Hotel και λίγα μέτρα από το στάδιο Ullevi βρίσκεταιη Νορβηγική Εκκλησία. Χτισμένη το 1958με σκοπό να εξυπηρετήσει τους Νορβηγούς ψαράδες και ναυτικούς που έφταναν στομεγάλο λιμάνι του Γκετεμπόργκ, ταπεινή, με το ξύλινο καμπαναριό της και τηνπλακόστρωτη κεκλιμένη στέγη της αποτελεί μια πινελιά παρελθόντος. Ο μεγάλος τηςκήπος με τις λεύκες και την άγκυρα να υπενθυμίζει το σκοπό για τον οποίο κατασκευάσθηκεκρύβουν το οικοδόμημα και ο επισκέπτης χρειάζεται μια δεύτερη ματιά για να τοανακαλύψει.

Στην προέκταση του κυρίως ναού επί πενήντα χρόνια η Νορβηγική παροικίαφιλοξενούσε και έτρεφε τους ναυτικούς από την πατρίδα, στέγαζε τις εκδηλώσεις τιςσυναθροίσεις και τις καθημερινές συναντήσεις της. Α, και το Νορβηγικό προξενείοτης πόλης.

Τον Απρίλη του 2011 η πολιτεία της Νορβηγίας αποφάσισε ότι δεν υφίστανταιπλέον οι λόγοι οι οποίοι οδήγησαν στην ίδρυση της εκκλησίας και αποφάσισαν τηνκατάργησή της. Αφού δεν υπήρχε πλέον μόνιμο προσωπικό, χώροι στο κτίσμααπελευθερώθηκαν και το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος που διαχειρίζεται τοκτίριο αποφάσισε την ενοικίασή του. Τα δύο διαμερίσματα του ιερέα και τωνυπαλλήλων, στον όροφο, όντας έτοιμα, ενοικιάστηκαν σε δύο οικογένειες Σουηδώνκαι ο χώρος του υπερυψωμένου ισογείου εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τοπροξενείο της χώρας και ως τόπος συνάντησης των μελών της κοινότητας. Ολατρευτικός χώρος παραμένει λειτουργικός και περιστασιακά φιλοξενεί τοεκκλησίασμα.

Το Δ.Σ. της παροικίας αποφάσισε την διαμόρφωση του βόρειου τμήματος τουημιυπόγειου χώρου σε δωμάτια προς ενοικίαση σε φοιτητές. Τον χώρο και την κυρίαHanne Westvik επισκέφθηκα την 30^ηΑυγούστου με σκοπό να ενοικιάσω το ένα δωμάτιο για την κόρη μου που κάνει τομεταπτυχιακό της. Εκεί και τότε άρχισαν τα θαύματα…

Μετά την γνωριμία μας, η ευγενέστατη κυρία Westvik, μας οδήγησε στο χώρο των φοιτητικώνδωματίων. Υπήρχαν ίσως πέντε άνθρωποι τη στιγμή της επίσκεψής μας πουεργάζονταν στο χώρο. Κάποιοι έβαφαν, άλλοι καθάριζαν, τρίτοι επισκεύαζαν τοηλεκτρικό δίκτυο. Κανείς από αυτούς όμως δεν ήταν εργάτης ή εργολάβος επ’αμοιβή. Ήταν οι ένοικοι του ορόφου, υπάλληλοι του προξενείου και μέλη τουσυλλόγου που διαχειρίζεται το κτίριο. Ήταν όλοι εκεί με τις οικογένειές τους,προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες τους με μεράκι, όρεξη, κέφι, χαρά! Έμειναπραγματικά με το στόμα ανοιχτό. Έβλεπες ανώτερα στελέχη του προξενείου,ελεύθερους επαγγελματίες του Γκέτεμποργκ, φοιτητές ή μαθητές ή υπάλληλους ναβιδώνουν, να βάφουν να σφουγγαρίζουν να επιδιορθώνουν. Το αποτέλεσμα τωνεργασιών τους επίσης με άφησε άναυδο. Είχαν με μεράκι ψωνίσει κρεβάτια,γραφεία, βιβλιοθήκες, καναπέδες και είχαν στολίσει το χώρο με γούστο, ψυχή,προσωπικότητα. Άνθρωποι που δούλευαν μαζί για το κοινό καλό και για την χαρά τηςπροσφοράς και της συμμετοχής. Χωρίς προφανείς υστερόβουλες, χωρίς ιδιοτέλειες.

Έφερα στο νου μου μια συνέλευση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στο Βόλο έναχρόνο πριν και θυμήθηκα την αποστροφή μιας κυρίας, επιφανούς στελέχους ΜΚΟ στηνπεριοχή της Θεσσαλίας, ότι οι εθελοντικές εργατοώρες πρέπει να αμείβονται καιπραγματικά μελαγχόλησα.

Σε όσους ανέφερα πίσω στην πατρίδα το συμβάν, μίλησαν για πιθανά οφέλητων εθελοντών, για καλά αμειβόμενους υπάλληλους οι οποίοι απλά εκτελούσαν τις επιθυμίες– διαταγές των προϊστάμενων τους και άλλα παρόμοια. Κανείς δεν αποδέχτηκε ότιμπορεί πραγματικά να υπάρξει εθελοντική προσφορά χωρίς χορηγία και τηλεοπτικήκάλυψη. Κανείς δεν μπόρεσε να απαντήσει στην απλή απορία τι στο καλό είχε νακερδίσει ο Σουηδός νοικάρης βάφοντας το διαμέρισμα που ήθελε να νοικιάσει οσπιτονοικοκύρης του πέρα από τη χαρά που δίνει η προσφορά στην κοινότητα, ησυμμετοχή στο κοινό καλό.

Μια από τις εκφάνσεις της κρίσης αξιών την οποία βιώνουμε τις τελευταίεςδεκαετίες είναι και η αδυναμία μας πλέον να σκεφτόμαστε και να δρούμε σαν μέλημιας κοινότητας η οποία βασίζεται στην αλληλεγγύη των μελών της. Έχουμεαποδεχτεί την αρπαγή σαν μέσο κτήσης, την αμοιβή σαν κίνητρο παροχής υπηρεσίας,την εξαπάτηση σαν μέθοδο διαπραγμάτευσης, την ανύψωση του ατόμου σε ανώτεροηθικό επίπεδο από την ομάδα. Έχουμε ντύσει την στρέβλωση αυτή της ανθρώπινηςφύσης με θεωρητικά νεοηθικό ένδυμα και αξιακό σκελετό, έχουμε μεγαλώσει ταπαιδιά μας με αυτή τη λογική και έχουμε μάλιστα πεισθεί ότι οι δικές μας «αξίες»- και κατ’ επέκταση εμείς ως οντότητες - είναι ανώτερες των άλλων.

Ήταν μια από τις φορές που ένοιωσα την απογοήτευση για την πορεία μας ναμε κυριεύει.

Υ.Γ. Όσοι έχετε παιδιά στο σχολείο,ξεψαχνίστε υπόγεια, πατάρια, αποθήκες, μαζέψτε όλα τα χρησιμοποιημένα σχολικάβιβλία και στείλτε τα στο σχολείο του παιδιού σας. Λειτουργήστε σαν κοινότητα.Είναι η μόνη μας ελπίδα.

Υ.Γ. 2 Την ημέρα της μετακόμισης, υπήρχε ζεστός καφές στην καφετέρια, καραμέλες και μπισκότα στο τραπέζι, πίτσες στο φούρνο, αναψυκτικά στα ψυγεία και - κυρίως - ζεστασιά στα φιλόξενα πρόσωπα των ανθρώπων που υποδέχτηκαν τις 5 φοιτήτριες: μιας Ελληνίδας, μιας Νορβηγίδας και τριών Σουηδέζων

Γιέτεμπόρι μια ιστορική πόλη του βορρά

2011-09-02T09:07:00.000+03:00

Είναι όμορφη πόλη το Γκέτεμποργκ (Γιετεμπόρι όπως οι ίδιοι αποκαλούν την πόλη τους ή Γκόθενμπέργκ όπως θα προτιμούσαν να τους αποκαλούν οι ξένοι). Όμορφη με πολλά δέντρα, μεγάλα λιβάδια και πάμπολλες λίμνες, ποτάμια, ρυάκια. Η παρουσία νερού είναι εμφανέστατη τόσο από τις επιφανειακές φυσικές υδατοσυλλογές όσο και από την υπερβάλουσα βλάστηση που χρωστά την ύπαρξή της στα μεγάλα ύψη βροχοπτώσεων και στο Ρεύμα του Κόλπου που κάνει το κλίμα ηπιότερο.

Χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Gota, η πόλη είναι γεμάτη όμορφα κτίρια, μεγάλους δρόμους, κήπους, δέντρα, κανάλια. Χωρίς την αυστηρότητα που αποπνέει η Γερμανία, η πόλη είναι καθαρή και τακτοποιημένη. Πέρασα μέσα από βιομηχανική περιοχή και ειλικρινά θα ήταν ένα μέρος επιλογής για να μείνω. Αταξία συνάντησα μόνο σε βόρειες συνοικίες όπου η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μετανάστες.

Οι άνθρωποι αποπνέουν κάτι από την ανεμελιά των χίπυς της δεκαετίας του εξήντα, ιδιαίτερα στο ντύσιμο αλλά και στην συμπεριφορά. Μοιάζουν ανοιχτόκαρδοι, γελαστοί, εγκάρδιοι αν και δεν είχα (δεν χρειάστηκε και – κακώς – δεν το επεδίωξα) ιδιαίτερες επαφές μαζί τους. Από την άλλη τα προβλήματα με το αλκοόλ είναι έντονα και ορατά. Δεν έχω συναντήσει τόσους πολλούς μεθυσμένους γύρω μου από το πρωϊ, εκτός ίσως από την Σόφια της εποχής του ’80.

Εντύπωση μου προκάλεσε το γεγονός ότι σε μια μητρόπολη σχεδόν ενός εκατομμυρίου κατοίκων, τα αυτοκίνητα περνούν απαρατήρητα. Οι κυκλοφοριακές συνθήκες θυμίζουν καλοκαιρινές μέρες αργίας στην Ελλάδα στο πάρα πολύ καλύτερό τους: συνεχής ροή αυτοκινήτων. Πιστεύω επίσης ότι στη Σουηδία τα εργοστάσια παραδίδουν τα αυτοκίνητα χωρίς κόρνα, γι’ αυτό δεν άκουσα ποτέ έστω και μια τις 5 μέρες που είμαι εδώ.

Η έλλειψη αυτοκινήτων στους δρόμους ίσως να οφείλεται στο δαιδαλώδες αλλά υπεραρκετό σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς. Λεωφορεία πάνε παντού και είναι πάρα πολλά. Πολύ πυκνό και τεράστιο είναι και το δίκτυο των τραμ με το οποίο διακινούνται πάνω από 300.000 επιβάτες ημερησίως.

Κάτι που δεν ήξερα, το Γιέτεμπόρι είναι φοιτητούπολη. Σχεδόν ολόκληρο το κέντρο φιλοξενεί μέσα σε ένα τεράστιο πάρκο δεκάδες κτίρια πανεπιστημιακών σχολών. Αυτό και το γεγονός της εξυπηρέτησης των βιομηχανικών μονάδων που είναι εγκαταστημένες στην περιοχή κάνουν την πόλη κοσμοπολίτικο κέντρο όπου μπορείς να βρεις εστιατόρια με φαγητό από όλες τις γωνιές της γης!

Τα αγαθά και οι υπηρεσίες στο Γκέτεμποργκ είναι ονομαστικά ακριβότερα από την Ελλάδα άλλα αν γίνει αναγωγή στη μέση μισθοδοσία νομίζω ότι δεν θα βρούμε σημαντικές διαφορές. Ένα παράδειγμα εδώ για να δειχθεί ότι δεν υπάρχει παράδεισος: για την ίδια διαδρομή, την ίδια ώρα της ημέρας και τις ίδιες αποσκευές, πλήρωσα την μια μέρα 619 Κορώνες ταξί και μετά από 2 μέρες 180!!! Ταρίφες υπάρχουν παντού λοιπόν.

Μη Κυβερνητικοί Οχετοί

2011-08-12T21:02:00.000+03:00

Κοινωνική Εργασία από επ' αμοιβή Εθελοντή

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει πιθανότητα οι πολίτες και οι ηγεσίες της πατρίδας μου να ωριμάσουν. Μάλλον όχι.

Όλοι γνωρίζουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λεγόμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων στην Ελλάδα λειτούργησαν σαν άτυπες κρατικές υπηρεσίες απομυζώντας κρατικούς πόρους για ανύπαρκτες ή στην καλύτερη περίπτωση θολές δράσεις. Κατάλογοι χρηματοδοτήσεων σε οργανώσεις φαντάσματα, σφραγίδες ή υποκαταστήματα κομμάτων, επιχειρήσεων και θρησκειών έχουν δει πολλές φορές το φως της δημοσιότητας. Πολλά έχουν ακουσθεί και από το βήμα της βουλής από όλα τα κόμματα. Τίποτα απολύτως όμως δεν έγινε ώστε να δοθεί ένα τέλος στην προκλητική και ύποπτη λειτουργία αυτών των οργανώσεων. Αντίθετα. Επελέγησαν να υλοποιήσουν το πρόγραμμα της κοινωνικής εργασίας σε συνεργασία με τους Δήμους. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν καταφέρει να γεμίσουν τις επαρχιακές εφημερίδες μα καταγγελίες για ρουσφέτια, κακοδιαχείριση και άλλα όμορφα. Καυγάς για το πάπλωμα. Όσοι γνωρίζουν κατανοούν ότι όταν ανακατεύονται δύο από τους πλεον αμαρτωλούς θεσμούς (ΟΤΑ και ΜΚΟ) με πολλά χρήματα και προσλήψεις, τα κουταλοπίρουνα παίρνουν φωτιά και οι μασέλες δουλεύουν υπερωρίες.

Κι όμως, είναι τόσα απλά τα όσα η πολιτεία μπορεί και πρέπει να κάνει ώστε να βάλει τάξη στο χάος: Καθορισμός όρων και προϋποθέσεων ώστε μια οργάνωση να ονομάζεται Μη Κυβερνητική, υποχρεωτικός δημόσιος οικονομικός απολογισμός των ΜΚΟ με λεπτομερή αναφορά των εσόδων τους από όπου και αν προέρχονται με ονομαστική αναφορά εισφοράς που ξεπερνά τα 1500 € ή εφόσον εισφορές από την ίδια πηγή ξεπερνούν τις 5.000 € ετήσια. Αναλυτική αναφορά των δαπανών και σύνδεσή τους με τους σκοπούς της δημιουργίας της οργάνωσης όπως αυτοί ορίζονται στο καταστατικό. Απλά πράγματα. Έτσι, όλοι θα γνωρίζουμε ποιες οργανώσεις είναι Μη Κυβερνητικές και ποιες μας δουλεύουν.

Είναι κανείς πρόθυμος να το κάνει;

Δημόσιες Ιστορίες

2011-08-06T18:09:00.000+03:00

Δημόσιοι Υπάλληλοι Εν Ώρα Εργασίας

Πάνε αρκετά χρόνια από την ημέρα που βρέθηκα, εγώ κι ένας συνάδελφος, σε Δασαρχείο επαρχιακής πόλης. Με τα laptop ανά χείρας, ορθοφωτοχάρτες μιας περιοχής 150.000 στρεμμάτων, αεροφωτογραφίες από το 1940, λογισμικά χαρτογράφησης και καλή διάθεση, είπαμε στο Δασάρχη ότι μας έχει ανατεθεί το έργο του χωρικού σχεδιασμού ανοιχτής πόλης. Στο πλαίσιο αυτού του έργου, έπρεπε να καθορίσουμε χρήσεις γης οι οποίες, μέσα από συγκεκριμένη διαδικασία, θα είχαν ισχύ νόμου. Ζητήσαμε λοιπόν τη βοήθειά του Δασαρχείου και θέσαμε τους εαυτούς μας στη διάθεσή τους ώστε σε συνεργασία να οριοθετήσουμε δασικές εκτάσεις. Είπαμε ότι ο χρόνος δεν ήταν πρόβλημα για εμάς και περιμέναμε περιχαρείς μια θετική ανταπόκριση.

Δυστυχώς, εμείς οι κρατικοδίαιτοι ιδιώτες λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο που στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο άκρως αποδοτικός υπάλληλος δασαρχείου αλλά θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε από τους κοντά 700.000 συναδέλφους του στον λαβύρινθο του ελληνικού δημοσίου. Για αρχή, ο μέγιστος ζήτησε επίσημο γραπτό αίτημα από τον Δήμο, συνοδευόμενο από 12 αντίτυπα τοπογραφικού διαγράμματος της υπό εξέταση έκτασης σε κλίμακα 1 προς 5.000. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Να εξηγήσω ότι θα χρειαζόμουν περίπου 750 χάρτες 80 x 120 εκατοστών για να καλύψω την απαίτηση του οπαδού των τύπων υπαλλήλου ΠΕ. Δηλαδή θα έπρεπε να καταθέσω την αίτηση με φορτηγό και το δασαρχείο να νοικιάσει ένα εξτρά δωμάτιο. Να μην τα πολυλογώ, ο «λειτουργός», ύστερα από σύντομη διαμάχη μου έκανε σαφές πως ότι κι αν έκανα, η απάντηση στο αίτημά μας θα ήταν αρνητική: δεν επρόκειτο να προχωρήσει σε μαζική οριοθέτηση δασικών εκτάσεων.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τι σημαίνει «κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας» και τη διαδικασία σχηματισμού του: ο δασικός υπάλληλος παίρνει 9,80 € επιπλέον αποζημίωση για εκτός έδρας απασχόληση επί 120 ημέρες το χρόνο, ήτοι 1.200 περίπου ευρώ ετήσια, ή άλλως 100 ευρώ μηνιαία αύξηση μισθού για να πάει να «χαρακτηρίσει» το οικόπεδο του κάθε μπάρμπα Κίτσου. Φυσικά, δεν πάει μόνος του. Θέλει οπωσδήποτε τουλάχιστον έναν οδηγό, οπότε κάντε τα παραπάνω επί δύο. Το αυτοκίνητο θέλει καύσιμα για να κινηθεί και συντήρηση για να αντέχει. Προσθέστε λοιπόν στον οικονομικό κύκλο τον βενζινά, το συνεργείο, τα ανταλλακτικά.. Ο μπάρμπα Κίτσος, για το κτήμα του οποίου θα πρέπει να εκδοθεί πράξη χαρακτηρισμού, θα περιμένει το κλιμάκιο πως και πως! Θα έχει ειδοποιήσει τον Γιώργη, ιδιοκτήτη της ταβέρνας «Ο Πλάτανος» να έχει ετοιμάσει κοψίδια και μεζεκλίκια και κρασί για το «κλιμάκιο». Βάλτε λοιπόν στην μικρή οικονομία που δημιουργείται τον κτηνοτρόφο, τον χασάπη, τον αμπελουργό, τον οινοποιείο, τον ταβερνιάρη και φυσικά τον μπάρμπα Κίτσο. Έχουμε μάνι - μάνι, πάνω από 10 άτομα. Φεύγοντας το κλιμάκιο θα παραλάβει – ανάλογα με την βαρύτητα του αιτήματος – από μια σακούλα καλούδια (αυγά, ντομάτες, κοτόπουλο, τυρί ή άλλο) έως ένα καλό μπαξίσι (μέχρι και 3 μηνιάτικα). Έπειτα, η απόφαση δημοσιεύεται σε μια τοπική εφημερίδα η οποία «τσιμπάει» ένα 150αρι για κάθε τέτοια δημοσίευση. Ο κύκλος της ιδιότυπης αυτής κρατικοδίαιτης οικονομίας με αυτόν τον τρόπο διευρύνεται και φτάνει κοντά τους 20 νοματαίους.

Ο οποιοσδήποτε εχέφρον πολίτης θα αναρωτιόταν γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι δεν αναγκάζουν τα δασαρχεία να δημιουργήσουν οριστικούς δασικούς χάρτες για μεγάλες περιοχές ΤΩΡΑ παρά πληρώνουν «κρατικοδίαιτους» ιδιώτες να κάνουν τη δουλειά των υπαλλήλων των δασαρχείων; Κι αφού «αναγκάζεται» το κράτος να πέσει στα χέρια των «κρατικοδίαιτων» ιδιωτών, γιατί κρατά και δεν απολύει τους υπάλληλους; ; Γιατί έστω δεν τους ανακατανέμει σε παραγωγικότερες θέσεις ή σε θέσεις όπου πραγματικά υπάρχει έλλειψη προσωπικού;

Το δημόσιο, για να κρύψει από τον αντιπαραγωγικό και κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα τα καλύτερα κομμάτια του, τα καμουφλάρισε με περίεργες στολές παραλλαγής. Μια από τις πιο πετυχημένες είναι ο «ευρύτερος». Εκεί κρύβεται το καμάρι της υψηλής παραγωγικότητας του δημοσίου. Ακούστε μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία.

Έχεις έναν φορέα του ευρύτερου δημόσιου τομέα με τον οποίο κανείς δεν ασχολείται, καθώς δεν χρηματοδοτείται η μισθοδοσία του αλλά και η δράση του από τον κρατικό προϋπολογισμό. Πως ζει όμως αυτός ο φορεύς; Δώστε βάση: με νόμο επιβάλλει σε αγρότες ένα χρηματικό τέλος ανά στρέμμα κατεχόμενης αγροτικής γης σε συγκεκριμένη περιοχή. Υποθέτουμε ότι η περιοχή αυτή είναι η Θεσσαλία, η έκταση η οποία καλείται να πληρώσει τέλη είναι 300.000 στρέμματα και η στρεμματική εισφορά ανέρχεται σε 1,5 € ανά στρέμμα. Οι δυνητικές εισπράξεις λοιπόν του φορέα είναι περί τις 450.000 ευρώ ετησίως. Καλή μπάζα. Τι θα έπρεπε να κάνει με αυτά τα λεφτά ο παραπάνω φορέας; Λειτουργώντας ανταποδοτικά, θα έπρεπε να παρέχει αντιπλημμυρικά και στραγγιστικά έργα σε επίπεδο τουλάχιστον 75% ων εισπράξεών του. Στην πράξη όμως, σχεδόν 200.000 € κατέληγαν, ως πριν από 3 ή 4 χρόνια στην κάλυψη μισθοδοσίας, περί τις 30 ή 50 χιλιάδες σε δαπάνες διοίκησης και ίσως 50 χιλιάδες να εξυπηρετούσαν τον σκοπό ύπαρξης του φορέα, δηλαδή την συντήρηση ή την κατασκευή νέων αποστραγγιστικών έργων. Αυτός ο φορέας λειτουργούσε παρασιτικά επί μια εικοσαετία τουλάχιστον και κανείς μα κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί θα πρέπει 13.000 αγρότες από όλη τη Θεσσαλία να πληρώνουν από 25 ευρώ ο καθένας το χρόνο για να ταϊζουν 8 χαραμοφάηδες.

Ντρέπομαι, αλλά επί 14 χρόνια πληρωνόμουν από αυτόν τον φορέα έχοντας σπαταλήσει πάμπολλα εφτάωρα χωρίς να προσφέρω ούτε το ελάχιστο παραγωγικό έργο.

Καληνύχτα δημόσιο όπου κατά την άποψη ορισμένων κυβερνητικών στελεχών «δεν υπάρχει πλεονάζον προσωπικό».

Καλή συνέχεια Αντρίκο

2011-08-01T09:34:00.000+03:00

Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός κριτής αλλά είναι γιός μου και είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός κριτής με τα παιδιά σου. Του λέω ότι η φωνή του θέλει δουλειά. Να προσέχει τα γυρίσματα, να ελέγξει τις ανάσες του, να μετριάσει το τρέμουλο και να αφαιρέσει μέρος του πάθους. Μου λέει ότι δεν είναι τραγουδιστής αλλά μουσικός. Το ξέρω. Έχει γράψει μερικά καταπληκτικά τραγούδια και μουσικές και ξέρω ότι στην ψυχή του έχει έτοιμα πολλά περισσότερα. Ξέρω επίσης ότι γράφει όμορφους στίχους.

Προσπαθώ να είμαι αντικειμενικός. Πριν την ζωντανή εμφάνισή του στην τηλεόραση, τον είχε κυριεύσει το άγχος. Δεν μπορούσα να τον βοηθήσω. Τελικά νομίζω ότι τα κατάφερε κι εκανε μια καλή πρώτη εμφάνιση.

Καλή συνέχεια Αντρέα.

Χρυσά ΜΑΤ

2011-06-30T11:45:00.000+03:00

Διάλογος περί της υπάρξεως και του νοήματος
της ζωής μεταξύ Οργάνου και Πολίτη

Εδώ και χρόνια έχουμε ενδείξεις για σχέσεις αίματος ανάμεσα στις ειδικές μονάδες της αστυνομίας και στην Χρυσή Αυγή. Δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε στα αποτελέσματα των εκλογικών τμημάτων της Καισαριανής εκεί όπου οι άντρες των ΜΑΤ ψήφιζαν με ειδικούς καταλόγους. Πραγματικά δεν θα ενδιέφερε κανένα η ιδεολογική ταυτότητα ή η πολιτική τοποθέτηση των Ματατζήδων, αν α) δεν επηρέαζε τον τρόπο με τον οποίο ασκούν τη δουλειά τους και β) αν η πολιτική τους τοποθέτηση δεν ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με το έργο το οποίο καλούνται να επιτελέσουν.

Έχοντας αυτό υπόψη, είχα καλέσει δημόσια τον κ. Χρυσοχοϊδη, να βρει και να διαλύσει τον πυρήνα των φασιστών μέσα στην αστυνομία, διαφορετικά είναι σαν να ρισκάρει την ίδια την κοινωνική ειρήνη στο όνομα της επιχειρησιακής ετοιμότητας και ικανότητας των ΜΑΤ.

Οι τελευταίες αποδείξεις για τις επιλεκτικές συγγένειες των ΜΑΤ, ήρθαν απλά να επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη ξέραμε. Αφήνουν έκθετους όμως μια σειρά ανθρώπους. Πρώτον, τον κ. Παπουτσή ο οποίος αν και συμπεριφερόμενος ως επερωτών αντιπολιτευόμενος βουλευτής πριν μερικούς μήνες είχε δηλώσει ότι υπάρχουν θύλακες ακραίων στοιχείων στην αστυνομία, προκαλώντας τη μήνι των συνδικαλιστών των σωμάτων ασφαλείας (χα!), δεν φαίνεται να έκανε τίποτα γι’ αυτό. Ο κ. Παπουτσής οφείλει να παραιτηθεί και επειδή δεν κατάφερε να δικαιολογήσει τον τίτλο του αλλά και γιατί όσο παραμένει υπουργός, η ανικανότητά του παύει να είναι ατομική αλλά γίνεται κυβερνητική. Ελπίζω να θυμάται ο κ. Παπουτσής ότι η κυβέρνηση έχει και κάποιον επικεφαλή και η ευθύνη, αν δεν την αναλάβει αυτός, θα μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στον πρωθυπουργό.

Άλλος έκθετος είναι ο εκπρόσωπος της αστυνομίας ο οποίος βιάστηκε να δικαιώσει τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση της υπόθαλψης των ταραξιών που εμφανίζονται ως συνδικαλιστές της ΕΘΕΛ. Εκτός αν μέσα σε λίγες ώρες ολοκληρώθηκε η ΕΔΕ. Αν όντως έτσι έγινε, τότε θα πρέπει η ΑΛΑΣ να δώσει μαθήματα ταχύτατης διεκπεραίωσης υποθέσεων σε όλον τον κόσμο. Να υπενθυμίσω στον κ. Κοκκαλάκη ότι όλοι οι μπαχαλάκηδες έχουν και μια άλλη ιδιότητα. Μπορεί να είναι φοιτητές, γιατροί, εργάτες, οδοκαθαριστές, υπάλληλοι του Υπουργείου ΠΡΟΠΟ. Η άλλη τους ιδιότητα, η κοσμική, δεν τους αθωώνει. Να του υπενθυμίζω επίσης ότι δεν πείθει κανέναν η άποψη ότι μέσα στο χαμό τα ΜΑΤ που συνήθως δεν ρωτούν, απλά επεμβαίνουν, κατάλαβαν ότι αυτός ο κουκουλοφόρος είναι αθώος και ο άλλος όχι. Εκτός αν γνωρίζονταν από πριν! Να πω τέλος ότι κανέναν πολίτη που ήταν εν δυνάμει θύμα επίθεσης δεν είδα να τον προστατεύουν, μεταφέροντας τον στο χώρο τους. Συνήθως τους σέρνουν, ενίοτε από τα μαλλιά, στις κλούβες.

Από τα παραπάνω βγαίνει μια ακόμη διαπίστωση και τεκμηριώνεται ένα ακόμη αίτημα: Δεν μπορεί τις ΕΔΕ να διεξάγουν μόνοι οι επικεφαλής των διμοιριών των ΜΑΤ μαζί με κάποιους αστυνομικούς. Χάνεται, προφανώς, το τεκμήριο της αντικειμενικότητας! Νομίζω ότι είναι απαραίτητη η παρουσία 2 δικαστικών λειτουργών σε κάθε ΕΔΕ που αφορά τόσο σημαντικά θέματα.

Τέλος, κατανοώ πόσο δύσκολο είναι να είσαι αντικειμενικός ειδικά όταν εμπλέκεσαι συναισθηματικά σε ένα γεγονός. Ας είμαστε όμως όλοι περισσότερο προσεκτικοί όταν αναμεταδίδουμε «ειδήσεις» ή σχολιάζουμε γεγονότα. Την συγκεκριμένη παραίνεση την απευθύνω και στον εαυτό μου.

Ας μιλήσουμε για Δημοκρατία

2011-06-28T11:41:00.000+03:00

Το 2005, ο Κώστας Κονδύλης μου τηλεφώνησε ενθουσιασμένος. «Έλα ρε, ανακάλυψα μια πρωτοποριακή πολιτική πρακτική. Συμμετοχικός προϋπολογισμός και εφαρμόζεται ήδη σε Δήμους της Ευρωπαϊκής Ένωσης!». Αυτός ήταν ο Κώστας. Άνθρωπος με Πολιτικό ένστικτο. Από τη γενιά που κατά τα λεγόμενα μερικών ανιστόρητων κατάστρεψε την Ελλάδα. Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μας.

Συμμετοχικός προϋπολογισμός. Είναι ίσως ένα πραγματικό βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Αν το επιδιωκόμενο είναι η συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, ο συμμετοχικός προϋπολογισμός φαίνεται να είναι το όχημα που μπορεί να μας πάει εκεί.

Καμιά συμμετοχική διαδικασία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί προφανώς σε κλίμακα κράτους για πρακτικούς και μόνο λόγους. Σε ένα Δήμο όμως και μάλιστα σε κάθε Καλλικρατικό Δήμο της Ελλάδας, ο θεσμός της σύνταξης Συμμετοχικού προϋπολογισμού μπορεί να βρει την ιδανική του εφαρμογή.

Παρωδίες συμμετοχικού προϋπολογισμού έχουν δοκιμαστεί πολλές φορές, όπως η ηλεκτρονική υποβολή προτάσεων σχετικών με τον προϋπολογισμό ή η έγγραφη αποστολή προτάσεων από συλλόγους ή προσωπικότητες. Τέτοιες πρακτικές μάλλον γελοιοποιούν την έννοια και την ουσία της έννοιας και απομακρύνουν τους πολίτες από την πολιτική. Ας δούμε όμως τι είναι και πως θα μπορούσε να εφαρμοσθεί ο συμμετοχικός προϋπολογισμός με ένα παράδειγμα:

Έστω ένας Δήμος, ας πούμε 50.000 κατοίκων που έχει 10 γειτονιές. Ας υποθέσουμε ότι σε κεντρικό δημοτικό επίπεδο έχει αποφασισθεί ότι για π.χ. τεχνικά έργα ή συντήρηση υποδομών θα διατεθεί 1.000.000 €. Η κατανομή, για λόγους ευκολίας, υποθέτουμε ότι γίνεται ισομερώς, έτσι στην Χ γειτονιά φτάνουν 100.000 € που πρέπει να διαχειριστεί. Τα χρήματα αυτά ανήκουν στη γειτονιά και αυτή είναι η αποκλειστικά υπεύθυνη για τη διαχείρισή τους. Προσοχή όμως. Το ποσό μπορεί να διατεθεί αποκλειστικά και μόνο για τον σκοπό για τον οποίο εκταμιεύθηκε. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για προσλήψεις, για πολιτισμό, για αναψυχή παρά μόνο για τεχνικά έργα και συντήρηση υποδομών. Έτσι, η γειτονιά, συζητά, διαφωνεί, ξανασυζητά, ρωτά αρμόδιους ή επαίοντες, συγκεντρώνει στοιχεία και τελικά αποφασίζει ότι με τις 100.000 αυτές θα επισκευάσει τις παιδικές χαρές, θα «θεραπεύσει» τις λακούβες, θα καθαρίσει τα πρανή των δρόμων και θα εγκαταστήσει σύστημα αυτόματης άρδευσης στη νησίδα ενός δρόμου. Η απόφαση, φτάνει στις υπηρεσίες του Δήμου οι οποίες αναλαμβάνουν την υλοποίησή τους. Η γειτονιά ενημερώνεται σε τακτά διαστήματα για την πορεία υλοποίησης, παρακολουθεί και ελέγχει την ποιότητα του έργου έχοντας το δικαίωμα να παρέμβει όχι στον εργολάβο αλλά στις υπηρεσίες του Δήμου. Καμιά απόφαση της γειτονιάς, εφόσον λήφθηκε νομότυπα δεν μπορεί να ανατραπεί εκ των υστέρων παρά μόνο αν υπάρχει νομικό ή κανονιστικό πρόβλημα ή εάν αυτή καθ’ εαυτή η απόφαση δεν είναι τεχνικά υλοποιήσιμη. Χρήματα μπορούν να μεταφερθούν από έτος σε έτος μόνο αν η πορεία υλοποίησης του έργου το επιβάλει. Σε περίπτωση που από μια γειτονιά δεν αποφασισθεί η διάθεση των χρημάτων που της αναλογούν μέσα στην προθεσμία, τα χρήματα αυτά επιστρέφουν στην κεντρική διοίκηση του Δήμου ο οποίος ενημερώνει την πόλη για την αποτυχία απορρόφησης του προϋπολογισμού από τη συγκεκριμένη γειτονιά.

Η διαδικασία της απόφασης κατανομής του ποσού που αναλογεί στη Χ γειτονιά είναι μια συνεχώς διαμορφούμενη ζωντανή διαδικασία και εξαρτάται από τις πολιτισμικές, χωροταξικές, κοινωνικές ή άλλες ιδιαιτερότητες της κάθε γειτονιάς. Θα μπορούσε για παράδειγμα κάποια ομάδα πολιτών (ένας σύλλογος ή ακόμα και το ΚΑΠΗ) να προετοιμάζει τις λαϊκές συνελεύσεις, καταγράφοντας και ταξινομώντας τα προς επίλυση ζητήματα ή μεταφέροντας από και προς τη συνέλευση προτάσεις και απόψεις πολιτών ή οργανωμένων φορέων. Σκοπός είναι οι συζητήσεις να είναι ουσιαστικές και γόνιμες, να υπάρχει χρονοδιάγραμμα και υποστήριξη της προσπάθειας από τον Δήμο. Τα τεχνικά ή πρακτικά προβλήματα που θα προκύπτουν, θα γίνεται προσπάθεια να επιλύονται εκ των ενόντων. Για το σκοπό αυτό, σε κάθε συνέλευση παρίσταται τεχνικός σύμβουλος – αντιπρόσωπος του Δήμου ο οποίος μπορεί να μεταφέρει γνώσεις και εμπειρία από γειτονιά σε γειτονιά.

Υπάρχουν δαπάνες που μπορεί να περνάνε μέσα από διαδικασίες συμμετοχικού προϋπολογισμού και άλλες για οι οποίες είναι πρακτικά και ουσιαστικά αδύνατο. Το ζητούμενο είναι η όλη διαδικασία να οδηγεί σε συμμετοχή των πολιτών και να μην χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι συμμετοχής και στην ουσία τελικής κοροϊδίας.

Τον θεσμό του συμμετοχικού προϋπολογισμού πρότεινα το 2006 στον συνδυασμό του Γιάννη Σάπκα με σκοπό να τον συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του. Πέρα από έναν – δύο υποψήφιους συμβούλους (λέγε με Φάνη και Δημήτρη) οι υπόλοιποι δεν πιστεύω καν να με άκουσαν. Αναφέρθηκε όμως σε αυτόν άλλος υποψήφιος δήμαρχος, ο Αποστόλης ο Καλογιάννης. Το περίεργο είναι ότι από τους τόσους Δημάρχους που εκλέχθηκαν ανά την Ελλάδα με τη σημαία οποιουδήποτε κόμματος, δεν βρέθηκε ένας να στηρίξει μια έστω πειραματική ουσιαστική εφαρμογή ενός τέτοιου συμμετοχικού θεσμού. Έχω μάλιστα την υποψία ότι κανείς θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την πιλοτική εφαρμογή μέσα από Ευρωπαϊκά Προγράμματα χωρίς να είμαι βέβαιος. Τώρα όμως σχεδόν όλοι οι Δήμαρχοι κόπτονται για την άμεση δημοκρατία και τον λαό.

Links για μελέτη:

http://www.re-public.gr/?p=49

http://www.re-public.gr/?p=57

Και οπωσδήποτε: http://www.ilioupolisonline.gr/modules.php?name=Reviews&rop=showcontent&id=198

Η τρομοκρατία της αλήθειας

2011-06-27T15:15:00.001+03:00

Τι μας φέρνει το μεσοπρόθεσμο:

Ανεργία από 20 έως 25%. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική ανεργία και η σχέση των ανέργων επί του συνόλου του δυνητικά οικονομικά ενεργού πληθυσμού θα πάρει εφιαλτικές διαστάσεις

Καταβαράθρωση της αγοραστικής δύναμης λόγω εσωτερικής υποτίμησης έως και 50 %. Τι σημαίνει αυτό; Μείωση μισθών, αύξηση έμμεσων φόρων, εξαφάνιση του κοινωνικού κράτους. Οι μισθοί και οι αμοιβές μας δηλαδή θα επαρκούν για την κάλυψη μέρους των αναγκών μας και μόνο. Αυτό σημαίνει ότι οι «ανάγκες» επαναπροσδιορίζονται προς τα κάτω με «κόψιμο» των «περιττών». Κοινωνικές εκρήξεις.

Οι εργασιακές σχέσεις αλλάζουν πλησιάζοντας σχεδόν στην πλήρη απελευθέρωση. Το κοινωνικό κράτος περιορίζεται στα ελάχιστα.

Οι αριθμοί όσων κινούνται κάτω από τα όρια της φτώχειας ή της εξαθλίωσης αυξάνονται ραγδαία.

Τι μας φέρνει η χρεοκοπία και η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα:

Ανεργία 30% και προς τα επάνω. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματική ανεργία και η σχέση των ανέργων επί του συνόλου του δυνητικά οικονομικά ενεργού πληθυσμού θα πάρει εφιαλτικές διαστάσεις

Καταβαράθρωση της αγοραστικής δύναμης λόγω υποτίμησης και πληθωρισμού που μπορεί να κινηθεί σε αστρονομικά ύψη. Τι σημαίνει αυτό; Άφθονο χρήμα χωρίς πρακτική αξία, καλό μόνο για τη σόμπα. Ανυπαρξία αγοράς, ελλείψεις βασικών αγαθών, δελτίο σε τρόφιμα, κοινωνικές εκρήξεις, λεηλασίες καταστημάτων.

Εργασιακές σχέσεις δεν υπάρχουν καθώς πρακτικά δεν λειτουργεί αγορά εργασίας. Το κοινωνικό κράτος περιορίζεται στα ελάχιστα.

Οι αριθμοί όσων κινούνται κάτω από τα όρια της φτώχειας ή της εξαθλίωσης αγγίζουν την μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού

Σε αυτούς τους τομείς, σχεδόν ισοπαλία... διαλέξτε αποχρώσεις του μαύρου

Επικαιρότητα: καλύτερη κι από τη φαντασία

2011-06-27T10:52:00.001+03:00

Εκλογές

Ένα μήνα πριν, ο πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να κινηθεί πολιτικά προκηρύσσοντας εκλογές. Προτίμησε να μην το κάνει. Στο ενδιάμεσο της πορείας από τότε μέχρι σήμερα σύρθηκε σε αποφάσεις που έχουν άρωμα κομματικής και όχι πολιτικής λογικής. Δυστυχώς, πολλοί στο κυβερνόν κόμμα φαίνεται να ταυτίζουν ακόμα το κομματικό με το εθνικό συμφέρον. Ένα μήνα μετά την πρότασή μου, ο ατμός που συσσωρεύεται κάτω από το καπάκι γίνεται όλο και περισσότερος και η ζέστη κάτω από το καζάνι, δυναμώνει ανεξέλεγκτα και επικίνδυνα. Από εδώ και πέρα έχω αρχίζει να φοβάμαι για την πορεία των εξελίξεων.

Πονάει το μεσοπρόθεσμο παλληκάρια;

«Πάρα πολύ» είναι η μοναδική απάντηση. Αφάνταστα πολύ. Η επιβολή όμως εσωτερικής υποτίμησης μεγαλύτερης του 40% που αρχικά θεωρούσα ως πιθανή, περνά μέσα από αποφάσεις και μέτρα σαν κι αυτά. Βέβαια, είναι πεποίθησή μου ότι αν είχαμε εφαρμόσει σωστά και με προσήλωση τα όσα προβλεπόταν στο Μνημόνιο Ι και αν είχαμε προωθήσει με ταχύτητα και αποφασιστικότητα τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές, σήμερα δεν θα χρειαζόταν τόσο αυστηρά μέτρα. Δυστυχώς όμως, το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του έχει κάποια όρια τα οποία είναι δύσκολο να ξεπεράσει. Για όσους αναρωτιούνται αν θα πάρουμε την 5^η δόση έχω να πω ότι με τον ίδιο τρόπο θα μας βγαίνει η ψυχή για κάθε δόση που θα παίρνουμε όσο παραμένουμε εξαρτημένοι σε τέτοιο βαθμό από τους δανειστές μας. Αυτό το ξέρουν όλοι όσοι έχουν βρεθεί στην ανάγκη να αναζητήσουν τη δόση τους. Επιμένω όμως μονότονα: Όσο δεν προβαίνει η κυβέρνηση με ταχύτητα σε εκείνες τις αλλαγές που θα καθιστούν δυνατές τις εφαρμογές στοχευμένων πολιτικών και παρεμβάσεων, θα είναι αναγκασμένη – και αυτή και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση - και νέα και οριζόντια και άδικα μέτρα να παίρνει. Βέβαια μη σας κοροϊδεύουν ότι δεν υπάρχει άλλη πορεία. Πάντα υπάρχουν εναλλακτικές. Δεν αρκεί όμως να μας δείχνουν το πόσο κακή είναι η συγκεκριμένη ώστε να την εγκαταλείψουμε. Πρέπει να μας πουν τι μας περιμένει στη νέα μας διαδρομή, αν αποφασίσουμε ότι αυτή δεν γίνεται αποδεκτή και ακολουθήσουμε άλλη. Θεωρώ μέγιστη κοροϊδία και απάτη σε επίπεδο παπατζη την άποψη «ας γκρεμίσουμε αυτή και βλέπουμε». Διότι εσείς μπορεί να βλέπετε, εμείς όμως θα βιώσουμε αυτό που εσείς βλέπετε αλλά δεν μας λέτε.

Πάγκαλος

Λένε μερικοί ότι λέει αλήθειες. Λένε ότι είναι παρεξηγημένος. Λένε ότι δικαιούται να λέει ότι θέλει διότι είναι Ο Πάγκαλος. Θα τους πω το εξής. Μια οικογένεια φίλων είχε ένα παππού ο οποίος έλεγε πάντα τη γνώμη του και ήταν αλήθεια. Όταν ο γιος του φίλου μου χρειάστηκε να φέρει το καινούργιο του αφεντικό στο σπίτι, ο παππούς ήταν στην κορφή του τραπεζιού διότι στου φίλου μου τιμούν τα ιστορικά οικογενειακά στελέχη. Καθ’ όλη τη διάρκεια του δείπνου – το οποίο εξελίχθηκε σε τραγωδία – ο παππούς έκλανε, έφτυνε και έλεγε όλα όσα δεν έπρεπε να ακούσει ο καλεσμένος: από σχόλια για το περουκίνι του μέχρι το ότι όταν σκύβει στο πιάτο θυμίζει μοσχάρι στο παχνί. Θέλω να πω, ας τον κλείσουν κάπου τον Θεόδωρο, δεν ειν’ κακό… Στην ουσία τώρα, ναι έχει δίκιο. Θα βγουν τανκς αλλά θα έχουν προηγηθεί οι πολιτοφυλακές που θα οργώνουν τις ικανές να αυτοσυντηρηθούν γειτονιές για να προστατεύσουν το μπακάλικο από τις πλιατσικολογικές επιθέσεις των πεινασμένων.

Τόση βλακεία δεν αντέχεται

2011-06-25T20:33:00.001+03:00

Είναι απογοητευτική η εικόνα. Απογοητευτική. Κοινωνικά διανύουμε μια εκρηκτική περίοδο που πολιτικά μοιάζει να είναι εντελώς στείρα. Να με συγχωρούν οι αγανακτισμένοι, αλλά ο στενός πυρήνας της υποτιθέμενης πολιτικοποίησης της «πλατείας» είναι οικτρή μειοψηφία που μάλλον σύρεται από τα πλήθη που συρρέουν παρά τα καθοδηγεί. Παραβλέπω το γεγονός της μονομερούς ιδεολογικής και πολιτικής προσέγγισης των πραγμάτων γιατί αυτό μάλλον αποτελεί μομφή για όσους δεν είναι στην πλατεία παρά γι’ αυτούς που βρίσκονται εκεί.

Πολιτικά εντελώς στείρα εποχή, καθώς τον ρυθμό δεν τον δίνουν οι συζητήσεις αλλά τα συνθήματα. Τη γραμμή δεν την περνά η λογική αλλά τα συναισθήματα. Γι’ αυτό υπερτερεί το «ούστ» και η μούντζα. Γι’ αυτό βασιλεύει ο λαϊκισμός και η δημαγωγία του συνθήματος.

Τα πλήθη προσέλκυε πάντα η διονυσιακή εκρηκτικότητα της αρένας παρά η βασανιστική για το μυαλό αίθουσα ενός θεάτρου ή το αμφιθέατρο ενός Πανεπιστημίου. Την δόξα δε κέρδιζε η αρένα σε περιόδους σκοτεινές που είτε προηγούνταν είτε ακολουθούσαν μια κοινωνική κατάρρευση. Η αρένα, το γνωρίζουν όλοι, δεν νοιάζεται ούτε αναζητά δικαιοσύνη. Αυτό που την θρέφει είναι το «αίμα» και όχι η προέλευσή του. Την δυναμική της αρένας τη γνωρίζουν όλοι και πολλοί πολιτικοί έχουν επιχειρήσει πολλές φορές στο παρελθόν να αλιεύσουν δύναμη στα θολά νερά της. Αν και η ιστορία έχει αποδείξει ότι μόνο ολοκληρωτισμό και ανελευθερία γεννά η αρένα, φαίνεται ότι αυτό δεν αποθαρρύνει διάφορους να σουλατσάρουν αμέριμνοι ανάμεσα στον όχλο, να ακίζονται και να βαυκαλίζονται ότι τα λόγια τους έχουν απήχηση στο λαό. Δεν συνειδητοποιούν άραγε ότι αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι αποδεκτή γίνεται η παρουσία τους στην αρένα και όχι οι ιδέες τους; Είναι σαν να νομίζει κάποιος ποιητής ότι η αποδοχή της παρουσίας του στο γήπεδο από τους οπαδούς μιας ομάδας είναι αναγνώριση ή (χειρότερα) κατανόηση του έργου του. Δεν περίμενα πραγματικά τέτοιο βαθμό ηλιθιότητας από ιστορικούς ηγέτες της Αριστεράς.

Δεν έχω εμπειρία ή δεν έχω πληροφορηθεί για παρόμοια μαζική σύγχυση. Δεν περίμενα, το παραδέχομαι, από ένα λαό που επαίρεται ότι είναι ένας από τους πιο πολιτικοποιημένους λαούς της Ευρώπης, να άγεται και να φέρεται από ανόητους ή επικίνδυνους ή φαρσέρ που πολλές φορές διοργανώνουν γεγονότα για πλάκα.

Παραθέτω μια μικρή ιστορία απύθμενης ηλιθιότητας που έχει συγκεντρώσει διαδικτυακά κοντά στους 12.000 οπαδούς μέσα σε μια μέρα.

Πρόκειται για το event «κηδεία» που δημιουργήθηκε σήμερα ή χθες. Η μόνη περιγραφή της εκδήλωσης είναι η ακόλουθη:

Κηδεύεται η δούλη του Δ.Ν.Τ κυβέρνηση. Ώρα: Κυριακή, 26 Ιουνίου · 5:00 μ.μ. - 8:00 μ.μ., Τόπος: Πλατεία Συντάγματος. Η τελευταία φράση φαίνεται να λειτουργεί σαν μαγνήτης. Ακόμα κι αν κάποιος έγραφε «ελάτε να βιάσουμε ομαδικά μια κατσίκα ενάντια στο ΔΝΤ στην πλατεία Συντάγματος», ειμαι βέβαιος ότι θα συγκέντρωνε χιλιάδες «οπαδούς». Ως δημιουργός της εκδήλωσης φέρεται κάποια Σαμάνθα Τζόουνς http://www.facebook.com/samizback. Στο προφίλ της διαβάζει κανείς το βαθυστόχαστο I don't believe in the Democratic party or the Republican party, I just believe in parties! Στα μέλη της «οικογένειάς» της συγκαταλλέγονται η Μαρία Μαγδαληνή, Κάρι Μπράντσω, Τρωλλα Αμπντουλ (αδερφές) Που Τσαρας (γιος). Προφανέστατα τα άτομα κάνουν την πλάκα τους (γούστο τους). Τα ούφα όμως που ακολουθούν ή δηλώνουν συμμετοχή στην εκδήλωση ή που γράφουν σοβαρά στον τοίχο της «εκδήλωσης», πόσα κιλά ληγμένα έχουν καταναλώσει;

Στριμόκωλα* τα πράματα

2011-06-25T09:23:00.001+03:00

Εικόνα από την εποχή της μεγάλης
κρίσης του 1929 στις ΗΠΑ

Δεν νομίζετε ότι έχουμε αναλωθεί επί μήνες για το τι θα πρέπει και πώς να κάνουμε ως χώρα αναφορικά με την οικονομική κρίση; Δεν νομίζετε ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσουμε να χτίζουμε μύθους και να συζητήσουμε για αλήθειες;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς πλέον που αμφισβητεί την ύπαρξη της κρίσης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν επίσης να αμφισβητηθούν οι συνέπειές της. Μπορεί λοιπόν να ευχόμαστε ή να απαιτούμε να μην πληρώσουμε εμείς (ο καθένας ας βάλει όποια ομάδα νομίζει στο «εμείς») την κρίση (τους , μας, σας – διαλέξτε ό,τι θέλετε), το βέβαιο είναι ότι θα πληρωθεί. Ανεξάρτητα από το είδος και τον τρόπο πληρωμής, θα υπάρξουν συνέπειες οι οποίες θα επηρεάσουν τις ζωές όλων μας. Δεν θα ήθελα να ανοίξω συζήτηση σχετική με τη διάρκεια ή την ένταση της επίδρασης της κρίσης στις – αν και έχω άποψη – θα πω απλά την βεβαιότητα ότι η επίδραση θα είναι ασφαλώς αρνητική. Θα πω επίσης ότι στην ουσία κανείς μας ακόμη δεν βίωσε πραγματικά τις συνέπειες και ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε αυτό, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Το επόμενο, άγνωστης διάρκειας, χρονικό διάστημα και σαν συνέπεια της προσπάθειας αντιμετώπισης της δημοσιονομικής κρίσης, αναμένεται να αυξηθεί δραματικά η ανεργία, να μειωθεί επίσης δραματικά και το ονομαστικό εισόδημα όσων έχουν δουλειά αλλά και η αγοραστική δύναμη του εισοδήματός τους. Το κοινωνικό κράτος ή το κράτος πρόνοιας θα ξηλωθεί, μεγάλες ομάδες του πληθυσμού θα οδηγηθούν κυριολεκτικά στην εξαθλίωση. Οι διαχωριστικές γραμμές κοινωνικής διαστρωμάτωσης θα είναι εμφανείς και θα εμφανιστούν ακόμα και ανάμεσα σε ομάδες της ίδιας τάξης. Στην χειρότερη εκδοχή αυτής της πραγματικότητας η πείνα θα συνοδεύσει την φτώχεια που μέχρι σήμερα είτε ακούγαμε γι’ αυτή είτε την προσπερνάγαμε όταν, σπάνια, τη συναντούσαμε σε κάποια απάνεμη γωνιά ή σε ένα φανάρι. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της επερχόμενης κατάστασης θα είναι η απότομη έλευσή της και η ραγδαία εξέλιξή της

Επαναλαμβάνω και αυτό είναι πέρα από κάθε συζήτηση ότι αυτή η κατάσταση που περιγράφω θα υπάρξει σε κάθε περίπτωση, άσχετα από το ποιος κυβερνά τη χώρα ή ποια εξέλιξη θα έχουν τα ανοιχτά θέματα της πολιτικής επικαιρότητας. Αυτό το οποίο διακυβεύεται από τις πολιτικές επιλογές είναι η ένταση και η διάρκεια των συνεπειών της κρίσης και ασφαλώς η επόμενη μέρα, όποτε κι αν αυτή έρθει.

Λυπάμαι που χαλάω το Σαββατοκύριακο ορισμένων αλλά επιτέλους θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια κατάματα και να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν κακομαθημένοι και ανώριμοι έφηβοι. Έχουμε υποχρέωση να κάνουμε τουλάχιστον αυτό για τα παιδιά μας αφού στα υπόλοιπα τα κάναμε μαντάρα.

Υ.Γ. Κάποιοι με ρωτούν πως μπορώ να είμαι αισιόδοξος μέσα σε αυτό τον κυκεώνα. Για δύο λόγους: Πρώτο γιατί έχω παιδιά σε παραγωγικές ηλικίες και ΥΠΟΧΡΕΟΥΜΑΙ να είμαι αισιόδοξος και δεύτερο επειδή προβλέπω μικρή ένταση του φαινομένου και καλή προοπτική μετά την έξοδο εάν τηρηθούν ορισμένες προϋποθέσεις.

*στριμόκωλα = υπερβολικά δύσκολα, καθόλου άνετα

Μια φέτα λεμόνι στο κάθε μάγουλο

2011-06-24T01:36:00.000+03:00

Ο Γκρινιάρης

Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία. Διάβαζα στην αρχή με έκπληξη και αργότερα χαμογελώντας ειρωνικά την μόνιμη «αγανάκτηση» κάποιων εναντίον των δημοσιογράφων που απεργούσαν στις μεγάλες πανεργατικές – πανελλαδικές απεργίες. Γιατί; Επειδή δεν θα μαθαίναμε ποτέ για τα «εκτεταμένα επεισόδια», για τις επιθέσεις των ΜΑΤ, για την «μεγαλειώδη συγκέντρωση». Βέβαια, ποτέ στην ουσία δεν μας έλειψε η ενημέρωση γιατί όλοι ξέρουν τα πάντα γύρω από τις επιθέσεις των ΜΑΤ και τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Είδηση θα ήταν η μη ύπαρξη μιας εκ των δύο αυτών σταθερών. Οι κατηγορίες όμως κατά των αλητών τε και ρουφιάνων παρέμεναν σε ισχύ. Κατηγορίες που εκτοξεύονταν συνήθως από συναδέλφους των αλητών – ρουφιάνων. Όμως αν κάποιος κάλυπτε τα γεγονότα σπάζοντας την απεργία, το πιθανότερο θα ήταν να τον ξαναβρίσουν οι ίδιοι συνάδελφοί του γιατί είναι απεργοσπάστης. Η «λογική» όλης αυτής της σκέψης είναι ότι υπάρχει κάποιο «κέντρο» το οποίο κατευθύνει τα πάντα, ώστε να κρατά τον λαό απληροφόρητο και να κοιμίζει συνειδήσεις.

Την ίδια «λογική» συνάντησα σήμερα όταν διάβασα ότι η χρονική στιγμή των αποκαλύψεων γύρω από το ποδόσφαιρο επελέγη με σκοπό να τραβήξει την κοινή γνώμη από τα «πραγματικά προβλήματα» και να τον οδηγήσει στα μικρά και ανούσια. Μα, αν ο λαός τόσο εύκολα αποπροσανατολίζεται, δεν είναι θεμιτό και πιθανό να πω εγώ ότι η πλειοψηφία όσων ξεροσταλιάζουν στο Σύνταγμα είναι επειδή κάποιος τους παραπλάνησε λέγοντάς τους ότι σύντομα θα περάσει κάποιος και θα μοιράσει ευρά με τη σέσουλα;

Διαχρονική «λογική»: Οι συλλήψεις της αντιτρομοκρατικής αποπροσανατολίζουν, οι συλλήψεις παραγόντων αποπροσανατολίζουν, οι δημοσιογράφοι απεργούν για να μη μάθουμε για τη συγκέντρωση και τα λεωφορεία για να μην πάμε στη συγκέντρωση. Είναι πιο λογική η εικόνα του αστυνομικού που μελετά το απεργιακό δελτίο ή το επαναστατικό θερμόμετρο πριν αποφασίσει να συλλάβει κάποιον.

Μετά από τέτοιες σκέψεις αποφαίνομαι ότι η μιζέρια είναι γραμμένη στο DNA κάποιων ανθρώπων. Αυτή η μόνιμη γκρίνια, το στραβομουτσούνιασμα, η ξινίλα λες κι έχει δυό φέτες λεμόνι στο μάγουλο ο άλλος, αυτό, ναι. Μόνιμο όμως! Όλα τους πειράζουν, όλα τους φταίνε, όλοι ασχολούνται μαζί τους και όλοι τους κυνηγούν. Κι αν τους πεις κάτι, ψάλλουν το ίδιο τροπάρι που ξεκινά με το κλασικό «ξέρεις ποιος ειμαι εγώ ρε;» και καταλήγει σε μια απαρίθμηση των ηρωϊκών πράξεων με ταυτόχρονη κατάθεση του επαναστατικού βιογραφικού.

Παράνοια

2011-06-23T14:32:00.002+03:00

Edvard Munch Angst

Να χρεοκοπήσουμε, λένε, και να επιστρέψουμε στη δραχμή για να σωθούμε από τους εχθρούς μας. Την ίδια στιγμή κατηγορούν τον Παπανδρέου ότι στοιχημάτισε υπέρ της χρεωκοπίας της χώρας. Ταυτόχρονα τον κατηγορούν ότι καταδικάζει τη χώρα σε βαθιά ύφεση επειδή προσπαθεί να αποφύγει την χρεοκοπία Υπέρ της οποίας όμως στοιχημάτισε. Ταυτόχρονα στηλιτεύουν τους οίκους αξιολόγησης που «σπρώχνουν» την Ελλάδα προς την χρεοκοπία μειώνοντας την αξιοπιστία της. Αυτούς τους ίδιους οίκους αξιολόγησης που έχουν δεσμούς αίματος με τα οικονομικά και πολιτικά Μ.Μ.Ε που κατηγορούν την Ελληνική Κυβέρνηση επειδή δεν χρεοκοπεί τη χώρα για να σωθεί ο λαός. Κι ενώ αναμασούν τα όσα γράφουν οι Financial Times, που προωθούν τη χρεοκοπία μας και στηρίζουν τους κακούς οίκους αξιολόγησης, βρίζουν τους Γερμανούς που δεν θέλουν να χρεοκοπήσουμε αλλά δεν κάνουν κάτι υπέρ αυτού παρά μόνο μας μαλώνουν επειδή εμείς δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα.

Για όλα φταίει, λένε, η λέσχη Bildeberg η οποία θέλει να χρεοκοπήσουμε. Θέλει δηλαδή το ίδιο που θέλουν και αυτοί που λένε ότι για όλα φταίει η Bildeberg αλλά δεν το θέλει η Μέρκελ και αυτό είναι κακό γιατί δεν μπορεί να μην είναι κακό ακόμα κι αν δεν μοιάζει σαν τέτοιο. Να χρεοκοπήσουμε, λένε αλλά να μην χάσουμε ούτε μισθούς ούτε ανέσεις. Γιατί έχουμε πετρέλαια και ορυκτό πλούτο. Γι’ αυτό άλλωστε γίνονται όλα, για να μας πάρουν τον ορυκτό μας πλούτο κοψοχρονιάς. Βέβαια, εμείς οι ίδιοι που κατηγορούμε τους άλλους ότι θέλουν να μας πάρουν τον πλούτο μας, αρνούμαστε τη λειτουργία μεταλλίων χρυσού και πολεμάμε τα μεταλλεία βωξίτη ή νικελίου. Δεν ζητάμε βελτίωση των συνθηκών εξόρυξης, δεν βάζουμε όρους: Δεν τα αφήνουμε να λειτουργήσουν ολωσδιόλου. Ξερά.

Κατηγορούμε τους Ευρωπαίους που δεν μας στήριξαν εγκαίρως με οικονομική βοήθεια, τους κατηγορούμε και επειδή σκέφτονται να μας δώσουν κι άλλη βοήθεια. Τους κατηγορούμε επειδή ζητούν εγγυήσεις για τα λεφτά που μας δίνουν, τους κατηγορούμε επίσης επειδή στο παρελθόν μας τα έδιναν χωρίς εγγυήσεις. Δεν θέλουμε λέμε τα λεφτά τους αλλά όταν λένε ότι δεν μας δίνουν λεφτά, τους βρίζουμε εγωπαθείς, αλαζόνες και ιμπεριαλιστές.

Τα χάπια μου!

Άλλοι θέλουν να μην χρεοκοπήσουμε αλλά να βγούμε απ’ την ευρωζώνη, άλλοι να χρεοκοπήσουμε και να βγούμε απ’ την ευρωζώνη, τρίτοι να χρεοκοπήσουμε, να βγούμε απ’ την ευρωζώνη και ν’ αλλάξουμε Ήπειρο, να πάμε σαν χώρα στον Ισημερινό της Αμερικής. Μερικοί, να χρεοκοπήσουμε και να μείνουμε στο ευρώ. Όλοι πάντως θέλουν να μην αλλάξει σε τίποτα η δική τους ζωή. Κάποιος πρέπει να τους εξηγήσει ότι το μόνο σίγουρο είναι ότι η ζωή τους δεν θα είναι η ίδια. Ποτέ πιά.

Η πολιτική λύση πιο κοντά από ποτέ

2011-06-22T02:32:00.001+03:00

Summer - Stamatis Papdimos

Πιο κοντά από κάθε άλλη φορά είναι η πολιτική λύση για τη σύνθετη κρίση της Ελλάδας. Η Ευρώπη ξεπερνώντας τις οργανωτικές της αδυναμίες φτάνει εκεί που πολλοί πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είχε βρεθεί από την πρώτη στιγμή: στην αποφασιστική και καίρια ενίσχυση της Ελλάδας. Άλλοι πάλι λένε ότι τα όσα έχουν μεσολαβήσει τους τελευταίους είκοσι μήνες διαμόρφωσαν έτσι το ούτως ή άλλως δυναμικό οικονομικό περιβάλλον, ώστε να θεωρείται σήμερα φυσική εξέλιξη αυτό που τότε ήταν αδιανόητο. Κανείς βέβαια δεν γνωρίζει πως θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα αν η Ελλάδα έδειχνε μεγαλύτερη ωριμότητα στη λήψη μέτρων στην κατεύθυνση λιγότερου κράτους, αποτελεσματικότερης διοίκησης, μηδενικής διαφθοράς, ανταγωνιστικότερης οικονομίας και δημοσιονομικής εγκράτειας.

Μπορεί τεχνοκρατικά η χρεωκοπία να φάνταζε μονόδρομος, αλλά ευτυχώς για εμάς, τις αποφάσεις τις παίρνουν πολιτικοί και οι πολιτικοί δεν επιθυμούν ανεξέλεγκτες κρίσεις στην ευρωζώνη. Ευτυχώς επίσης κανείς δεν επιθυμεί κοινωνικές αναταραχές στην αυλή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι τα περισσότερα think tanks της Ευρώπης αναζητούν λύση που να ικανοποιεί όλα τα μέρη και να καταπραϋνει τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Το παράδειγμα της πώλησης Ηλιακής Ηλεκτρικής Ενέργειας είναι προς αυτή την κατεύθυνση, αρκεί να γίνει κατανοητό ότι μερικές πωλήσεις είναι εξαγωγές και όχι «εκχωρήσεις». Μερικοί από εμάς έχουμε δώσει μάχη ώστε να γίνουν αποδεκτές άλλου είδους εγγυήσεις από τους εταίρους μας προκειμένου να εκταμιευθούν οι όποιες βοήθειες.

Δεν φοβάμαι τον Ελληνικό λαό. Κατανοώ την αντίδρασή του στη βίαιη ούτως ή άλλως κατεδάφιση της πραγματικότητας και της ζωής του. Την αβεβαιότητα για το μέλλον, την εργασιακή ανασφάλεια, τις οικονομικές δυσχέρειες τις βιώνω και εγώ. Είμαι όμως βέβαιος ότι τη στιγμή που θα του τεθεί το ερώτημα θα δώσει την σωστή απάντηση.

Πιστεύω επίσης ότι το πολιτικό σύστημα θα ωριμάσει μαζί με τον λαό και θα αναγκαστεί να αλλάξει. Σε δεδομένη στιγμή και σταδιακά θα αλλάξει και το πολιτικό προσωπικό. Δεν γνωρίζω ποια κόμματα και με τι συσχετισμούς θα υπάρχουν σε ένα ή δύο χρόνια από σήμερα είμαι όμως σχεδόν βέβαιος ότι σε μερικά χρόνια οι οικονομολόγοι θα μιλούν για το «ελληνικό θαύμα». Γιατί αυτή η χώρα μπορεί να παλεύει στα όρια της εξαφάνισης αλλά το ίδιο εύκολα μπορεί να κινηθεί στην πρωτοπορία. Γιατί οι Έλληνες μπορούμε να κάνουμε θαύματα αν το πιστέψουμε.

Πλέον δεν φοβάμαι και όσους εκτός Ελλάδας έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν οικονομικά παιχνίδια σε βάρος μας και σε βάρος της ευρωζώνης και δεν τους φοβάμαι γιατί το παιχνίδι τους το επέτρεψε η αναποφασιστικότητα της Ευρώπης καθώς η Ελλάδα είναι αδύναμη μπροστά στα μεγέθη των παιχτών που πόνταραν στο χαμό της. Από τη στιγμή που πλέον η Ευρώπη δείχνει να αποκτά βηματισμό, οι κερδοσκόποι θα εξαφανιστούν και θα σπεύσουν να αναζητήσουν κέρδη από τα κέρδη μας.

Ας ελπίσουμε μόνο να έχουμε την ωριμότητα να βγούμε εντελώς διαφορετικοί από την συγκεκριμένη κρίση και - δεν θα κουραστώ να το λέω – θα κάνουμε τα πάντα ώστε ποτέ ξανά να μην βρεθούμε στην ίδια θέση.

Προς Υπουργόν Επιστολή 3η. Νόμοι και άλλα

2011-06-21T23:35:00.000+03:00

Ο πολιτικός του μέλλοντος μεγαλώνει στο Σύνταγμα

Υπουργέ μου

Επανέρχομαι να σε σκοτίσω λίγο κι ανακεφαλαιώνω:

Φτιάξαμε λοιπόν τον υπηρεσιακό μηχανισμό που είνπολαι ικανός να κινήσει τις αποφάσεις σας σε όλα τα διοικητικά επίπεδα, με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα. Έτσι, είμαστε σχετικά βέβαιοι ότι οι αποφάσεις σας θα γίνονται πράξη το συντομότερο δυνατό.

Καταφέραμε επίσης να μειώσουμε σε πιεσμένη εθελοντική βάση τις δαπάνες στο Υπουργείο σας. Αν δεν σας αρκεί η μείωση, ρίξτε μια ματιά στα εκτός έδρας των υπαλλήλων σας (αν έχουν τέτοια). Κάτι θα περικόψετε κι από εκεί. Αν και πάλι δεν φτάνει, κάντε οριζόντια περικοπή δαπανών στο ύψος του υπολοίπου, δεν χάθηκε ο κόσμος.

Αυτό που θα πρέπει να περάσει σαν άποψη σε όλους όσους βρίσκονται κοντά σας, γύρω σας και σε θέσεις κλειδιά του υπουργείου σας, υπουργέ μου, είναι ότι την εμπειρία τους να την ξεχάσουν. Τα πάντα πλέον πρέπει να τα βλέπουν όλοι με διαφορετικό μάτι. Δεν υπάρχει σάλιο και πρέπει να το νοιώσουν. Όλες οι κινήσεις τους πρέπει να έχουν στόχο τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης με τις ελάχιστες δυνατές δαπάνες. Οι πολιτικές που θα σχεδιάζουν πρέπει να στοχεύουν στη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος και στην αιματηρή μείωση δαπανών. Η ημερίδα ενημέρωσης του τύπου σχετικά με την εξέλιξη της τάδε δράσης – για να καταλάβεις – δεν υπάρχει λόγος να γίνει στο Intercontinental. Μπορεί να γίνει στα Φιλιατρά και οι δημοσιογράφοι και οι λοιποί παρατρεχάμενοι, μπορεί να μαζεύουν ελιές στα διαλείμματα της ενημέρωσης (ελπίζω να καταλαβαίνεις το πνεύμα μου). Το πάν είναι να μπορέσεις να κινητοποιήσεις τον κόσμο. Θέλει δουλειά και δεν τόχεις, αλλά αν το ξεκινήσεις μπορεί σε έναν χρόνο να τα καταφέρεις. Μη σε στεναχωρεί η πλατεία, μη σε πτοούν τα γιαούρτια. Τη θυμάσαι την παροιμία «τα λένε της πεθεράς για να τα’ ακούει η νύφη»; Είναι βέβαιο ότι σε έξι μήνες η πλειοψηφία των ανθρώπων που σήμερα μουτζώνουν θα τρέξουν να βοηθήσουν, άκου με που στο λέω. Κι όταν θα έρθουν, θα έχουν ένα σωρό ιδέες φρεσκότατες και δημιουργικές.

Εσύ, στο μεταξύ, φρόντισε για τη θεσμική θωράκιση της νέας πραγματικότητας. Εισηγήσου σοβαρά νομοσχέδια. Φτιάξε θεσμικά πλαίσια απλά και άμεσα εφαρμόσιμα. Μην ξαναγίνεις «ρόμπα» με νομοσχέδια που δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν. Τι, δεν το ξέρεις; Υπάρχουν νομοσχέδια που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ. Για παράδειγμα, δύο φορές ψηφίσαμε νομοσχέδια για τη διαχείριση των νερών, μια φορά το 1998 και μετά το 2003. Του 98 δεν εφαρμόσθηκε ποτέ ούτε ένα άρθρο του. Του 2003 το βασανίζουμε και αν αναγκαστούμε να το εφαρμόσουμε, θα το κάνουμε λόγω ΕΕ. Μακριά λοιπόν από τέτοια νομοσχέδια. Εμείς θέλουμε άμεσα εφαρμόσιμα και με απλές διαδικασίες. Απλές! Η τομή στη νομοθεσία είναι η υιοθέτηση της απλότητας και της υπευθυνότητας μιας υπηρεσίας. Να ξέρω ότι για τη λακούβα στο δρόμο υπεύθυνη είναι η τάδε υπηρεσία και να μη μπορεί αυτή να πετάξει το μπαλάκι αλλού. Γι’ αυτό, λιγότερα νομοσχέδια αλλά πιο αποτελεσματικά είναι η λύση. Ξέρεις πως το κάνεις αυτό; Όλοι ξέρουν αλλά τους «τρέχει» η επικαιρότητα και η εκλογική τους περιφέρεια. Τα νομοσχέδια γίνονται για να ισχύουν παντού και σε βάθος χρόνου. Να είναι γενικά δίκαια και να προσφέρουν ένα περιβάλλον σταθερότητας σε όλους. Δεν γίνονται για να λύνουν ένα συγκεκριμένο πρόβλημα μιας περιοχής. Η πολιτική πνοής δεν είναι διαχείριση κρίσεων, δεν είναι πυρόσβεση, δεν είναι επίλυση προβλημάτων μεμονωμένων κοινωνικών ομάδων.

Κάνε εσύ αυτά και άσε άλλους να σου μαζέψουν ψηφαλάκια. Να είσαι σίγουρος ότι μπορούν και χωρίς ρουσφέτια. Κι εκεί μυαλό και πρωτότυπες ιδέες χρειάζονται. Όπως και η αντιμετώπιση της κρίσης…

Την καλησπέρα μου και καλό κουράγιο…

Κουκουλόπουλος για λιγνίτες Ελασσόνας

2011-06-20T10:15:00.000+03:00

Λιγνιτψρυχειο

Άκουγα τον νέο Υπουργό επί των Εσωτερικών σε συνέντευξή του σε τηλεοπτικό σταθμό και η αλήθεια είναι ότι μπερδεύτηκα. Δεν ξέρω αν ο κ. Κουκουλόπουλος δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη την υπουργοποίησή του αλλά νομίζω ότι γνωρίζει πως διέβει τα εσκαμμένα με τις δηλώσεις του.

Δήλωσε ο κ. Κουκουλόπουλος ότι η χώρα πρέπει να προωθήσει την εκμετάλλευση από ιδιώτες των λιγνιτικών της αποθεμάτων, υποδεικνύοντας μάλιστα το κοίτασμα της Ελασσόνας ως χαρακτηριστικό προς εκμετάλλευση κοίτασμα. Έκανε επίσης μια σαφέστατη τοποθέτηση υπέρ της πυρόλυσης των αστικών απορριμμάτων. Και τις δύο αυτές απόψεις του τις στήριξε, λέγοντας ότι πλέον υπάρχουν οι τεχνολογίες που εξασφαλίζουν τις μικρότερες δυνατές επιβαρύνσεις προς το περιβάλλον, αν δεν τις μηδενίζουν.

Με δύο τρόπους μπορεί να «διαβάσει» κανείς τις δηλώσεις και ας εξετάσουμε και τους δύο.

1. Ο κ. Κουκουλόπουλος δεν είναι πια ένας απλός βουλευτής αλλά υπουργός της κυβέρνησης. Επιπλέον δεν έχει παρά λίγες ημέρες που ανέλαβε καθήκοντα. Είναι προφανές ότι δεν πρόλαβε να ενημερωθεί για τα του οίκου του, παρ’ όλ’ αυτά εκφράζει δημόσια άποψη για θέματα άλλου υπουργείου. Εντάξει, να πω ότι στο ζήτημα των αστικών απορριμμάτων είναι συναρμόδιος κατά κάποιο τρόπο, αλλά σε ζητήματα ενεργειακής πολιτικής; Δεν τίθεται ζήτημα γνώσεων ή πληροφόρησης αλλά λειτουργίας της κυβέρνησης. Γνωρίζει πολύ καλά ο μκ. Κουκουλόπουλος ότι ο καθένας πια θα χρησιμοποιεί μια δήλωση ενός υπουργού για να επιχειρηματολογεί υπέρ της υιοθέτησης μιας λύσης, άσχετα αν αυτή έχει υιοθετηθεί από την κυβέρνηση. Γνωρίζει επίσης ότι φέρνει σε δύσκολη θέση τον αρμόδιο Υπουργό Περιβάλλοντος. Αρκετοί είναι βέβαια αυτοί που λένε ότι οι δηλώσεις του κ. Κουκουλόπουλου, τον υπουργό ΠΕΚΑ είχαν ως στόχο. Μην ξεχνάτε ότι αν αποφασίσει να πολιτευτεί ξανά ο κ. Παπακωνσταντίνου, στην Κοζάνη θα είναι υποψήφιος ομού μετά του κ. Κουκουλόπουλου

2. Ο κ. Κουκουλόπουλος και λόγω επαγγέλματος (είναι Χημικός Μηχανικός) και λόγω επαγγελματικής σταδιοδρομίας (υπήρξε υπάλληλος της ΔΕΗ) γνωρίζει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων το ερώτημα στο οποία καλείται να απαντήσει ένα υπουργείο περιβάλλοντος πριν αποφασίσει για το αν ένα έργο θα υλοποιηθεί δεν είναι αν μπορεί να γίνει αλλά τι επιπτώσεις υπάρχουν από την κατασκευή και λειτουργία του και αν αυτές μπορούν να μετριασθούν ή να εξαλειφθούν. Οπότε, κύριε Κουκουλόπουλε, μπορεί να είναι δυνατή η κατασκευή μιας λιγνιτικής θερμοηλεκτρικής μονάδας χαμηλών εκπομπών και πολύ μικρών επιπτώσεων στο ατμοσφαιρικό περιβάλλον, τι συμβαίνει όμως όταν μια τέτοια επέμβαση μπορεί να αλλάξει άρδην προς το αρνητικό την ποιότητα και την ποσότητα των υπόγειων υδάτων σε μια υδατικά ελλειμματική περιοχή; Με απλά λόγια, θα κάνατε μονάδα σε μια περιοχή που θεωρείται ο τροφοδότης των υπόγειων νερών όλης της ανατολικής θεσσαλικής πεδιάδας;

Κύριε Κουκουλόπουλε, παρακαλείσθε να μην δείχνετε ότι λειτουργείται σαν πλασιέ επιχειρηματικών συμφερόντων ούτε σαν πολιτικάντης που επιδιώκει να κερδίσει πόντους απέναντι σε εσωκομματικούς του αντιπάλους. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την προσέλκυση επενδύσεων σε χαλεπούς καιρούς. Έχω όμως πρόβλημα με κακούς πολιτικούς. Προκλητικά κακους.

Πότμος: ένας ακόμη τραμπούκος

2011-06-20T01:15:00.000+03:00

Πότμος: ένας ακόμη τραμπούκος

«Αν ήμουν στη Λάρισα, δε θα ήμουν απλώς με «σφυρίχτρες» έξω από τη συνεδρίαση των ΠΑΣΟΚων, αλλά θα τους πλάκωνα στις φάπες όπου τυχόν εμφανίζονταν.»

Τρομάζει ο βίαιος φανατισμός της παραπάνω δήλωσης. Μιας δήλωσης που ακολούθησε δικό μου δημοσίευμα – οργισμένης αντίδρασης στην επίθεση μερικών δεκάδων «αγανακτισμένων» σε κομματική συνέλευση του ΠΑΣΟΚ.

Ποιος είναι ο συντάκτης της παραπάνω δήλωσης; Άγνωστο. Ανώνυμος. Μπορεί ελεύθερα να απειλεί χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν. Η ανωνυμία του μάλιστα προστατεύεται από τους νόμους της δημοκρατίας την οποία ο ίδιος λοιδορεί. Ένας ανώνυμος με το ψευδώνυμο Πότμος και με ομώνυμο ιστολόγιο.

Ο συντάκτης της παραπάνω δήλωσης δεν μένει εκεί. Προχωρά, ως καλός μαθητής του Γκέμπελς ακόμα περισσότερο. Στο κείμενό μου, εκφράζοντας την αγωνία μου για μια πιθανή τραγική κλιμάκωση των προκλήσεων που θα προέκυπτε από θερμόαιμους ως απάντηση της επίθεσης των αγανακτισμένων, έγραφα: «Στην κατήφορό τους αυτό δεν διστάζουν να ρισκάρουν συγκρούσεις ανάμεσα σε αντίπαλες ομάδες πολιτών την εξέλιξη των οποίων κανείς δεν μπορεί (ή δεν θέλει καν) να προβλέψει. Αλήθεια, ποιος θα συγκρατήσει αύριο εκατό θερμόαιμους Πασοκτσήδες από το να πάνε στην συνέλευση των αγανακτισμένων της Λάρισας και να την κάνουν λαμπόγυαλο;»

Ξέρετε πως μετέφρασε την παραπάνω εκδήλωση αγωνίας το ανθρωποειδές με την κουκούλα; Ως απειλή! «Η κάστα σκυλιών της εξουσίας που λέγονται ΠΑΣΟΚοι και ΝΔτες (ένα και το αυτό, αδιαίρετοι και ομοούσιοι) δεν είναι παρά ένας φασιστικός κομματικός ψηφοστρατός. Πλην όμως, στον πραγματικό κόσμο, είναι τόσο αισχρή μειοψηφία που, όχι 100, ούτε 10 δε μπορούν να μαζέψουν, ώστε να απειλούν και μάλιστα με τη δική σου θρασύτητα, οποιαδήποτε συγκέντρωση.» γράφει το ανεκδιήγητο φασιστάκι.

Δεν θα ανέφερα τίποτα από τα παραπάνω αν δεν γνώριζα μερικά πράγματα για τον αλήτη που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Πότμος. Αυτό που έχω να πω είναι ότι η ανεκτικότητα όχι της πολιτείας αλλά μερίδας πολιτών απέναντι σε αλήτες σαν τον παραπάνω οδηγεί με ασφάλεια στην αποθράσυνση τους.

Επώδυνες αλήθειες

2011-06-19T23:52:00.001+03:00

Edvard Munch - Death in Sickroom

Το 1985 ο Κώστας Σημίτης, ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας προσπάθησε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα λιτότητας και διόρθωσης κάποιων δημοσιονομικών ανωμαλιών. Το κατάφερε μέχρι το 1987 και μάλιστα με σημαντικά αποτελέσματα. Υπό το βάρος όμως της λαϊκής δυσαρέσκειας, ο Ανδρέας Παπανδρέου τον αντικατέστησε με τον Δημήτρη Τσοβόλα με την εντολή να ξαναμοιράσει όλα όσα με κόπο κατάφερε να συμμαζέψει ο προηγούμενος. Την ίδια τύχη είχαν όλοι οι υπουργοί ανεξάρτητα από ποια κυβέρνηση προέρχονταν που προσπάθησαν να συμμαζέψουν έστω και στο ελάχιστο την οικονομία του τόπου.

Θα μπορούσαν άραγε οι κυβερνήσεις να επιμείνουν στις πολιτικές λιτότητας και δημοσιονομικής προσαρμογής παρά την συνήθως καθολική αντίδραση του λαού; Θα ήταν νόθευση της δημοκρατίας εάν επέμεναν στην πολιτική τους, αγνοώντας τις αντιδράσεις αυτές; Η όποια απάντηση κρίνεται και αξιολογείται μέσα στην πραγματικότητα και το χρόνο που τίθεται το ερώτημα. Στην ευδαιμονία του τέλους του προηγούμενου αιώνα, για παράδειγμα, η πολιτική του Σημίτη το 1985 ή του Μάνου το 1992 θα έμοιαζε ως εξωπραγματική και σαφώς αντιλαϊκή. Στην μελαγχολία του 2011 όμως οι επιλογές Σημίτη, Μάνου ή οι προτάσεις της επιτροπής Σπράου ή του Γιαννίτση για το Ασφαλιστικό, μοιάζουν οι σωστές επιλογές που δεν ακολουθήθηκαν.

Είναι εύκολη η κριτική εκ του αποτελέσματος. Εύκολη και ανέξοδη. Μπορεί κανείς να λέει ό,τι θέλει και κάθε φορά να φαίνεται ως σωστός. Το δύσκολο είναι να αποφασίζει το πρακτέο. Ακόμα περισσότερο, να πρέπει να το υλοποιήσει.

Σήμερα, η ελληνική κοινωνία βιώνει μια πρωτοφανή για τον παρόντα ιστορικό χρόνο κρίση. Κρίση πολύπλευρη που αγγίζει την κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και την οικονομία. Η κάθε έκφανση της κρίσης επηρεάζεται και επηρεάζει τις άλλες σε τέτοιο βαθμό που, τελικά, είναι πολύ δύσκολο κανείς να τοποθετήσει στη σωστή χρονική σειρά την κάθε μια ή να περιγράψει την πορεία τους και πως η μια τροφοδοτούσε την άλλη ή ανατροφοδοτούσε τον εαυτό της. Οι συνέπειες της κρίσης, δεν υπάρχει λόγος να το κρύβουμε, θα είναι τραγικές. Τραγικές. Θα σημαδέψουν για πολλά χρόνια μέχρι το κόκκαλο την κοινωνία και θα καθορίσουν τα πάντα τις επόμενες δεκαετίες: την πολιτική, τον πολιτισμό, την καλλιτεχνική και λογοτεχνική δημιουργία, την παιδεία, την κοινωνία, τις κοινωνικές δομές και σχέσεις. Όλα θα ανατραπούν βίαια και θα επανακαθορισθούν με βάση τα καινούργια δεδομένα που θα αναπτυχθούν στις καινούργιες σταθερές, στα νέα σημεία όπου θα ισορροπήσει η κοινωνία. Ο πρώτος που έτρεξε να πιάσει θέση στον «βατήρα» των εξελίξεων είναι ο λαϊκισμός. Δεν είναι ούτε παράξενο ούτε πρωτόγνωρο. Μάλλον φυσιολογικό είναι. Όπως φυσιολογικό θεωρώ ότι είναι, τελικά, μετά από πολλές και έντονες διαδρομές του ιστορικού εκκρεμούς, αυτό να καταλήξει σε ένα νέο «κέντρο». Η ευχή είναι οι διαδρομές στα άκρα να μην είναι επώδυνες για τον λαό και τις ελευθερίες του.

Πάντα, πολύ περισσότερο στις παρούσες συνθήκες, οι πρέπουσες πολιτικές είναι αντιδημοφιλείς. Σήμερα όμως είναι επιτακτική ανάγκη να ακολουθηθούν. Ο πολιτικός που θα θυσιάσει το προσωπικό ή το κομματικό του μέλλον, σήμερα θα δικαιωθεί ιστορικά αύριο. Ποιος είναι αρκετά αλτρουιστής, αρκετά πατριώτης να το κάνει; Θα το διαπιστώσουμε το επόμενο χρονικό διάστημα

Προς Υπουργόν Επιστολή 2η

2011-06-19T11:52:00.001+03:00

Λεφτά υπάρχουν .

Επανέρχομαι, κύριε Υπουργέ μου, τώρα που έχετε συνειδητοποιήσει πού δεχτήκατε να πάτε (και πότε βεβαίως – βεβαίως) και σας λέω να μην ανησυχείτε, εδώ είμαι εγώ να σας βοηθήσω.

Αφού, το λοιπό, έχετε αλλάξει δύο, τρείς, πέντε, δέκα - όσους χρειασθεί τέλος πάντων – ανθρώπους κλειδιά, απαραίτητους για να γίνονται τα σούρτα – φέρτα των αποφάσεων σας γρήγορα, όπως τα είπαμε στο πρώτο γράμμα, καιρός να περάσουμε στην ουσία.

Υπουργέ μου

Σήμερα κιόλας, βρείτε και μελετήστε τα οικονομικά στοιχεία του υπουργείου σας. Πόσα εισπράττετε, πόσα ξοδεύετε, που περίπου πάνε αυτά. Αφού έχετε μια εικόνα, φωνάξτε τους επικεφαλής των διευθύνσεων και ζητήστε τους μέσα σε είκοσι μέρες το πολύ να σας έχουν φέρει συγκεκριμένη πρόταση μείωσης των δαπανών της διεύθυνσής τους. Πείτε τους ότι αν δεν το κάνουν αυτοί, θα προβείτε εσείς σε οριζόντιο κούρεμα. Δώστε τους επίσης μια πυξίδα, μια λογική, έναν δρόμο: οι περικοπές θα γίνουν ούτως ή άλλως και σε συγκεκριμένο ύψος. Δεν είναι επειδή είστε τσιγκούνης εκ πεποιθήσεως αλλά τα πράγματα ειναι δύσκολα. Πείτε τους ότι τους δίνετε μια ευκαιρία. Η ευκαιρία που έχουν οι υπηρεσιακοί παράγοντες είναι να εξορθολογίσουν τις περικοπές, να κάνουν τις κατάλληλες επιλογές γιατί αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα τι, πόσο και από πού πρέπει να κοπεί . Να επιλέξουν δηλαδή ποιες δαπάνες πρέπει σε ποιό ύψος και από που να μειώσουν. Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Εάν εγώ είμαι διευθυντής και έχω έξι τμήματα, μπορεί να είναι λογικότερο να κλείσω δύο, χωρίς να επηρεάσω την λειτουργικότητα της υπηρεσίας μου παρά να κάνω μια γενική μείωση σε όλα τα τμήματα.

Αυτό, υπουργέ μου, έπρεπε να το έχετε κάνει εδώ και είκοσι μήνες, αλλά ακόμα και τώρα δεν είναι αργά, Είναι μια αρχή. Κάντε το ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ο Βαγγέλης, ο Φίλιππος κι ο Παντελής.

Προς Υπουργόν Επιστολή 1η

2011-06-18T10:22:00.001+03:00

Η φυλακή .

Υπουργέ μου

Μετά από 20 μήνες στην κυβέρνηση (τουλάχιστον, διότι αν είσαι ο Μιλτιάδης, τόχτισες το μαγαζί απ’ τα θεμέλια) πρέπει έχει καταστεί σαφές σε όλους σας ότι καμιά απόφαση είτε μικρή είτε πρωτοπόρα και ρηξικέλευθη δεν μπορεί να εφαρμοσθεί εάν δεν υπάρχει εκείνος ο μηχανισμός που θα σχεδιάσει και θα δρομολογήσει την υλοποίησή της. Αυτό σημαίνει ότι στην πράξη κρέμεστε από την δυνατότητα των υπηρεσιών σας να παράγουν έργο και την όρεξη των γραφειοκρατών και συνδικαλιστών σας να προωθήσουν τις αποφάσεις σας.

Σκεφθείτε ότι αυτό θα το αντιμετωπίσετε τουλάχιστον σε 3 διαφορετικά επίπεδα: κεντρικό, περιφερειακό, τοπικό. Δεν αρκεί δηλαδή να φύγει η απόφαση από τον διευθυντή του γραφείου σας. Πρέπει να ταξιδέψει σε κάποια Γενική Διεύθυνση, μετά σε κάποιες κεντρικές διευθύνσεις από εκεί στη Γενική της Περιφέρειας, στις Αντίστοιχες περιφερειακές για να καταλήξει στις τέως Νομαρχιακές και κάποια στιγμή στο γραφείο του χι υπαλλήλου ο οποίος και θα πρέπει να την υλοποιήσει. Αυτός, το πιθανότερο, θα έχει απορίες, θα προσπαθήσει να τις λύσει τηλεφωνικά κάνοντας την διαδρομή του εγγράφου ανάποδα. Μην περιμένετε ταχύτητα, ένα τηλεφώνημα την ημέρα. Ακόμα κι όταν φτάσει στην πηγή οι απορίες του θα είναι περισσότερες, θα στείλει έγγραφο με το οποίο θα ζητά διευκρινήσεις. Το έγγραφο θα φύγει «υπηρεσιακά» που σημαίνει θα περιμένει περίπου ένα μήνα σε πρωτόκολλα και ταχυδρομικά γραφεία ως 3^ης προτεραιότητας ακόμα κι αν χαρακτηριστεί «επείγον». Κάποια στιγμή θα φτάσει στην πηγή μαζί με άλλα παρόμοια, θα εξεταστεί, πιθανά θα απαιτηθούν συσκέψεις, πιθανότατα θα ρωτήσουν τους συμβούλους σας, αν όχι εσας τον ίδιο, κάποια στιγμή θα αποσταλεί διευκρινιστική εγκύκλιος η οποία με τον γνωστό τρόπο θα φτάσει «κάτω». Η συνήθης αντίδραση του «κάτω» είναι: «τι λένε μωρέ οι ….. Που νομίζουν ότι βρίσκονται; Στην Ελβετία (που έχει και άμεση δημοκρατία);» και ΔΕΝ θα κάνει τίποτα από όσα του έχουν παραγγελθεί μέχρι να αναγκαστεί με 2^η ή και 3^η διευκρινιστική ή με κάποιο επείγον έγγραφό που θα αναφέρει καταληκτικές ημερομηνίες. Ή μέχρι να εξαναγκαστεί από κάποιον πιεστικό και στριμμένο πολίτη.

Προέχει λοιπόν η δημιουργία δομών ή ο εξορθολογισμός των υπαρχουσών και η επιλογή εκείνων των υπηρεσιακών παραγόντων που μπορούν και θέλουν να φέρουν σε πέρας το έργο σας και να υλοποιήσουν τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου σας. Αν δεν το φροντίσετε, το πιθανότερο είναι αποφάσεις να παίρνετε και έργο να μη βλέπετε.

Η 3η Κυβέρνηση Γ.Α.Π.

2011-06-17T13:37:00.001+03:00

Η Ελλάδα βαδίζει σταθερά στο δρόμο που της ετοίμασε το ΠΑΣΟΚ

Η κυβέρνηση που ορκίστηκε πριν λίγο, ίσως είναι από τις λίγες χωρίς περίοδο χάριτος. Αντίθετα, θα πρέπει να εργαστεί σκληρά για να κερδίσει έστω την μηδενική ανοχή. Αφού το πολιτικό προσωπικό δεν κατάφερε να σχηματίσει έστω μια ληξιπρόθεσμη κυβέρνηση, τώρα θα συμπορευτούμε με μια υπερήμερη. Ας είναι.

Ο άνθρωπος, λένε, δεν αλλάζει και έχουν απόλυτο δίκιο. Η μεγάλη αδυναμία του Γ.Α. Παπανδρέου, να προσπαθεί δηλαδή να ισορροπήσει όλες τις αντίρροπες τάσεις στο ΠΑΣΟΚ, εκδηλώθηκε και σ’ αυτή την κυβέρνηση. Φαίνεται ότι όσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα γύρω του, τόσο πιο έντονα εκδηλώνεται η συγκεκριμένη αδυναμία του. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς ένα σχήμα στο κρισιμότερο ίσως υπουργείο που εμπεριέχει Βενιζέλο, Σαχινίδη και Οικονόμου; Η συμβίωση Βενιζέλου – Σαχινίδη δεν θα είναι δύσκολη επειδή κατά το μάλλον ή ήττον πρεσβεύουν τα ίδια πράγματα ή κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Το πρόβλημα είναι ο Παντελής Οικονόμου του οποίου η μέχρι τώρα στάση και άποψη στο ζήτημα των χειρισμών της κρίσης χρέους ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με αυτή της κυβέρνησης. Ελπίζει κανείς ότι δεν θα σταθεί εμπόδιο στους όποιους χειρισμούς ή στις όποιες αποφάσεις οι οποίες, άπαντες γνωρίζουν ότι, πρέπει να είναι (και θα είναι) επώδυνες; Αν η κρυφή σκέψη και ο ανομολόγητος στόχος είναι ο εσωκομματικός αφοπλισμός των αριστερόστροφων μελών του κινήματος, λυπάμαι αλλά σε κρίσιμες για τη χώρα στιγμές ακόμα και η υποψία εσωκομματικών επιδιώξεων είναι όχι απλά μεμπτή αλλά επικίνδυνη.

Βέβαια, μπορεί οι στόχοι του ανασχηματισμού να είναι πολύ περισσότερο μυωπικοί από όσο φαίνεται. Αν ο μόνος στόχος είναι η υπερψήφιση του μεσοπρόθεσμου, νομίζω ότι πλέον είναι εξασφαλισμένος. Αυτό που τίθεται σε αμφισβήτηση είναι η εφαρμογή του και αυτό είναι που με κάνει να ανησυχώ, διότι όλα θα ήταν διαφορετικά σήμερα αν οι προηγούμενες 2 κυβερνήσεις Γ.Α. Παπανδρέου έκαναν καλύτερα τη δουλειά τους στην εφαρμογή του Μνημονίου.

Αν ένα κριτήριο επιλογής προσώπων είναι η αποτελεσματικότητα των επιλεγέντων στην εφαρμογής ενός προγράμματος μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών και επώδυνων μέτρων, ένα άλλο θα έπρεπε να είναι η αίσθηση της αλλαγής, της ανανέωσης του πολιτικού σκηνικού έστω μέσω της ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού. Σ’ αυτό το σημείο η 3^η κυβέρνηση Παπανδρέου αποτυγχάνει παταγωδώς. Κανείς έχει την αίσθηση ότι τα τελευταία 30 χρόνια η Ελλάδα αδυνατεί να παράγει στελεχιακό δυναμικό και στηρίζεται στα ίδια πρόσωπα που εναλλάσσονται σε θέσεις. Το μήνυμα που στέλνει ο Γ.Α.Π. στην κοινωνία είναι ότι οι ίδιοι αποτυχημένοι εδώ και δεκαετίες υπουργοί θα προσπαθήσουν να μας βγάλουν τώρα από τον βούρκο στον οποίο μας βούλιαξαν. Προσωπικά δεν συμφωνώ με την συγκεκριμένη άποψη και την βρίσκω ισοπεδωτικά λαϊκίστικη αλλά όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια γενικευμένη άρνηση του λαού απέναντι στο πολιτικό σύστημα για την οποία είσαι υπεύθυνος, δεν μπορεί να μην την παίρνεις υπόψη σου.

Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο πρέπει κανείς να αφιερώσει στα μέλη του ΠΑΣΟΚ και ειδικά σε όσους η απειλή απώλειας της πρωθυπουργικής έδρας από τον αρχηγό τους, προκάλεσε έκρηξη πικρόχολων σχολίων εναντίον κυρίως των εσωκομματικών τους αντιπάλων και κάποιων ΜΜΕ. Ειλικρινά, επειδή με πολλές από τις απόψεις που κατά καιρούς εκφράζουν ταυτίζομαι, με ξενίζει αυτή η ανακόλουθη (νομίζω) προς τα πιστεύω τους προσωπολατρία. Αυτή η απώλεια ψυχραιμίας και ισορροπίας με ξενίζει. Λες και αν χαθεί ο Γ.Α. Παπανδρέου από το πολιτικό προσκήνιο, θα χαθούν κι αυτοί μαζί του. Ας μην ανησυχούν. Ούτε αυτοί ούτε οι άλλοι που θεωρούν ότι η τύχη της χώρας είναι συνυφασμένη με την τύχη του ΠΑΣΟΚ: αν χαθεί το δεύτερο, η πρώτη δεν έχει καμιά τύχη. Κάνουν τραγικό λάθος… (ευτυχώς για τη χώρα)

Κρίση στο ΠΑΣΟΚ

2011-06-16T20:24:00.001+03:00

Σχέσεις Στοργής .... ...

Πιστεύει κανείς ότι με συναισθηματικούς εκβιασμούς, λυρισμό, διλήμματα και υποσχέσεις μπορούν να πειστούν 155 βουλευτές να στηρίξουν έναν πρωθυπουργό που τουλάχιστον το 20% αυτών έμμεσα αμφισβήτησε μόλις λίγες ώρες πριν; Είτε το πιστεύει είτε όχι, είναι γεγονός.

Οι σημερινές και χθεσινές ενέργειες βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος είχαν μια ιδιαιτερότητα: για πρώτη φορά στράφηκαν ευθέως κατά του ίδιου του πρωθυπουργού και όχι κατά της κυβέρνησης γενικώς και αορίστως, γιατί τέτοια - από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ο ανασχηματισμός - δεν υπάρχει. Μπορεί τα αντανακλαστικά κάποιων μηχανισμών να λειτούργησαν άψογα και ταχύτατα αλλά το ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός πλέον είναι στόχος καθώς και η ανυπαρξία συγκεκριμένου προσωποποιημένου εχθρού ο οποίος να κατηγορηθεί και εναντίον του οποίου να συγκεντρωθούν τα πυρά, κάνει τα πράγματα δύσκολα.

Μια ψύχραιμη και προσεκτική ματιά στην αντίδραση των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγήσει εύκολα σε συμπεράσματα που βοηθούν στην κατανόηση του θέματος και η κατανόηση μπορεί να είναι χρήσιμη στην αντιμετώπιση του προβλήματος και στις προβλέψεις των εξελίξεων.

Α) Δεν έχουν ούτε κοινό υπόβαθρο ούτε τα ίδια κίνητρα ούτε τις ίδιες επιδιώξεις οι αντιδρώντες βουλευτές. Εκμεταλλεύονται τη συγκυρία και ίσως ο ένας παρακινείται από την αποφασιστικότητα του άλλου, αλλά δεν συναποτελούν μια ομάδα. Αν εξαιρέσουμε τους έχοντες ως μοναδικό κίνητρο την επανεκλογή τους, οι άλλοι μοιράζονται σε κρατιστές, πατριώτες, φιλελεύθερους, ευρωπαϊστές, ισορροπιστές, νεφελωδώς εκσυγχρονιστές, παραδοσιακά αριστερούς, καραμπινάτους λαϊκιστές, προδομένους Γαπικούς και άλλα πολλά.

Β) Δεν υπακούν όλοι σε ένα κοινό κέντρο αποφάσεων και δεν συσκέπτονται όλοι από κοινού πριν κινηθούν. Είναι φανερό ότι κάποιοι επικοινωνούν και «προβληματίζονται» από κοινού χωρίς όμως να αποτελούν οργανωμένη ομάδα – τουλάχιστον όχι ακόμα. Η κοινή πολιτική καταγωγή και πορεία των περισσότερων δεν προδικάζει ούτε βεβαιώνει την εμπλοκή των «πολιτικών των γονέων» στις επιλογές τους. Το ότι, παραδείγματος χάρη, ο συνυποψήφιος και φίλος Έκτορας Νασιώκας αναδείχθηκε επί Σημίτη και στήριξε τον Βενιζέλο δεν σημαίνει αυτόματα ότι πίσω από τις δικές του αποφάσεις κρύβεται ο ένας ή ο άλλος.

Γ) Μια κατηγορία από μόνη της αποτελεί η Βάσω. Αδίστακτη και έμπειρη στα κομματικά, κυβερνητικά και πολιτικά πράγματα είναι ικανή να εκμεταλλευτεί ακόμα και τον κόκκο σκόνης ώστε να πατήσει πάνω του και να αναρριχηθεί στο προσκήνιο. Δεν ξέρω αν μπορεί να σχηματίσει ομάδα γιατί αμφιβάλλω αν μπορεί να βρει περισσότερους από έναν ανθρώπους να της γυρίσουν με εμπιστοσύνη την πλάτη χωρίς να ανατριχιάσουν.

Πως βρέθηκαν άραγε αυτοί οι άνθρωποι στη βουλή; Η απλή απάντηση είναι ότι τους επέλεξε ο λαός. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Προφανώς όχι. Η κομματική ηγεσία επιλέγει ποιους θα δώσει στο λαό προς επιλογή. Αν επί δεκαετίες προσφέρεις στο λαό να επιλέξει 300 φρούτα από ένα καλάθι που έχει πάντα 2900 σάπια και 100 έτσι κι έτσι, δεν μπορείς να τον κατηγορείς ότι διαλέγει τα σάπια. Όταν ο όποιος Παπανδρέου κατανοήσει ότι οι δικές του επιλογές δεν είναι απλά ζήτημα ισορροπιών αλλά ουσίας, τότε θα βιώσουμε πραγματικά μια ποιοτική διαφοροποίηση της πολιτικής. Μέχρι τότε θα μιλάμε για καλαφατίσματα.

Υ.Γ. Μετά την παραίτηση του κ. Έκτορα Νασιώκα, τη θέση του στο κοινοβούλιο καταλαμβάνει η κ. Βάσω Αλεξανδρίδου. Η κ. Αλεξανδρίδου διετέλεσε διορισμένη γενική γραμματέας Περιφέρειας Ιονίων Νήσων. Αναγκάστηκε σε παραίτηση όταν κατηγορήθηκε για κατασπατάληση δημόσιου χρήματος σε αγορές και ταξίδια.

Διαλύστε το να τελειώνουμε

2011-06-16T14:04:00.000+03:00

Τέλος Εποχής ;

Φοβάμαι ότι ξαναζούμε το ίδιο έργο σε επανάληψη για πολλοστή φορά. Δυστυχώς, θα ξαναζήσουμε στιγμές όπου η πολιτική και ο λόγος θα αντικατασταθούν από το συναίσθημα και τις πολώσεις στη βάση ανύπαρκτων διαχωριστικών γραμμών.

Επειδή ποτέ δεν υπήρξα προεδρικός, εκσυγχρονιστής, ΓΑΠικός, Βενιζελικός ή άλλο τι.

Επειδή δεν δέχομαι και δεν ανέχομαι να χρησιμοποιηθώ ξανά ως άλλοθι σε παιχνίδια διαδοχής.

Επειδή σημασία έχουν πρωτίστως οι πολιτικές.

Επειδή τα πρόσωπα έχουν σημασία μόνο εντός των ιδίων ή συγκλινουσών πολιτικών.

Επειδή ουδεμία πολιτική ή ιδεολογική σχέση έχω ή θέλω να έχω με πάρα πολλούς εντός του ΠΑΣΟΚ του οποίου δεν είμαι εδώ και χρόνια μέλος αλλά ψηφοφόρος.

Επειδή ο κύκλος του έκλεισε

Για όλα τα παραπάνω και για ακόμη περισσότερα

Επαναλαμβάνω το αίτημά μου για άμεση προσφυγή στις κάλπες ακόμα και χωρίς τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ

Δηλώνω ότι το μόνο που απομένει στην σοσιαλδημοκρατία είναι η αυτοδιάλυσή της και η εκ των βάθρων αναδημιουργία της με καθαρότερο ιδεολογικό προσανατολισμό

Εύχομαι μια κυβερνητική συμμαχία ευρωπαϊστών που θα περιλαμβάνει σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθερους και δημοκράτες αριστερούς

Εύχομαι μια κυβέρνηση που θα ελαχιστοποιήσει το κράτος και θα κάνει αποτελεσματικές τις υπηρεσίες του

Μια κυβέρνηση που θα στηρίξει τις συνταγματικές αλλαγές που θα οδηγήσουν σε περισσότερη και ποιοτικότερη δημοκρατία

Μια κυβέρνηση που θα ανοίξει το δρόμο ώστε το κράτος να έχει συνέχεια άσχετα με τις αλλαγές στην κυβέρνηση

Μια κυβέρνηση που θα πάρει τις σκληρές αποφάσεις δημοσιονομικής προσαρμογής ώστε να μπορέσει πάνω της να πατήσει η ανάπτυξη

Μια κυβέρνηση που θα πει τη σκληρή αλήθεια και θα πορευθεί με πλήρη διαφάνεια

Μια κυβέρνηση κομμάτων που πιστεύουν στην πράξη στο ακηδεμόνευτο του συνδικαλισμού

Μια κυβέρνηση που θα εγγυηθεί την ανεξαρτησία των εξουσιών και θα οριοθετήσει τα πεδία δράσης των

Μια κυβέρνηση που θα διαχωρίσει το κράτος από την εκκλησία.

Δεν συζητώ για πρόσωπα. Όχι σ’ αυτή την χρονική στιγμή. Μόνο αν υπάρξουν δεσμεύσεις στο παραπάνω πλαίσιο αρχών, μόνο τότε υπάρχει χώρος για διάλογο.

Ας βγει κάτι καλό

2011-06-16T00:34:00.001+03:00

Γ.Α. Παπανδρέου

Το παρατηρήσατε κι εσείς ή είναι δική μου μόνο η αίσθηση ότι τελευταία υπήρξε μια σημαντική διαφοροποίηση στην ψυχολογία μιας ορισμένης κατηγορίας βουλευτών; Άνθρωποι που υπηρέτησαν το πιο σάπιο κομμάτι του πολιτικού μας συστήματος, πολιτικό προσωπικό που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μοντέλο για την κατασκευή ενός αγάλματος της πολιτικής παρακμής, πατριάρχες του παλαιοκομματισμού και του ρουσφετιού, πολιτικοί της κουμπαριάς και του χτυπήματος στην πλάτη, αριβίστες, οσφυοκάμπτες, γυμνοσάλιαγκες, άρχισαν ξάφνου να ξεμυτίζουν από τα λαγούμια τους και με περισσό θράσος να κανακεύουν τους αγανακτισμένους. Εκεί που έβλεπες τον τρόμο στα μάτια τους όταν άκουγαν τον κόσμο να φωνάζει για λαμόγια και απατεώνες, τώρα, σαν πήρανε χαμπάρι πόσο μομολο είναι το πόπολο, δεν διστάζουν να ξεμυτίζουν και να ζητούν ξεδιάντροπα την επιστροφή της πολιτικής στα προ της κρίσης χαρακώματα. Ποιες αλλαγές και κουραφέξαλα; Να φύγει το μνημόνιο και να κρεμάσουμε τον Παπακωνσταντίνου δήλωσε ο κ. Βρεττός. Έτσι είναι… Σε λίγο θα ζητήσει κι ο Τσοχατζόπουλος από τον Παπανδρέου να φύγει με ελικόπτερο. Αυτόματα θα αποδοθεί λευκός και άσπιλος στην πλατεία (μια είναι η πλατεία) και πιθανώς να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο ανάμεσα στους Αγανακτισμένους.

Αυτές οι παρενέργειες της κρίσης σε πολίτες και πολιτικούς είναι που με ανησυχούν. Που με κάνουν να φοβούμαι ότι τελικά δεν θα συμβεί τίποτα, καμιά τομή, καμιά αλλαγή, κανένα άλμα προς τα εμπρός τέτοιο που να δίνει ελπίδα ότι αυτός ο τόπος θα βρεθεί κάποτε ένα επίπεδο παραπάνω. Γι’ αυτό επιμένω ότι μια εθνική συνεννόηση είναι επιβεβλημένη. Μια συνεννόηση που θα υπερβαίνει τον κομματικό πατριωτισμό ο οποίος ανέθρεψε πολλούς από εμάς, τις προσωπικές εσωκομματικές μας επιλογές που μας σημάδεψαν βαθιά, τις ιδεολογικές μεταπολιτευτικές αγκυλώσεις που στρέβλωσαν την πολιτική και τις δομές της κοινωνίας. Επιμένω με πάθος.

Το διπλό ναυάγιο προς αυτή την κατεύθυνση οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην απελπιστικά παλαιοκομματική νοοτροπία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης που θυμίζει έντονα κομματάρχη της δεκαετίας του ’50 παρά σύγχρονο πολιτικό ηγέτη. Είναι πραγματικά κρίμα, στην πιο κρίσιμη καμπή της σύγχρονης μας ιστορίας, η συντηρητική παράταξη να έχει αυτόν τον άνθρωπο για ηγέτη.

Οι σημερινές εξελίξεις πάντως, πέρα από την επιβεβαίωση του γεγονότος ότι ο Παπανδρέου μπορεί ακόμα να εκπλήσσει με τις αποφάσεις του, ανέδειξε την κενότητα του πολιτικού που τόσο συζητήθηκε τελευταία, του κ. Καρατζαφέρη. Με επιδεξιότητα πρίμα μπαλαρίνας ο πρόεδρος του ΛαΟΣ, από τη στιγμή που υποψιάστηκε ότι μένει έξω από ένα κυβερνητικό σχήμα (τι καημός!), δήλωσε ότι δεν ψηφίζει το μεσσοπρόθεσμο, μισεί το μνημόνιο και αγανακτεί. Επί τέλους γιατί αρχίσαμε να μπερδευόμαστε.

Ας κάνει ό,τι θέλει ο κ. Καρατζαφέρης, δεν μας αφορά όσο δεν υπάρχει περίπτωση να αναλάβει το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής. Μας αφορούν όμως οι αποφάσεις του πρωθυπουργού. Είναι φανερό ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ακόμα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, όπως είχε δείξει το καλοκαίρι του 2009. Είναι όμως; Ένα πράγμα έχει αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας σχετικά με τον κ. Παπανδρέου. Το έχει παραδεχθεί άλλωστε και ο ίδιος: δεν είναι καλός στο να κρατά ισορροπίες. Ας αδιαφορήσει λοιπόν! Ας κάνει την κυβέρνηση που αυτός θεωρεί ως την καλύτερη χωρίς να λογαριάζει την εσωκομματική ή την κοινοβουλευτική αριθμητική. Ας διαλέξει ικανούς και αποτελεσματικούς ανθρώπους. Ας καταφύγει σε ολιγομελές και ευέλικτο σχήμα. Τι έχει να χάσει; Τίποτα απολύτως! Όλοι γνωρίζουν ότι η ελπίδα του είναι ο ανασχηματισμός να του προσφέρει εκείνη την αναπήδηση ποσοστού που θα τον διατηρήσει δημοσκοπικά κοντά στον αντίπαλό του. Επισφαλές στοίχημα! Τα κέρδη του όμως από μια ενδεχόμενη επιτυχία θα είναι τεράστια και θα είναι όλα δικά του!

Ας ελπίσουμε ότι αφού δεν επετεύχθη το καλύτερο, μιλώ για μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης, ότι θα βγει κάτι καλό υπό τις παρούσες συνθήκες.

Σιωπή

2011-06-15T17:31:00.001+03:00

Francisco de Goya The Shootings of May Third 1808

Σιωπώ. Μερικές φορές η σιωπή φωνάζει πιο δυνατά κι από κραυγή. Σιωπώ. Τι να πω;

Τι να πω για την αστυνομία που επέλεξε για μια ακόμη φορά την καταστολή με τον χειρότερο τρόπο μιας καθ’ όλα ειρηνικής διαδήλωσης;

Τι να πω για τους ανιστόρητους που διάλεξαν να διαδηλώσουν υπέρ της δημοκρατίας αποκλείοντας τη Βουλή και τους βουλευτές από το να συζητήσουν;

Τι να πω για τους εγκληματίες που επιτίθενται σε οποιονδήποτε πιστεύει κάτι διαφορετικό από αυτούς;

Τι να πω για όσους φιμώνουν – με γιαούρτια ή γκλόμπ δεν έχει σημασία, σημασία έχει ο στόχος και το αποτέλεσμα – κάθε προσπάθεια άρθρωσης αντίθετου λόγου;

Τι να πω για τους εκπροσώπους μου που δεν πήγαν σήμερα στη Βουλή να την υπερασπιστούν με το σώμα τους;

Τι να πω για όσους χτυπούν δημοσιογράφους, πολιτικούς και αστυνόμους επιλεκτικά και θαρρούν πως υπηρετούν τη δημοκρατία;

Τι να πω σε όσους ανέχονται – αν δεν εκτρέφουν – το φασισμό στις επίλεκτες μονάδες της αστυνομίας;

Τι να πω σε όσους νταβραντισμένοι από τον όγκο του πλήθους θαρρούν ότι μιλούν εκ μέρους του λαού;

Σήμερα ντρέπομαι και σιωπώ. Σήμερα εύχομαι η δημοκρατία να έχει αντιστάσεις γιατί ρίζες σ’ αυτό τον τόπο δεν έχει.

Κλιμάκωση των προκλήσεων

2011-06-14T23:51:00.002+03:00

Του ιδίου φυράματος

Σε προγραμματισμένη κομματική συνέλευση της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα με ομιλητή το μη κυβερνητικό κομματικό στέλεχος, Κώστα Ασκούνη χτύπησαν σήμερα οι ανεγκέφαλοι αγανακτισμένοι της Λάρισας. Μια ομάδα από περίπου σαράντα άτομα, κυρίως μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με σφυρίχτρες συγκεντρώθηκαν έξω από το ξενοδοχείο όπου είχε ήδη ξεκινήσει η συνέλευση και σφυρίζοντας και χτυπώντας τη τζαμαρία της αίθουσας ρυθμικά προσπάθησαν να διακόψουν ή και να ματαιώσουν τη συνεδρίαση.

Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου φώναξαν την αστυνομία με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ένταση. Η προσπάθεια επιβολής μιας ιδιότυπης λογοκρισίας σε κάθε μη αρεστή σε μια κωλοπαρέα άποψη, έχει ξεφύγει από τη γραφικότητα και γίνεται ενοχλητική.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου αλλά θα το ξαναπώ: μερικοί ανεγκέφαλοι, δήθεν αριστεροί, δήθεν επαναστάτες κρυπτοφασίστες κάνουν τα πάντα ώστε να οδηγήσουν τα πράγματα στα όρια τους. Στην κατήφορό τους αυτό δεν διστάζουν να ρισκάρουν συγκρούσεις ανάμεσα σε αντίπαλες ομάδες πολιτών την εξέλιξη των οποίων κανέις δεν μπορεί (ή δεν θέλει καν) να προβλέψει. Αλήθεια, ποιος θα συγκρατήσει αύριο εκατό θερμόαιμους Πασοκτσήδες από το να πάνε στην συνέλευση των αγανακτισμένων της Λάρισας και να την κάνουν λαμπόγυαλο;

Καλώ τους ελάχιστους νοήμονες - αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι - μεταξύ των "αγανακτισμένων" να συμμαζέψουν τα ανέραστα αυνανόπληκτα φασιστάκια τους πριν είναι πραγματικά αργά.

Υ.Γ. Μη μιλήσει κανείς για προβοκάτσια... Μια σταλιά είναι η Λάρισα και γνωριζόμαστε με τα μικρά μας ονόματα εκεί. Έτσι Νέστορα;

Πιάσε το κουπί!

2011-06-14T21:28:00.000+03:00

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτησή μου όπου καλούσα τους πολιτικούς να πιάσουν τα κουπιά, φίλη σχολίασε:

«Όσο για τα κουπιά πως να τα πιάσουμε αφού έχουν στρογγυλοκαθίσει πάνω τους τόσα πολλά "οπίσθιε"; Κουπιά προσπαθώ να δω και κουπιά δε βλέπω Παντελή μου!!»

Καλή μου φίλη, αν και απευθυνόμουν στους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς (κι ας αφήσουμε τα κουραφέξαλα περί ερασιτεχνών) ας δούμε αν και πως θα μπορούσαμε να αρπάξουμε τα κουπιά οι πολίτες.

Καλές οι μαζικές διαμαρτυρίες, καλές οι θεωρητικές αναζητήσεις αλλά καλύτερη η δουλειά και οι πολίτες είναι πολλά που μπορούν να κάνουν αν επαναπροσδιορίσουν μέσα τους τις έννοιες της εθελοντικής κοινωνικής προσφοράς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Δεν έχουν περάσει 2 χρόνια όταν στο ιδρυτικό συνέδριο του Δικτύου των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων της Θεσσαλίας, εξέχον μέλος των ΜΚΟ, μόνιμο μέλος Διοικητικών Συμβουλίων Περιβαλλοντικών Μη Κερδοσκοπικών Εταιρειών και μόνιμη πολιτευτής της αριστεράς των κινημάτων, δήλωνε με περίσσεια θράσους ότι υπάρχουν εθελοντικές εργατοώρες που πρέπει να αμείβονται. Έτσι είναι, η επί σειρά ετών εντρύφηση στα κρατικά και ευρωπαϊκά ταμεία έχει οδηγήσει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού σε εντελώς λανθασμένες θεωρήσεις και σε στρεβλώσεις που θα χρειασθούν ατέλειωτες μάχες μέχρι να εκριζωθούν από την συλλογική μας συνείδηση.

Τι μπορούμε να κάνουμε, ως πολίτες ώστε πραγματικά να προσφέρουμε; Πως θα γίνουμε μέρος της λύσης; Αρχικά, να ζητήσω από τους καλοθελητές να αφήσουν την αφ’ υψηλού κριτική και τις διδακτικές υστερίες περί πολιτικής αλλαγής στην άκρη και στη θέση τους. Υπάρχει χώρος και για την πολιτική και για τον εθελοντισμό χωρίς το ένα να μπαίνει εμπόδιο στο άλλο. Ας δούμε λοιπόν μια σειρά Δράσεων Πολιτών:

1. Μουσεία: μια σειρά αξιολογότατων μουσείων μεγάλων επαρχιακών πόλεων παραμένουν κλειστά επειδή το κράτος αδυνατεί να προσλάβει προσωπικό φύλαξης ή ξενάγησης. Τα τοπικά ΚΑΠΗ, έναντι συμβολικής επιβράβευσης θα μπορούσαν να αναλάβουν και να κρατήσουν ανοιχτά και προσβάσιμα σε επισκέπτες τα Μουσεία αυτά όλο το χρόνο και όλες τις ημέρες. Σε μια τέτοια δράση θα μπορούσαν να συμμετέχουν και άλλοι σύλλογοι, φορείς κ.τ.λ. Δεν χρειάζεται παρά μια ολιγόωρη επιμόρφωση. Μια τέτοια δράση δίνει ζωή στα έτσι κι αλλιώς κλειστά μουσεία, δίνει την αίσθηση της χρησιμότητας σε εκατοντάδες συνταξιούχους, βοηθά στον τουρισμό και μακροπρόθεσμα στην εθνική οικονομία. Δεν είναι ούτε δική μου ούτε πρωτότυπη η ιδέα. Μου την μετέφερε αγαπημένο πρόσωπο μαζί με την αγωνία του για την λειτουργία ενός από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα σε συλλογές μουσεία στον κόσμο: του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου που υπολειτουργεί υπό το βάρος της οικονομικής δυσπραγίας και της πολιτικής ανικανότητας. Μια τέτοια δράση, επειδή προσφέρει στην τοπική αγορά θα μπορούσε να γίνει πόλος έλξης χορηγιών. Δεν είναι δα επιβάρυνση ένα σάντουιτς ή το κόστος των εισιτηρίων για το τοπικό Επιμελητήριο.

2. Σκουπίδια: σε διαδοχικές μου συναντήσεις με δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους αλλά και πολίτες μου έχει γίνει πλέον ξεκάθαρο ότι οι περισσότεροι από τους Δήμους ανά την Ελλάδα κοιτούν με απόγνωση το πρόβλημα των σκουπιδιών από τη μια και την αδυναμία τους να επενδύσουν και το παραμικρό στην επίλυσή του. Κι όμως, όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν πολλά λεφτά στα σκουπίδια. Το θέμα είναι να ψάξεις να τα βρεις. Σε μικρούς οικισμούς, μέχρι 5.000 κατοίκους, ένας δραστήριος περιβαλλοντικός σύλλογος μπορεί να αναλάβει την συγκέντρωση, διαχείριση ακόμα και μεταποίηση μέρους των απορριμμάτων. Για παράδειγμα, θα μπορούσε ο Δήμος να του παραχωρήσει ένα οικόπεδο συγκέντρωσης των πράσινων αποβλήτων (κλαδέματα, κουρέματα γκαζόν, μέρος οργανικών αποβλήτων από εστιατόρια και ταβέρνες κ.ά) τα οποία με μια απλή αρχική καθοδήγηση θα μπορούσαν να μετατραπούν σε άριστης ποιότητας λίπασμα (κομπόστ) το οποίο ο σύλλογος θα διαθέτει έναντι συμβολικής αμοιβής στους Δημότες ή να πωλεί σε κανονική τιμή αγοράς. Παράλληλα, θα μπορούσε να βρει χώρους προσωρινής αποθήκευσης άλλων ανακυκλωσιμων υλικών. Μια τέτοια δράση θα ενεργοποιούσε πολίτες και θα αφαιρούσε σημαντικό κόστος από τη λειτουργία του Δήμου. Θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε μείωση των τελών καθαριότητας ή να αποτελέσει έναυσμα για την συζήτηση εξορθολογισμού των.

3. Κατανάλωση: η ισορροπίες ανάμεσα στις αγορές και στον πολίτη απαιτούν έναν ρυθμιστή που λείπει από την ελληνική κοινωνία και αυτός δεν είναι άλλος από ένα σωστά δομημένο καταναλωτικό κίνημα. Ένα κίνημα που απαιτεί χαμηλές τιμές και τις επιβάλει, αναζητά και αναδεικνύει την ποιότητα και ενισχύει την εγχώρια παραγωγή. Χωρίς εθνικές κορώνες και ακρότητες που μπορούν να οδηγήσουν σε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, με διάλογο και συνεννόηση, με συνεχή ενημέρωση, με ακτιβιστικές πρωτοβουλίες που πληροφορούν.

4. Πρωτογενής παραγωγή: δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα λεμόνια να σαπίζουν στα δέντρα ακόμα κι αν η συλλογή τους είναι ασύμφορη. Γιατί άραγε τα τόσα ΚΕΘΕΑ ανά την Ελλάδα δεν αναλαμβάνουν έναντι συμβολικού τιμήματος την συγκομιδή παραγωγών και την διάθεσή τους σε τοπικές αγορές; Μια τέτοια κίνηση θα εξυπηρετούσε τον θεραπευτικό σκοπό των κοινοτήτων αυτών, θα βοηθούσε στην ένταξη των μαθητών στην κοινωνία, θα μείωνε τις εισαγωγές και θα απέφερε εισοδήματα τόσο στα ΚΕΘΕΑ όσο και στους παραγωγούς.

Τα κουπιά είναι εδώ. Ας τα πιάσουμε αν πραγματικά νοιαζόμαστε για τη βάρκα. Η υλοποίηση μιας τέτοιας δράσης μπορεί τελικά να αξίζει όσο δέκα πλατείες. Έτσι δεν είναι;

Σούργελα

2011-06-14T13:37:00.002+03:00

Το σουρεάλ και το σούργελο έχουν την ίδια ρίζα;

Οι ανεμολόγοι της πλατείας Συντάγματος που πρόσφατα ανακάλυψαν την πολιτική, αναζητούν τρόπους να αλλάξουν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. Κατά τον Σεπτέμβρη, που θα ανακαλύψουν τον Μάρξ, θα συζητούν για την πάλη των τάξεων. Στον Αριστοτέλη αναμένεται να φτάσουν τον Δεκέμβρη, οπότε οποιαδήποτε συζήτηση περί λογικής θα αναβληθεί επ’ αόριστον λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Έτσι θα εκπληρωθεί και η προφητεία του πατέρα Παϊσιου ο οποίος λέγεται ότι είπε σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με αντιπροσωπεία των Ελ, ότι όσοι πατριώται δεν ηττηθούν από τον κάματο και τας καιρικάς συνθήκας, θα καμφθούν υπό ενός αοράτου εχθρού φέροντος το όνομα Streptococcus pneumoniae. Να σημειωθεί εδώ ότι ο πατέρας Παϊσιος ήτο ένας από τους πρώτους θεωρητικούς των κοινωνικών επιστημών που μελετήθηκε ενδελεχώς με τη συνδρομή των μαθητών του Αμβροσίου τε και Ανθίμου στην Μια-Είναι-Η-Πλατεία-Συντάγματος.

Εν τω μεταξύ, και ενόσω η βάρκα εξακολουθεί να μπάζει νερά, το πλήρωμα καυγαδίζει:

1. Για το ποιος φταίει που μπάζει νερά

2. Για το προς τα που θα πάει η βάρκα αν και όταν σωθεί,

3. Για το ποιος θα πρέπει να είναι ο νέος καπετάνιος

4. Για το αν πραγματικά βουλιάζει η βάρκα ή πρόκειται περί οφθαλμαπάτης

4.1. Για το αν η οφθαλμαπάτη προκαλείται από το θαλασσινό νερό ή τον θαλασσινό αέρα

4.2. Για το αν η οφθαλμαπάτη βολεύει τη θάλασσα ή τη στεριά

4.3. Για το αν υπάρχει μαξιλάρι ακριβώς κάτω από τη βάρκα που την κατάλληλη στιγμή θα μας σηκώσει ψηλά.

4.4. Για το αν υπάρχει πράγματι θάλασσα

4.5. Για το αν υπάρχει πράγματι βάρκα

4.6. Για το αν έχουμε βάρκα ή στην πραγματικότητα είμαστε επιβάτες ενός τεράστιου δεξαμενόπλοιου το οποίο μας κρύβουν επιμελώς τα ξένα κέντρα αποφάσεων, οι Εβραίοι, οι Τούρκοι, τα Νεφελίμ και ο διαιτητής που είναι πάντα πληρωμένος.

5. Για το αν θέλουμε πραγματικά τη βάρκα.

Κανένας δεν απλώνει το χέρι να αρπάξει έναν κουβά να αδειάσει νερό, κανένας δεν αρπάζει το κουπί να σπρώξει τη βάρκα προς τη στεριά που φαίνεται στον ορίζοντα, κανένας δεν βουτάει το χέρι στο νερό να κωπηλατήσει με τις παλάμες, κανένας δεν πετάει όλα τα βάρη που κουβαλάει μαζί του, που μπορεί κάποτε να του ομόρφυναν τη ζωή, τώρα όμως βυθίζουν τη βάρκα. Αναρωτιέμαι τι είδους κατάρα είναι δεμένη πάνω σ’ αυτή τη βάρκα και στους επιβάτες της ώστε να ζει αυτή την σουρεάλ κατάσταση. Όλοι νοιάζονται για τη βάρκα και κανείς δεν κάνει το παραμικρό να τη σώσει.

Ψηλά το ηθικό πατριώτες!

2011-06-14T09:50:00.001+03:00

Μας Πήραν Γραμμή

Κατηφορίζοντας την μεγάλη ευθεία το βλέπεις μπροστά σου, ακριβώς πάνω στο εξωτερικό μέρος της δεξιάς στροφής του δρόμου από Λάρισα για Κοζάνη: «BAR Η Επικίνδυνη Ευθεία». Στη μέση του επαρχιακού Πουθενά, πάνω σ’ έναν άθλιο «εθνικό» δρόμο, στέκει ως το Απόλυτο Μνημείο του νεοελληνικού πολιτισμού και αναμένει εκείνον τον κοινωνικό αναλυτή που θα το αναδείξει και θα αποκαλύψει τον καταλυτικό του ρόλο στην διαμόρφωση της συλλογικής μας συνείδησης.

Στην εσκεμμένα υποφωτισμένη σάλα του έχει φιλοξενήσει αντιπροσωπείες από πολλά βόρεια και ανατολικά κράτη ή κρατικά μορφώματα ή έθνη τα οποία αναλάμβαναν επ’ αμοιβή την διάχυση του πολιτισμού των στους εντόπιους αγρότες, κτηνοτρόφους, νταλικέρηδες, εργάτες και μισθοσυντήρητους υπάλληλους. Η όποια πρόοδος παρατηρήθηκε στις επαρχιακές κοινωνίες τις τελευταίες μια ή δυο δεκαετίες, οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε αυτή την ώσμωση των πολιτισμών και των ηθών και εθίμων.

Σε αυτή την Τράπεζα Πολιτισμού έχουν καταθέσει, πέραν των άλλων, τις οικονομίες, εισπράξεις ή επιδοτήσεις των άντρες σχεδόν από όλη την Ελλάδα. Πράγματι, τον καιρό της μεγάλης του δόξης τον ναό αυτό των μουσών επισκέπτονταν πελάτες από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά καθώς η φήμη ότι αντιπροσωπείες από Αλβανία, ή Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία, Μολδαβία, Ρωσία ή αλλού παραδίδουν μαθήματα σε πεπερασμένο κοινό και για ορισμένο χρονικό διάστημα. Στον περί ου ο λόγος ναό γνώρισε τον έρωτα αλλά και τη γυναίκα μέγα πλήθος.

Ψευδέστατα διατείνονται πολλοί ότι οι επιδοτήσεις του πρωτογενούς τομέα αντί να κατευθυνθούν στην δημιουργία παραγωγικών υποδομών μετατράπηκαν σε πολυτελή αυτοκίνητα και διαμερίσματα στην πόλη. Σε συντριπτικά ποσοστά τα χρήματα αυτά μετατράπηκαν σε πολύωρες νύχτες με φθηνά νοθευμένα οινοπνεύματα που πωλούνταν πανάκριβα και κατέληγαν σε ολιγόλεπτες συνευρέσεις στις τουαλέτες ή στα καθίσματα των αυτοκινήτων ή σε δυο – τρία «ιδιαίτερα» δωμάτια που διέθετε το Bar. Η τελική βέβαια θέση αυτών των χρημάτων ήταν το σιδερένιο κουτάκι που είχε κάτω από την καραμπίνα του ο Θωμάς.

Κάποτε, ο Θωμάς, επισκεπτόμενος το τοπικό δημαρχείο προκειμένου να απογράψει το ζωικό του κεφάλαιο, δήλωνε περιχαρής στην δημοτική υπάλληλο: «Γράψε, 80 πρόβατα, 35 γίδια 4 γελάδες και 12 Βουλγάρες» κι ύστερα ξέσπαγε σε αβίαστο και χειμαρρώδες γέλιο. Μόλις είχε τελειώσει το σπίτι, παλάτι το έλεγε, που τόχε φτιάξει με ότι καλύτερο υλικό μπόρεσε να βρει στην αγορά, είχε προχωρήσει σε αγορές ακινήτων, απέφυγε το σκόπελο του χρηματιστηρίου, επένδυε σωστά. Ο Θωμάς ήταν πια παράγων στο Δήμο. Στο μέλλον, σκεφτόταν να αγοράσει την τοπική ομάδα ποδοσφαίρου.

Δυο εκατομμύρια δραχμές. Αυτή ήταν η τιμή πώλησης του εμπορεύματος μέχρι την εποχή του ευρώ. Πολλές γυναίκες πουλήθηκαν τότε και κατέληξαν νόμιμες σύζυγοι σε χωριά όλης της Θεσσαλίας, της Δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου. Την τιμή της Ελληνικής επαρχίας που τόσο πληγώθηκε και απαξιώθηκε από τις ελληνίδες ήρθαν να περισώσουν και ανεβάσουν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) ξανθιές καλλονές από τις στέπες των πρώην κομμουνιστικών χωρών. Είναι ίσως η σημαντικότερη και η πλέον παραγνωρισμένη συμβολή του κομμουνισμού στην ιστορία της Ελλάδας

Μην νομισθεί ότι μόνο εκπρόσωποι του πρωτογενούς παραγωγικού τομέα κατέθεσαν τις επιδοτήσεις των στο ναό. Εκεί κατέληξαν τραπεζικά μπόνους, φορτωτικές, μισθοί, αντίτιμα αγοραπωλησιών, χρηματιστηριακά κέρδη.

……….

Άκουσα πρόσφατα το Θωμά να συζητά με εκλεκτό πελάτη του, συνταξιούχο πλέον υπάλληλο κρατικής τραπέζης και να καταφέρονται κατά των πολιτικών που «οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή και τους αγρότες σε απόγνωση». Τους άκουσα να βρίζουν χυδαία τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης που δήλωσε ότι «μαζί τα φάγαμε». Ως παράγοντες αμφότεροι του τόπου και ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης, σαφώς και δικαιούνται να εκφέρουν γνώμη. Όχι απλώς δικαιούνται. Το οφείλουν.

Ο συγγραφεύς δηλώνει ότι οποιαδήποτε ομοιότης με τόπους, πρόσωπα ή καταστάσεις είναι τυχαία

Αγανάκτηση

2011-06-13T22:27:00.000+03:00

Νίκος Δήμου: δεν μας φταίει ούτε το σύμπτωμα,
ούτε το φάρμακο ούτε ο Γιατρός

Για την κρίση, φταίει, λέει, ο Ανδρέας Παπανδρέου επειδή έδωσε εύκολα αυξήσεις σε εργαζόμενους και χρήμα σε μικρομεσαίους. Λάθος κ. Νίκο Δήμου. Η αναδιανομή του κυκλοφορούντος χρήματος ήταν μια απαραίτητη για την συγκεκριμένη εποχή κίνηση, μέσα στο ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό της πλαίσιο. Η ευθύνη του Α. Παπανδρέου έγκειται στο ότι βολεύτηκε με την διαμορφωθείσα κατάσταση και συνέχισε να «δίνει», εξασφαλίζοντας την επανεκλογή του. Επειδή είναι καλό μάλιστα να ξέρουμε τι λέμε, μιλάμε για λεφτά που κατευθύνθηκαν κυρίως σε αγρότες, μικρομεσαίους επαγγελματίες και μισθωτούς. Κυρίως του δημόσιου τομέα, έμμεσα όμως και στου ιδιωτικού. Βέβαια, λεφτά δανεικά ως επί το πλείστον. Στην ίδια παγίδα έπεσαν σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις, του διαλείμματος Μητσοτάκη και της πολυκομματικής συγκυβέρνησης μη εξαιρουμένων.

Φταίνε, λέει, οι 300 της βουλής για όλα. Πως ακριβώς φταίνε δεν κατάλαβα, αλλά τα φασιστόμουτρα στην Συντάγματος το φωνάζουν και ο λαός επαυξάνει. Μάλλον είναι ο πόνος της απώλειας που εκφράζεται και που έχει ανάγκη να εκτονωθεί σε πρόσωπα. Βέβαια, οι 300 της Βουλής έχουν ευθύνες και μάλιστα σοβαρές, αλλά, βρε αδερφέ, γνωρίζω πολιτικούς ή τεχνοκράτες που «εξαφανίστηκαν» ερχόμενοι αντιμέτωποι με τη λαϊκή οργή, καλή ώρα, γιατί τόλμησαν να υποστηρίξουν πολιτικές που θα μας έσωζαν και δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε. Ας θυμηθούμε τον Γιαννίτση ή την επιτροπή Σπράου. Ας θυμηθούμε την τύχη που ο λαός επεφύλαξε σε όσους θέλησαν να του επιβάλουν «λιτότητα». Τώρα, ο ίδιος ο λαός βρίζει όσους τον άκουσαν τότε και δεν έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Μα, αν το έκαναν παρά τη θέληση των πολλών, δεν θα ήταν αντιδημοκρατικό;

Να καεί, λέμε, το μπουρδέλο η Βουλή. Δεν νομίζω το πρόβλημα να είναι το κτίριο. Το περιεχόμενο μας φταίει. Όλο; Για κάποιους ίσως. Για άλλους όχι. Τότε, ποιοι είναι οι υποψήφιοι για κάψιμο; Ούτε εδώ θα συμφωνήσουμε. Πως αλήθεια θα κάψει ο κρητικός την κ. Σκραφνάκη που την έπεσε στους Γερμανούς; Ή πως θα έκαιγε ο Σαλονικιές τον Ζορρό τη στιγμή που τον έβγαζε παμψηφεί; Τι λέμε λοιπόν «να καεί»; Φύτρωσαν οι βουλευτές; Ας σοβαρευτούμε. Καλή η παραμύθα με τις μούντζες και τα γιαούρτια. Εκτονωθήκαμε, γελάσαμε, ας δούμε τώρα πραγματικά τι πρέπει να κάνουμε. Ας κοιτάξουμε να σώσουμε πρώτα το καράβι που βουλιάζει κι ύστερα (ή ταυτόχρονα) ας διορθώσουμε τα στραβά του πολιτικού μας συστήματος αλλάζοντας και το πολιτικό προσωπικό. Χωρίς υπερβολές περί κρεμάλων και Γουδίων. Μπορούμε ή για μια ακόμη φορά θα φανούμε ανώριμοι και ανίκανοι;

Ο Παντελής σχολιάζει

2011-06-09T09:07:00.001+03:00

Ο Μίκυ σε νέες περιπέτειες. Καλώς ή κακώς, ο Δήμαρχος μιας πόλης έβγαλε μια απόφαση. Ότι στα τάδε πεζοδρόμια τα περίπτερα θα έχουν τόσα ψυγεία, αυτός ο δρόμος θα πεζοδρομηθεί, ο άλλος θα γίνει μονόδρομος, εκεί, θα πάνε τραπεζοκαθίσματα και σ’ αυτή την πλατεία δεν θα ξαναγίνουν πολιτικές συγκεντρώσεις. Μάλιστα, αυτή του την απόφαση, την τελευταία για τις συγκεντρώσεις, την έχει εφαρμόσει ήδη δυο φορές.

Με ποια λογική έρχεται ο οποιοσδήποτε, ας είναι ο Όττο Ρεχάγκελ, ο Νότης Σφακιανάκης, ο Μιχάλης Τρεμόπουλος ή ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας συνθέτης και λέει ότι «δήμαρχε, σ’ έχω κλασμένο, εγώ εδώ θα κάνω συγκέντρωση»; Με ποια νομιμοποίηση; Γιατί κάνουμε εκλογές και διαλέγουμε δήμαρχο αφού κάθε ραμόλι μπορεί και κάνει ότι γουστάρει; Και στην τελική, γιατί κι εγώ να μην κάνω ό,τι γουστάρω αφού όλοι αυτό κάνουν; Συντρόφια, αγανακτισμένοι, το μπουρδέλο που λέτε «να καεί» βρίσκεται αλλού (ή και αλλού) και τα φάσκελα επίσης πρέπει να αλλάξουν στόχο…

Γιώργο, χάσαμε. Δεν λέω, οι μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν και τις περισσότερες φορές δεν έγιναν με υπαιτιότητα όσων σήμερα φωνάζουν σαν υστερικές κουτσομπόλες στις ρούγες των ΜΜΕ. Δεν λέω, είσαι συμπαθητικό παλληκάρι και καλό παιδί που σου αξίζουν τα καλύτερα, αλλά δεν ψάχνουμε για γαμπρό. Κι επειδή Γιώργο μου πρέπει να προστατευθεί ο προπονητής πάση θυσία, θα την πληρώσει ο φροντιστής, θα κάνουμε και κάνα δυό αλλαγές μπας και πάμε σε παράταση, Οπότε, Γιώργο μου, φταίς, είτε φταις είτε δε φταίς. Ελπίζω να δείξεις κατανόηση.

Αγανακτισμένοι. Tο συζητάνε, μαθαίνω, τα παιδιά στο Σύνταγμα. Έτσι είναι… κι ο γιός μου, όταν ήταν μωρό κι ανακάλυψε το ποδήλατο, δεν το χόρταινε. Το ίδιο κι εγώ όταν ανακάλυψα το σεξ (αυτό το πρόβλημα, τόχω ακόμα ρε παιδί μου …). Οπότε τα καταλαβαίνω τα παιδιά… ανακάλυψαν τη συζήτηση και μερικά και την πολιτική. Οπότε, έχουν μέλλον. Εκεί θα τα βρει η πέμπτη δόση, το μνημόνιο 2, ο ταχυδρόμος, ο έρωτας, μπορεί και ο αρχαιολόγος του μέλλοντος. Να συζητάνε. Αυτή την συννεφοθολούρα την έχουν οι λεγόμενοι και οι wannabe αριστεροί. Πολύ λάδι στο τηγάνι και καθόλου τηγανίτες…

Κατήφορος

2011-06-08T10:41:00.000+03:00

Μίκης Θεοδωράκης

Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από κάποιον που είναι ίσως κλασσικό δείγμα ενός πολιτικού συστήματος που καταρρέει υπό το βάρος των αμαρτιών του. Δίνοντας ένα μάθημα του πως δεν πρέπει να εφαρμόζονται οι νόμοι, προς τους παραληρούντες γραφικούς του οπαδούς, ο Μίκης, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του μια απόφαση του Δημοκρατικά εκλεγμένου Δημάρχου Θεσσαλονίκης και χρησιμοποιώντας τη φήμη του που απέκτησε από τη μουσική, θα κάνει συγκέντρωση στην πλατεία Αριστοτέλους.

Εφαρμόζοντας τη λογική και το δόγμα του "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;" πάει κι αυτός "πλατεία".

Άριστα!

Όσοι πιστεύουν ότι ευνομούμενη πολιτεία είναι αυτή που εφαρμόζει τους νόμους προς κάθε κατεύθυνση άσχετα με το "μέγεθος" του πολίτη, έχουμε ήδη κατατάξει τον Μίκη ως πολιτικό όν και ως πολίτη.

Αλήθεια, οι οπαδοί του ΑΥΤΗ τη δημοκρατία πρεσβεύουν;

Η Ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας

2011-06-08T01:12:00.001+03:00

Η σημαίες των κρατών - μελών της Ε.Ε.

Φαίνεται ότι ο θεός ή οι θεοί των Ελλήνων δεν έχουν σκοπό να εγκαταλείψουν αυτόν τον τόπο. Όμως ακόμα κι αν κάποιοι αποφάσισαν να στηρίξουν την προσπάθεια της χώρας μας να μην βουτήξει στα τυρβώδη νερά της χρεοκοπίας, ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε είναι μεγάλος και η προσπάθεια που θα κληθούμε να καταβάλουμε τεράστια.

Την κρίσιμη αυτή στιγμή δεν με νοιάζει κι ούτε θέλω να υπερασπιστώ μια κυβέρνηση που στο ζήτημα της διαχείρισης της κρίσης τα έχει κάνει ούτως ή άλλως μούσκεμα. Δεν είναι αυτό ούτε το ζητούμενο ούτε προτεραιότητα.

Μπροστά μας έχουμε δύο πράγματα να πραγματώσουμε ή να δρομολογήσουμε και εκεί πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας σαν πολιτική ηγεσία αλλά και σαν Έλληνες πολίτες.

Πρώτα απ’ όλα να εξασφαλίσουμε εκείνες τις βοήθειες από μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ώστε να μην οδηγηθεί η χώρα σε αναδιάρθρωση χρέους οποιασδήποτε μορφής ή σε νομισματικές περιπέτειες. Δεν θεωρώ ότι μια αναδιάρθρωση χρέους ή μια έξοδος από το ευρώ συνιστά οικονομική καταστροφή με συνέπειες για το λαό κατά πολύ χειρότερες από αυτές που ούτως ή άλλως θα βιώσει. Έχω όμως την πεποίθηση ότι στρατηγικά, εθνικά, πολιτικά αλλά και από άποψη δυνατότητας αναδιάρθρωσης δομών, υπηρεσιών, θεσμών η θέση μας είναι στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Θα πρέπει να κάνουμε το πάν ώστε να διατηρήσουμε αυτή τη θέση. Αφού ούτως ή άλλως θα υποφέρουμε ως χώρα και ως πολίτες, ας κερδίσουμε τα μέγιστα από αυτό. Η διαπραγμάτευση των όρων της όποιας βοήθειας είναι κάτι διαφορετικό και ίσως ξεκινά από καλύτερη βάση από τη στιγμή που έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε και επιλέγουμε να το κάνουμε πράξη όλοι μαζί.

Ο δεύτερος στόχος μας είναι πιο δύσκολος και θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο και μεγαλύτερη προσπάθεια για να επιτευχθεί. Έχει να κάνει με την ολοκληρωτική μεταμόρφωση του ελληνικού κράτους. Είναι ευκαιρία να τεθούν εκείνες οι βάσεις ώστε:

1. Να θωρακισθεί η δημοκρατία. Αν γι΄αυτό απαιτείται συνταγματική αλλαγή, ας γίνει άμεσα.
2. Να ανέβει επίπεδο το πολιτικό σύστημα και οι κρατικές δομές
3. Να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών και του πολιτικού προσωπικού.
4. Να ελαχιστοποιηθεί η κυκλοφορία του μαύρου πολιτικού χρήματος.
5. Να αλλάξει η εικόνα της δημόσιας διοίκησης
6. Να τεθούν οι βάσεις για την δημιουργία υγιούς εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής
7. Να αυξηθεί η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
8. Να αποκατασταθεί σταδιακά και σε υγιείς, ορθολογιστικές βάσεις το κοινωνικό κράτος.

Θεωρώ ότι η οποιαδήποτε συζήτηση αυτή την ώρα πρέπει να στραφεί γύρω από το πως θα κινηθούμε ώστε να επιτύχουμε όλα τα παραπάνω ή να εμπλουτίσουμε την ατζέντα προσθέτοντας προβληματισμούς ή κατευθύνσεις ή προτεραιότητες στην παραπάνω λίστα

Είναι προφανές, και θα το ξαναπώ, ότι η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι μη διαπραγματεύσιμο κεκτημένο. Με δεδομένο αυτό, στην οποιαδήποτε συζήτηση μπορούμε να εντάξουμε και προτάσεις για την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Έλληνες έχουμε και τις ιδέες και τους ανθρώπους να παράξουμε και προωθήσουμε απόψεις που θα συμβάλουν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή στην μετεξέλιξη της Ευρώπης από ένα άθροισμα κρατών σε μια οντότητα με ενιαία έκφραση είτε προς το εσωτερικό της είτε προς το εξωτερικό.

Είμαι πατριώτης

2011-06-07T09:06:00.002+03:00

Είμαι πατριώτης. Αγαπώ την πατρίδα μου. Αγαπώ και τον άνθρωπο. Σέβομαι την πατρίδα του κάθε Ανθρώπου και δεν μισώ κανένα τόπο. Η σχέση μου με τον τόπο μου δεν καθορίζεται αρνητικά. Δεν μεγαλώνει η αγάπη μου με την αύξηση του μίσους μου απέναντι στους «εχθρούς» της. Δεν το έχω ανάγκη. Δεν βλέπω παντού εχθρούς που «απεργάζονται σκοτεινά σχέδια», επιβουλές και επιθέσεις. Δεν είμαι με δυο λόγια ανασφαλής. Είμαι πατριώτης. Με ξενίζει ο,τιδήποτε προσδιορίζεται αρνητικά: το «αντί» μπορεί να είναι μέσο προσωρινής χρήσης, δεν μπορεί να ορίσει θέση. Δεν είμαι αντιαμερικάνος, αντιδυτικός, αντισημίτης, αντιτούρκος, αντιευρωπαίος. Είμαι πατριώτης. Γι αυτό δεν μπορώ να συνταχθώ με όσους αυτοπροσδιορίζονται ως πατριώτες ή συνάπτουν συμμαχίες στο πλαίσιο μιας αόριστης, τις περισσότερες φορές φανταστικής ή κατασκευασμένης απειλής εναντίον της πατρίδας. Είναι ό,τι πιό ποταπό μπορεί να φανταστεί ή χρησιμοποιήσει κάποιος: την αγάπη. Προς ο,τιδήποτε. Όταν μάλιστα η προσπάθεια δημιουργίας μετωπικών συμμαχιών υποστηρίζεται ενεργά από πράκτορες, πρώην και εν ενεργεία, τότε όχι απλά δεν θέλω να έχω καμιά σχέση, είμαι απέναντι. ΄

Υ.Γ. Δεν έχω σκοπό να χαρίσω κανένα τίτλο σε οποιονδήποτε μασκαρά

Οι Πολίτες τον καιρό του Internet

2011-06-06T20:22:00.000+03:00

Ο Μαρξ έχτισε τη θεωρία του προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον κόσμο της βιομηχανικής επανάστασης. Ύστερα ήρθε η τεχνολογική επανάσταση και άφησε τους φιλόσοφους και τους κοινωνιολόγους ανίκανους να βρουν τρόπους θεωρητικής ερμηνείας του φαίνεσθαι, του είναι και του μέλλει γενέσθαι. Η τεχνολογική επανάσταση έφερε την ταχύτητα. Τα επιτεύγματα των επιστημών περνούσαν μπροστά από τους φιλοσόφους και τους κοινωνικούς αναλυτές με τέτοια ταχύτητα που αδυνατούσαν να τα ερμηνεύσουν – πόσο μάλλον να τα αναλύσουν. Έπειτα ήρθε το internet και πλέον τίποτα δεν είναι ούτε θα είναι ποτέ το ίδιο. Ζούμε την εποχή της εκρηκτικής διάχυσης της πληροφορίας. Ο καθένας μπορεί να δεχτεί καθημερινά τέτοια ποσότητα πληροφορίας που είναι αδύνατο να αφομοιώσει. Η έκρηξη αυτή τείνει να εξαφανίσει τη γνώση. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πια, πληροφορείται. Γίνεται κοινωνός «γεγονότων» των οποίων την αλήθεια αδυνατεί τις περισσότερες φορές να διασταυρώσει πόσο μάλλον να ελέγξει.

Την εποχή της «πληροφορίας» η αλήθεια κρίνεται από την αναπαραγωγή. Ο αριθμός των «κλίκ» ή των like ορίζει τον βαθμό της αλήθειας ενός γεγονότος. Η αντικειμενική αλήθεια δεν έχει σημασία πια. Αν κάτι το πιστεύουν πολλοί, τότε είναι γεγονός. Στην εποχή της εκρηκτικής διάχυσης της πληροφορίας, ο γάιδαρος πετάει αν το γράψουν πολλά blog. Είναι ίσως αυτός ο λόγος που το διαδίκτυο έχει γίνει ο προνομιακός χώρος δράσης νεοναζιστικών οργανώσεων που εφαρμόζουν από συνείδηση γκεμπελικές μεθόδους. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος που το διαδίκτυο λατρεύουν οι συνωμοσιολάγνοι, οι παραμυθάδες, οι πρακτορίσκοι, οι θρησκόληπτοι, οι προσηλυτιστές και οι παιδεραστές. Η ευκολία με την οποία μπορεί κάποιος να δημιουργήσει έναν αστικό μύθο είναι αντιστρόφως ανάλογη της προσπάθειας που θα χρειαστεί κάποιος να το καταρρίψει. Τις περισσότερες φορές είναι αδύνατη η εκρίζωση από τη συλλογική συνείδηση αστικών μύθων. Έτσι, κανείς δεν θα με πιστέψει αν πω ότι η αρχαία ελληνική γλώσσα δεν είναι η πιο πλούσια σε λέξεις γλώσσα στον κόσμο επειδή υπάρχουν δεκάδες ιστοσελίδες που καταθέτουν το αντίθετο και μάλιστα στηριζόμενες σε «ντοκουμέντα».

Την εποχή της πληροφορίας, το τι είναι πραγματικό δεν το καθορίζουν οι επιστήμες ούτε τα γεγονότα αλλά η πειθώ, η διάχυση και η διεισδυτικότητα. Κάτι υπάρχει όχι γιατί έχει υπόσταση αλλά γιατί έτσι καταγράφεται στο διαδίκτυο. Αν μάλιστα το διαδίκτυο ενισχυθεί από τα ΜΜΕ – κυρίως τα ηλεκτρονικά και μάλιστα την τηλεόραση – τότε η πραγματικότητα δεν έχει καμιά σημασία.

Σ' αυτή την εποχή, ενεργός πολίτης δεν μπορεί να είναι ο ενήμερος πολίτης αν ως ενήμερο θεωρούμαι τον καλά πληροφορημένο. Πολίτης είναι αυτός που βρίσκει τρόπο να φιλτράρει την πληροφορία και να προσλάβει αυτό που μπορεί να ελέγξει.